Totaal aantal pageviews

maandag 22 mei 2017

Schoon

Toen ik een paar dagen geleden mijn deur uit kwam, zag ik dit:
kinderen die met een grijper en een vuilniszak bezig waren om rotzooi uit onze voortuin te halen.
Met voortuin bedoel ik het verschrikkelijke gemeenteplantsoen.
Zo'n plantsoen dat er niet uitziet, waar af en toe een beetje gesnoeid wordt door de gemeente en dat heel veel ergernis oproept bij ons.
Maar goed, die kinderen riepen geen ergernis op. Integendeel.
Ze waren fanatiek bezig, vonden trouwens niet veel hoor, hier.
Ik vroeg aan de juf (of misschien was het een begeleidende moeder) welke groep het was.
Groep 5, dat had ik al gedacht. Van de dichtstbijzijnde school.
Groep 5.  Dat is ook een heel geschikte leeftijd. Ik denk dat deze kinderen, door dit initiatief van Schoon, door de ervaring die ze opdeden, nooit zo maar rotzooi op straat of waar dan ook zullen gooien.
Er zijn natuurlijk lessen aan vooraf gegaan. Er zal in ieder geval gepraat zijn in de klas.
Deze kinderen hebben iets belangrijks geleerd. En zoals het spreekwoord zegt: Jong geleerd, oud gedaan!!!

Schoon: klik

zondag 21 mei 2017

Moederdagcadeau

Jaha, ik weet dat moederdag vorige week was. En wij vieren eigenlijk geen moederdag. Wij vieren vaderdag en moederdag en de verjaardagen van mijn man en mij op een gezinsdag.

Maar afgelopen donderdag, op oppasdag, kreeg ik dit.
Anna kon niet wachten om het aan me te geven.
'Voor moederdag', zei ze en ze was supertrots.

Ik ook. Ik ben ook supertrots. Op mijn drie kleindochters en op mijn dochter, hun moeder, die dit voor me maakte.
Kijk die Noor nou zitten op haar wolk en Jet met haar blije hoofd. En Anna, op de ladder. Ze is in het echt ook echt een klimgeit, dat kind.
Ik had wel allerlei kwasten zien liggen in hun tuin, maar geen idee wat ze daar mee hadden gedaan.
Hoe dan ook, ik ben er superblij mee.
Het geheel is mooi ingelijst en staat te pronken.
Ik ben aan het nadenken over de beste plaats om dit moois op te hangen! 

zaterdag 20 mei 2017

The Sense of an Ending

De filmclub trakteerde ons weer eens op een film die nog niet in premiere is gegaan: The Sense of an Ending.
Een film gebaseerd op een boek van Julian Barnes: Alsof het voorbij is.
Ik heb een en ander van Barnes gelezen en dit boek ook.
Ik vond de film goed en het boek ook!

Het is al een week geleden dat ik de film zag en al die tijd heb ik zitten bedenken wie de dochter in de film nou toch was, waar ik haar van kende. Ik kwam er niet uit. Ik bedoel de bovenste vrouw op het plaatje hiernaast.
Vandaag zocht ik het op. Michelle Dockery heet ze en ze speelde nota bene Lady Mary in Downton Abbey.
Zo stom dat ik daar niet op kon komen.
En dan de vader in de film. Die kende ik ook. Maar niet zo goed. Het is Jim Broadbent en hij speelde o.a. de vader van Bridget Jones.
Tenslotte Charlotte Rampling, maar haar kende ik wel.

Het verhaal:
Ik wil niet te veel vertellen, dus ik neem de tekst van de flyer over:
Tony Webster is een introverte man  op leeftijd, die een rustig en teruggetrokken leven leidt in Zuid-London. Hij is al jaren gescheiden en leeft in afwachting van de geboorte van zijn kleinkind. Wanneer, na decennia geen contact te hebben gehad, zijn grote jeugdliefde Veronica plotseling opduikt, wordt Tony gedwongen de confrontatie met zijn verleden aan te gaan en de pijnlijke consequenties van zijn beslissingen uit lang vervlogen dagen onder ogen te zien.

Grappig, de mensen van de filmclub vonden de film unaniem goed.  Dat gebeurt bijna nooit.
Maar een week eerder was de film vertoond voor de vrijwilligers van het filmhuis. En daar waren mensen die het helemaal niks vonden.
Ik vond het echt een hele mooie film, dus... hier is de trailer:




Ps: Flyer, Trailer ?????

vrijdag 19 mei 2017

Evert-Jan een poepvlieg met smetvrees

Toen ik dit boek zag liggen in de Kinderboekenwinkel, was ik meteen verkocht en het boek was ook verkocht. Aan mij.
Pépé Smit maakte eerder Fred het Hert, daar schreef ik ook al een stukje over, hier, klik. 
Ik was enthousiast en de titel van dít boek sprak me ook aan: ha, een poepvlieg met smetvrees. Hoe kom je er op.
Het verhaaltje:
Evert- Jan, een vlieg,  heeft Smetvrees. Zijn ouders, zijn broertjes Rob en Bob en zijn zusje Pop (samen zijn ze de familie Vlieg) niet.
Evert-Jan wast zijn pootjes heel erg vaak. Hij zit in tegenstelling tot zijn familie (die vecht om een stukje oude stinkkaas), het liefst in de badkamer. Boven op een tandenborstel, om over het leven na te denken.
Ze gaan uit eten en vinden een drol met een klokhuis ernaast. Maar Evert-Jan lust geen poep. 'Niet alleen je appelmoes hoor' zegt moeder terwijl ze naar de drol wijst.
Als ze weer thuis zijn, raakt Evert-Jan verstrikt in een spinnenweb. Zijn broers en zusje redden hem met konijnenkeutels. Die hebben ze thuis en daarmee 'schieten' ze Evert-Jan uit het web.
Vanaf dat moment eet Evert-Jan weer met de pot mee.


Ik vind het weer een geweldig boek. Of Anna het leuk vind, heb ik nog niet gehoord. Zal eens informeren.
Maar tsjonge... wat zijn er toch geweldige kinderboeken, prentenboeken.
Ook leuk voor volwassenen. 'Altijd acht gebleven',  om Annie M. G. maar eens te citeren. 

donderdag 18 mei 2017

Bloemen en postzegels

Ik houd van bloemen...

en ik houd van bloemen zaaien. De moestuintjes van AH zijn echt aan mij besteed. Ik had er door de vakantie dit jaar maar zes, maar die worden gekoesterd.
Ik houd ook van postzegels. Niet om ze te verzamelen, maar wel om ze te bewonderen. Ik vind het altijd zo knap. Zo veel moois op zo'n klein oppervlak.
Dus als ik een berichtje krijg van Post. nl , dat er postzegels zijn voor speciale momenten en dat je bij een bestelling geen verzendkosten hoeft te betalen en dat je er bovendien twee zakjes bloemzaad bij krijgt, dan ga ik in ieder geval even kijken wat dat voor postzegels zijn.
En ik vond ze zo leuk dat ik ze bestelde.
Dat gaat me vier zakjes bloemzaad opleveren en twintig leuke postzegels.

En een hele tuin vol bloemen natuurlijk!

woensdag 17 mei 2017

De passie van een verzamelaar.

In het Stedelijk Museum van Alkmaar zagen we een tentoonstelling getiteld: Sluijters, Gestel, Kelder, de passie van verzamelaar Wim Selderbeek.

Kijk, hier zie je hem W. F. Selderbeek, 1884-1963. Dit portret is geschilderd door Jan Sluijters. Wim Selderbeek was een echte handelaar, een koopman. Hij handelde in wild en gevogelte en in auto's en dat deed hij zo goed dat er blijkbaar geld genoeg was om een prachtige kunstcollectie op te bouwen.
Echt heel veel schilderijen (350) bezat hij, die hij graag in bruikleen gaf aan musea. Maar na de tweede wereldoorlog kwam er een andere kijk op kunst en werden de in bruikleen gegeven schilderijen geretourneerd. En een beetje vergeten.
Tot een gastconservator, Kees de Geer,  de collectie  reconstrueerde. En daardoor is er nu in Alkmaar werk te zien van Charley Toorop

Zelfportret 1921, Charley Toorop

Van Jan Sluijters dus,

Portret van Anna van Leyden, Jan Sluijters, 1921.
Dit schilderij werd nadat het in bruikleen was geweest in het Van Abbemuseum en in het Stedelijk, geretourneerd en door Seldenbeek teruggegeven aan de kunstenaar.

En van eh...  o jee, ik blijk eigenlijk behalve van Charley Toorop, alleen maar foto's te hebben gemaakt van werk van Jan Sluijters.
Nou ja, de rest was ook zeer de moeite waard, maar dat moet je dan zelf maar gaan bekijken daar in Alkmaar. Naast Sluijters, ook werk van Leo Gestel, Toon Kelder en Kees Maks.

Hier nog even de link naar het museum, klik.
Het is niet een hele grote tentoonstelling, zeker niet. Maar er is in het museum ook nog een vaste collectie ' Bergense School'.
En als je uitgemuseumd bent, nou dan trek je gewoon Alkmaar in. Leuke stad hoor, Alkmaar.
Echt leuk!!!


dinsdag 16 mei 2017

Engels

In het Parool lees ik dat de Nederlandse taal  nauwelijks bedreigd wordt door het Engels.
Daar is onderzoek naar gedaan. Uiteraard is daar onderzoek naar gedaan. Er wordt wat onderzocht in dit land.
Maar dit vind ik toevallig een interessant onderzoek. Vooral omdat ik me vaak afvraag waarom iets in het Engels moet als er een goed Nederlands woord voor bestaat.
SALE... het wordt ons toegeschreeuwd. Wat is er mis met uitverkoop?
De KIDS... als iemand het over z'n kinderen heeft, begrijp ik dat heel goed hoor.

Het onderzoeksrapport heet De Staat van het Nederlands en de conclusie is dat Nederlands een zeer vitale taal is met uitstekende overlevingskansen voor de toekomst.
Het idee dat Engelse leenwoorden funest zijn voor het Nederlands, kunnen we dus laten varen. Het Engels rukt weliswaar op, vooral onder jongeren, maar veel Engelse woorden worden vernederlandst, zoals saven en appen. Ongeveer 24 miljoen mensen spreken Nederlands.

Enfin, na dit verheugende artikel heb ik me nog eens goed in de krant verdiept, gericht op Engelse woorden.
Ik vond er een paar: retail, case, deal, 32 inch, treatment en e-bik. In de hele krant hè.
Valt mee toch?  Ik had echt veel meer verwacht.

Desalniettemin vind ik dat we het over uitverkoop zouden moeten hebben en over de kinderen!

maandag 15 mei 2017

Meisje met zeven namen

Een boek waarover ik al op diverse blogs wat had gelezen en dat wat ik las, maakte dat ik het zelf wilde lezen.
Het is het verhaal van een Noord-Koreaans meisje. Als ze opgroeit heeft ze eerst nog niet in de gaten dat ze onder een heel naar regime leeft. Een eng regime, een gevaarlijk regime. Maar haar wordt verteld dat het de beste plek ter wereld is met de meest fantastische leider die er bestaat en dat gelooft ze. Natuurlijk gelooft ze dat. Dat ze een openbare executie moet bijwonen als jong kind, vindt ze aanvankelijk normaal. Dat mensen op straat sterven van de honger, dat is niet normaal, maar zelf heeft ze geen honger. Haar moeder weet altijd wel wat te regelen en dat is te danken aan het feit dat ze tot een elite behoort. Wel is er altijd voorzichtigheid en  angst,want de verrader slaapt nooit en de kleinste dingen kunnen je verraden.

Als ze zeventien is, ontsnapt ze naar China  eigenlijk meer uit een verlangen naar avontuur dan uit idealisme. Terug kan ze niet meer en zo  laat ze haar moeder en broer achter in Noord-Korea. Haar vader die niet haar echte vader is, is dan al gestorven.
Uiteindelijk krijgt ze asiel in Zuid-Korea. Na jarenlange omzwervingen en narigheid.

Dit boek las ik in Portugal, precies op het moment dat er allerlei akelige berichten de ronde deden over de huidige situatie in Noord-Korea. We hadden natuurlijk geen krant en ook geen televisie, maar dat het spannend was, kwam over.
Vandaar ook dat ik het boek met extra belangstelling las.
En dan kan ik nu weer eens wat van de lange lijst afstrepen, op een of andere manier vind ik dat prettig. Huiswerk klaar! 
Maar dat het boek indruk heeft gemaakt, dat is het belangrijkste en dát is zeker!

zondag 14 mei 2017

Hotelkunst

Emie schreef een keer over een lelijk schilderij dat ze aantrof in haar hotel. Ik vond het niet eens zo lelijk. Een paar weken later was ik zelf in een hotel en wat ik daar aan kunst boven het bed aantrof was vele malen erger.
Nu in deze vakantie hadden we nogal wat verschillende hotels en ben ik er echt op gaan letten.
Dit is wat ik zag:

Ik vond het eigenlijk wel meevallen. Eentje vond ik echt mooi en eentje was gewoon zeer gepast. De  rest ging wel. Mwah!

zaterdag 13 mei 2017

Graf Rembrandt




Toen we laatst eens in de Westerkerk in Amsterdam waren, zag ik daar het graf van onze meest beroemde schilder: Rembrandt van Rijn.
Of eigenlijk zag ik een gedenksteen die daar in de kerk is aangebracht. Want dat Rembrandt er begraven is, in die kerk,  dat is zeker. Maar de plaats is niet bekend.
Rembrandt was 'minvermogend' en werd daarom begraven in een zogenaamd kerkgraf. Zo'n graf van een minvermogende werd na twintig jaar geruimd.
Die gedenksteen dateert uit 1906 en is een kopie van de lijst die je kunt zien op Rembrandts meest beroemde schilderij: De Nachtwacht.
Dat vind ik dan wel weer mooi bedacht.


Maar verder vind ik het zo treurig.
Zijn vrouw Saskia, die dus stierf in de rijkere dagen, is begraven in de Oude Kerk en heeft daar een eigen grafsteen. Zie mijn stukje over het graf van Saskia: klik
Rembrandts tweede vrouw is ook in de Westerkerk begraven en ook zijn zoon Titus. Maar daar is denk ik geen grafsteen van.
En dan nu weten dat de schilderijen van deze kunstenaar nu zo ontzettend veel waard zijn...