Totaal aantal pageviews

dinsdag 22 mei 2018

Hollandse Meesters in de Hermitage


We waren al een paar maanden geleden in de Hermitage voor de tentoonstelling van de Hollandse Meesters. Eerlijk gezegd was ik het al een beetje vergeten, tot ik las over  een pop-up restaurant waar een (blijkbaar) bekende sterrenkok, Jonathan Zandbergen een bijzonder menu serveert, geïnspireerd op de schilderijen die daar  in de tentoonstelling hangen.
'Wat leuk', zei ik tegen mijn man, 'dat zou ik wel willen doen'. Het leek hem ook leuk.
Zoeken dus maar. Hoera... nog niet uitverkocht! Boeken dus maar.
Helaas, de prijs bleek 189 euro per persoon te zijn. Tja, dan kan het nog zo leuk of lekker zijn, maar dan haak ik af natuurlijk. Voor dat geld kunnen we ook... nou ja vul maar in.

En verder doken ineens de foto's op die ik daar maakte, die waren per ongeluk in een ander mapje terecht gekomen. . Het was toch een te mooie tentoonstelling om er niets over te zeggen. Dus ik pik er wat uit. Over eten, hahaha:

Dit schilderij bijvoorbeeld, geschilderd door Gabriel Metsu in 1629. De titel is: De oestermaaltijd.
Je ziet een vrouw die een oester van een schaal pakt die haar wordt voorgehouden. Er staat bij dat het wel een verleidingspoging móet zijn. Oesters staan bekend  om het lustopwekkende effect en worden vaak getoond op moralistische schilderijen over amoureuze verlangens. En dan ook nog een drinkhoorn (des overvloeds) om de zaak nog wat meer te benadrukken.
Je ziet die man gewoon kijken en zich afvragen of het werkt.
Als bonus op het doek een hondje. Die gaat natuurlijk in mijn verzameling museumdogs op Pinterest.
Maar zulke verhaaltjes erbij, dát vind ik leuk.

Nog meer eten op een schilderij dat ik eigenlijk niet eens mooi vind, maar dat me wel herinnert aan mijn schoolperiode.

Dit schilderij is gemaakt door Matthias Stom, tussen 1640 en 1650 en is getiteld: Esau verkoopt zijn eerstgeboorterecht aan Jakob.
Esau ruilt dat recht, als hij terug komt van de hazenjacht en heel erg hongerig is,  voor een bord linzen.
Dat verhaal , uit het Oude Testament, moest ik in de klas vertellen.
Geen kind, dat wist wat linzen waren en daarom gingen we linzensoep koken. Ik ben een slechte kok en ik had helemaal niet bedacht dat linzen zoveel tijd nodig hebben om gaar te worden. Tsjongejonge, het was echt een puinhoop die dag en ik geloof dat hoogstens twee kinderen van de linzensoep wilden eten. Alles stonk en niet zo'n klein beetje.
Toch was het leuk.

En over school gesproken, dit schilderij dan ook maar:

Het heet 'De profetes Hanna onderwijst een kind'. En het is gemaakt tussen 1650 en 1655, door Willem Drost een leerling van Rembrandt.
Het is ook jarenlang aan Rembrandt toegeschreven, maar voortschrijdend inzicht (denk ik) zorgde er voor dat het rond 1950 toch geen Rembrandt meer was.
En nu er net een paar weken geleden een 'nieuwe' Rembrandt is ontdekt, denk ik ineens dat men nog eeuwen kan doorgaan met onderzoeken, iets ouds afkeuren en iets nieuws toeschrijven aan Rembrandt.

Nog een schilderij, voor mijn plezier. Zo een leuk en vrolijk doek vind ik:


Het is van Godefridus Schalcken en geschilderd in 1702. Getiteld: Portret van gravin Natalja Andrejevna Matvejeva. De gravin is hier twee of drie. Zo schattig, met die blosjes, dat hebben onze kleindochters ook, soms. En een hondje natuurlijk.

Ik heb nu gewoon al associerend een en ander gekozen om te laten zien.
Al met al heb ik genoten van deze tentoonstelling, er hing echt ontzettend veel prachtig werk dat je niet snel in het echt weer zult kunnen zien. Toch echt een aanrader, maar dan moet je wel opschieten: tm 27 mei.


maandag 21 mei 2018

Zo treurig...

Vanmorgen had ik geen tijd om naar de kleine meerkoetjes te gaan. Odin logeerde nog bij ons en er moest gekleid worden en geverfd en gefietst. En daarna gingen we hem naar zijn huis brengen.
Dus vanavond ging ik pas even kijken en dit is wat ik zag:

Een leeg nest! Oh nee hè.
Er zwommen twee meerkoeten in de sloot en er waren twee eenden aan het snuffelen. Maar nergens waren de kleine koetjes te vinden.
Ik zag een reiger zitten op de brug en er waren een heleboel meeuwen in de buurt. Gevreesd moet worden...
Ik ben er gewoon een beetje beroerd van.

Houtworm


Als je uit je ogen kijkt, zie je zo langs de weg, op een wandeling, de meest bijzondere dingen. Niet altijd natuurlijk, maar toch is er veel te zien.
Zo viel mijn oog op de paal die daar zomaar lag aan de kant. Ik keek eens goed, want ik dacht eerst dat ik een soort fossiel zag. Of een heel oude inscriptie... Een geheim teken van een geheim genootschap...


Heel raar vond ik en best mooi.

Er kwamen mensen langs, die kwamen kijken waar ik naar stond te kijken.
Zij wisten het in eerste instantie ook niet, maar gezamenlijk kwamen we toch uit op houtworm.
'Ik heb net een heel  mooie, oude kast weg moeten doen' , vertelde de vrouw. 'Daar was ik helemaal niet blij mee,  maar er was geen redding meer mogelijk'.
Ik leefde met haar mee, maar toch vond ik het mooi.
Ik had de stok best in mijn tuin willen zetten, maar voor de zekerheid deed ik dat maat niet.
Ik vraag me nog steeds af, waarom dat ding er lag, daar midden in de polder. De volgende dag was-ie weg!


zondag 20 mei 2018

Eindelijk

Gistermiddag ging ik met Odin op de fiets, nog even kijken bij Mevrouw Meerkoet.
Er was nog niet veel te zien.
Maar wel zag ik dat de beste,  brave Meneer Meerkoet twee grote eenden wegjaagde.
Die eenden waren veel groter dan hij zelf maar hij zat ze net zo lang achterna tot ze het eendenpad kozen.
Zeer beschermend en daardoor dacht ik dat het niet lang meer zou duren.
Maar te zien was er niets.
Het werd gistermiddag al wat minder koud en ook daardoor dacht ik dat ze nu wel echt snel uit het ei zouden kruipen
En daar had ik gelijk in.
Odin logeert bij ons en dus gingen hij en ik vanmorgen op pad om naar de meerkoeten te kijken.
Het was nog heel stil, negen uur. En geloof  het of niet... Ze zijn er.
Ik heb er vijf gezien, maar het zou best kunnen dat er nog eentje onder moeders vleugels zit. Er waren zes eieren geweest, had iemand me verteld. Kijk dan:


Ik heb echt een hele tijd staan te kijken, met mijn kleinzoon.
'Papa-vogel eten halen?', vroeg hij.
En dat was zo. Meneer Meerkoet heeft het nog steeds druk.



Ik ben gewoon trots op 'mijn' meerkoetenstel.
Het gaat me tijd schelen hoor, want het nest was niet voor mijn deur. Maar de eerste paar dagen ga ik zeker nog kijken.

Abraham en Ibrahim

Deze kaart kocht ik in het Joods Historisch Museum in Amsterdam.


En ik dacht: eigenlijk is het toch gewoon heel simpel. Eigenlijk.
Ik weet heus wel dat de zaken niet zo simpel liggen als ze misschien op deze kaart lijken.
Maar in de kern?
Ik wens iedereen mooie Pinksterdagen!

zaterdag 19 mei 2018

Luilak

Een luilak ben ik niet, want vandaag op Luilak, maakte ik deze foto's. Het was zo'n beetje om half zeven.

De situatie is ongewijzigd, maar de spanning stijgt.. Papa Meerkoet doet nog steeds zijn uiterste best en sleept het ene takje na het andere aan. En mama zit en broedt..
Luilakken zijn het dus niet.

Vandaag IS het Luilak. Maar die traditie,  die ik niet kende tot we hier kwamen wonen,  is eigenlijk ongemerkt voorbij gegaan. Verdwenen bedoel ik.
Toen we hier pas woonden was het nog volop.
Kinderen en jongeren trokken langs de huizen en maakten een hele hoop lawaai. Er werd  wel eens een vuilnisbak omgekiept en die zetten we dus uit voorzorg binnen. De ramen zijn ook wel eens beklad met eieren, maar dat was het eigenlijk wel.
En dat gebeurt nu dus allemaal niet meer. Ik hou van tradities, maar deze mis ik helemaal niet!

Meer lezen over luilak: klik

vrijdag 18 mei 2018

Een jongetje in een bikini


Een bikini... voor een pop. Dat had ik nog niet eerder gezien.
Ik vond het zo leuk, echt met die koordjes die sluiten in de nek. En op de rug ook nog een extra sluiting, zoals in een echte bikini.
Noor was met de pop aan het slepen: speen eruit, fles er in. In de wagen, uit de wagen, er moest een luier komen. Kortom , ik zat heel erg te genieten van Noor.
Vandaar dat het niet meteen tot me doordrong, maar deze pop, die ik al jaren ken,  heet James.
En dat is niet per ongeluk, want James...

... is een jongetje. 
Geen twijfel mogelijk, zoals je ziet.
Een jongetje in een bikini dus.
Nou  zal dat Noor of Jet worst wezen. Een jongetje in een bikini, dat kan heel best hoor voor een twee-jarige.
Maar ik moest meteen denken aan een stukje dat ik laatst ergens las.
Het verhaal van een moeder van een kleuter van vier, een jongetje. Die wilde het liefst van alles een bikini. Dat vond hij zo prachtig.
Hij kreeg er een. Dat was de eerste beslissing die zijn moeder nam.
Hij wilde ook in die bikini naar school toen er een kleuterfeest was en iedereen in badpak of zwembroek zou aantreden.
Die moeder twijfelde heel erg of ze dat goed zou vinden.
En ik twijfelde in gedachte met haar mee.
Het is niet aan de orde geweest, maar ik weet bijna zeker dat ik het niet goed had gevonden toen mijn zoons vier waren. Dat is zowat vijfendertig jaar geleden.
Maar nu? De tijden zijn veranderd. Toch is pesten is helaas van alle tijden.
En lafhartig besloot ik blij te zijn dat ik niet meer dit soort beslissingen hoef te nemen.

donderdag 17 mei 2018

Voor mij

Dit boek was het boek voor dE LeeSclub,  de leesclub van Els.
En ik ben eindelijk weer eens op tijd.
Ik vroeg het boek aan, want dat ik het wilde lezen was meteen zeker. Het kwam al de volgende dag. Zo lekker is dat.
Dit is het derde deel van een serie over Louisa Clark.
De eerste twee delen las ik al eerder.
In deel een, 'Voor jou', maakten we kennis met Louisa, een twintiger. Zij wordt verzorgster van Will. Die Will was het prototype van een geslaagd man, een mooie geslaagde man. Maar hij zit in een rolstoel en heeft eigenlijk geen zin meer in het leven. En al helemaal niet in Louisa. Maar zij is leuk, origineel en lief en geeft niet op.
In deel twee, 'Na jou', wordt Louisa opnieuw verliefd op Sam, de ambulanceman.
Toch is Louisa in dit deel, deel drie, 'Voor mij',  zonder Sam naar New York vertrokken.
De relatie die ze hebben lijdt wel onder de afstand tussen de twee.
Louisa is jaloers en Sam niet  erg handig met vrouwen, dus dat gaat mis. Lou heeft een baan als assistente bij Agnes Gopnik, een Poolse, die door haar huwelijk steenrijk is geworden.
Maar ze  wordt zeer ten onrechte ontslagen en heeft dan ook geen dak boven haar hoofd meer.
Hoe gaat ze het dan redden? Er is ook een nieuwe vriend en dat lijkt aanvankelijk heel wat, maar die Josh is toch niet de ware. Hoe zal het aflopen?
Nou, Louisa's tweede naam is waarschijnlijk positiviteit, dus dan weet je het wel.

Het is een dik boek en ik zou het rangschikken onder de noemer feel-good-roman. Lekker om te lezen tussendoor. Ik had moeite om er in te komen (en dat zegt helaas meer over mij dan over het boek),  maar toen ik er eenmaal inzat...

woensdag 16 mei 2018

Nog niks

Twee keer per dag ga ik kijken bij het nest.
Dat nest wordt nog steeds mooier en mooier.
Meneer Meerkoet sleept takjes en sprieten aan en Mevrouw schikt ze.
En verder gebeurt er niks.
Ik ontdekte inmiddels drie nesten in de nabije omgeving mét jongen. Maar hier was ook daarnet nog niks aan de hand.
De broedtijd is mijns inziens al lang verstreken, maar iemand die ook stond te kijken, vertelde dat ik moet rekenen vanaf het laatste gelegde ei.  Ik weet niet wanneer dat geweest is.
Tja en ik was zelfs ook twee weken over tijd bij mijn eerste kind. Dat kan misschien bij meerkoeten ook, dat het langer duurt dan gebruikelijk.
Morgen maar weer kijken. Met kloppend hart....

Zoals de wind waait

Van Jodi Picoult heb ik meer gelezen en dat beviel. Maar dit boek vond ik echt raar. En toch boeiend genoeg om het helemaal uit te lezen (424 blz.)
Het verhaal: 
Jenna Metcalf is dertien, bepaald voorlijk voor haar leeftijd en op zoek naar haar moeder Alice. De vader van Jenna zit in een inrichting en ze woont bij haar oma. Haar moeder verdween tien jaar geleden onder mysterieuze omstandigheden. Zij was een olifantendeskundige, een autoriteit op dat gebied.
Jenna heeft warme herinneringen aan haar moeder ondanks het feit dat ze nog maar drie was en ze kan gewoon niet geloven dat haar moeder haar in de steek heeft gelaten. Ze zoekt hulp. 
Bij Serenity Jones, een paragnoste op haar retour en bij Virgil Stanhope een privédetective die zoveel jaar geleden aan de zaak van haar moeder heeft gewerkt. 

Het verhaal wordt afwisselend verteld door Jenna, Alice, Virgil en Serenity.

Dat ik het een raar verhaal vind, komt door het (door mij) totaal niet verwachte einde. Echt heel slim bedacht, dat wel. Maar doordat ik de nuchterheid zelve ben en helemaal niets op heb met het bovennatuurlijke, vond ik het raar.
Meer kan ik er niet van vertellen, want als je het zou willen lezen, moet je natuurlijk niet eerst zien hoe dat einde dan wel niet is.
Tussendoor, kom je heel veel te weten over olifanten en hun gedrag. Vooral als er een dier uit de kudde is doodgegaan, gedragen olifanten zich bijna menselijk. Erg interessant vond ik. Het zijn de stukken van Alice waarin zoveel over olifanten wordt verteld. En dat is allemaal waar. De schrijfster heeft zich er echt in verdiept, daar twijfel ik geen seconde aan.