Totaal aantal pageviews

donderdag 23 november 2017

Een bijzonder Roodkapje. En Lou Louber (Loeber)

'Voor Bettie, die wel weet hoe dit sprookje afloopt' staat er op deze kaart. En ook: 'Waar we ook zijn, we denken altijd aan jou'.
Ha, is dat niet mooi? Mensen die altijd aan je denken, waar ze ook zijn?
Dankjullie wel B&M. Ik vind  kaart nr. 129 echt fantastisch.

Vooral omdat-ie totaal anders is dan alle andere kaarten die ik ontving.
Dit is een glasschildering, gemaakt door Lou Louber (1894-1983). Hij werd gekocht in Singer Laren.
Het stomme is dat ik daar afgelopen zondag was. Ik heb de kaart niet gezien. Terwijl ik wel bij de kaarten heb gekeken.
Maar misschien was ik gewoon te zeer onder de indruk van de tentoonstelling waarvoor we naar het museum gingen. Dat zou kunnen, want die was prachtig. Ik zal er later over bloggen.
Terug naar Lou Louber.
'Hoe zal je dat trouwens uitspreken?', dacht ik.  Loe Loeber zou ook kunnen, toch?
Natuurlijk ging ik op zoek en wat blijkt? Het is een vrouw en Lou komt van Louise. Dan zal het dus als Loe worden uitgesproken. En behalve op de kaart, zie ik overal staan Loeber. Dus dat is ook duidelijk.
Nah lekker belangrijk. En al is ze nog zo mooi, Lou, het gaat natuurlijk om haar werk!
En dat werk spreekt me erg aan. Er is ook veel over haar te vinden op het wereldwijde web. Dus ik ga me er nog eens even goed in verdiepen. Wat ik hier laat zien, afgezien van Roodkapje, zou ik zo aan de muur willen hebben.




Jahaa, Bertie, droom maar lekker verder!


Eigenlijk kan ik het niet uitstaan dat ik nog nooit van deze vrouw had gehoord en dat haar werk me tot nu toe niet was opgevallen. Kent iemand haar?

woensdag 22 november 2017

Murder on the Orient Express

Ziehier de cast van de film Murder on the Orient Express. Als je kijkt naar de kleding en de bijbehorende hoofden, weet je al een beetje in wat voor sfeer de film zich afspeelt.
Vooraan rechts zit naruurlijk Hercule Poirot, de beroemde Belgische detective.
Hij is naast Miss Marple,  de belangrijkste detective uit de  boeken van Agatha Christie.
Het is gek, ik heb Murder on the Orient Express gelezen en ik weet ook zeker dat ik de vorige film met dezelfde titel heb gezien.
En toch wist ik in het eerste deel van de film niet meer hoe het ook al weer zat.
Nou was ik ook even in slaap gevallen, (niet uit verveling, maar gewoon omdat ik bijna altijd in slaap val in de bioscoop), dus dat had er mee te maken.
Maar ook toen ik weer wist waar het om draaide, wist ik toch weer niet hoe het afliep.
Lekker makkelijk hoor:  een boek lezen, een film zien en dan gewoon na wat jaren opnieuw kunnen kijken.
Ik heb erg moeten wennen aan déze Poirot, maar het leek net of hij in de film groeide en halverwege was ik helemaal met hem verzoend.
En zie je die vrouw links boven? Ik heb steeds maar zitten bedenken waar ik haar van kende. Pas nu ik dit schrijf, schiet het me weer te binnen.
Deze dame hieronder, echt een DAME, nl Dame Judi Dench, krijgt een extra foto. Ze ziet er zo geweldig uit:

En verder kan ik natuurlijk niet al te veel vertellen over het verhaal van de film. Dat zou jammer zijn voor mensen die hem nog niet kennen. Maar een klein samenvattinkje kan best.
Hercule Poirot bevindt zich in de Orient Express en dan wordt er iemand vermoord. De trein ontspoort, niemand kan weg en dus zit de moordenaar in de trein. Poirot vindt natuurlijk uit wat er precies gebeurd is.
Dat is het en omdat ik het een leuke film vond, niet meer en niet minder, kan de trailer hier niet ontbreken.
Maar dat doet-ie wel, het lukt niet om hem te plaatsen. Jammer.

Ps: Oh wat zou ik graag in die Orient Express rijden. Ik geloof dat het nog steeds kan, maar ja... tussen droom en daad...
Ps 2: Als je de film gaat zien, moet je bij het slot nog even heel goed opletten. Daar gebeurt iets grappigs op het moment dat Poirot weg loopt. 


dinsdag 21 november 2017

The Hate U Give

Dit boek, van Angie Thomas, was een tijdje geleden het te lezen boek in de leesclub van Els. Het leuke van die club is dat zij meestal komt met boeken die ik niet gekozen zou hebben. Deze titel ook, een rare titel, ik zou er voorbij zijn gelopen. Maar... wat ik er over las stond me aan dus ik wilde het lezen. Helaas was het niet in mijn bieb. Jammer, ik koop geen nieuwe boeken meer, dus het ging over. En toch kreeg ik een paar dagen geleden een berichtje dat het gereserveerde boek er was. Hoera, ze hebben het gewoon ingekocht. Spiksplinternieuw.

Enfin, het boek:

Starr Carter, een zwart meisje, heeft als kind meegemaakt dat haar zwarte vriendinnetje Natasha werd doodgeschoten.
Starr woont in een armoedige, zwarte wijk waar haar vader een winkel heeft.
Ze gaat wel naar een dure school, met veelal blanke leerlingen. Haar beste vriendinnen zijn ook blank, evenals haar vriendje Chris. Maar Starr heeft ook een zwarte  vriendin in haar eigen buurt.
Starr is zestien.
En nu gebeurt het weer.  Starrs jeugdvriend Khalil met wie ze opgroeide, wordt door de politie doodgeschoten, terwijl hij ongewapend was en er ook verder geen enkele aanleiding was.
Starr is erbij.
De buurt waar iedereen elkaar kent, komt in opstand, want de politie beschermt, min of meer, de agent die schoot. Toch wordt er ook gezegd dat Khalil het er zelf naar heeft gemaakt, dat hij drugsdealer was. Dat is dan in haar blanke wereld.
Starr moet kiezen, haar twee werelden botsen. Maar ze doet het, ze kiest en dat is niet een makkelijke keuze. Het brengt zelfs haar leven in gevaar en niet alleen háár leven.

Zittend op mijn veilige, blanke eilandje, was ik onder de indruk van dit boek. Een boek waarin naast racisme, politiegeweld, wapenbezit ook liefde, trouw en vriendschap aan de orde komen. Het zal zo gaan denk ik, wederom vanaf mijn veilige eilandje. Het zal zo gaan in de wereld van Starr en veel anderen.  En dat maakte dit boek nogal confronterend.

De titel is ontleend aan een tekst van de rapper Tupac. Daar heb ik wel eens van gehoord, van die Tupac, maar ik luisterde niet naar zijn raps en zijn teksten en dat ga ik ook nu niet doen. Hoe dan ook, ik snap het niet helemaal en daarom doet de titel naar mijn mening afbreuk aan het boek. En dat is jammer want het is echt een goed boek.

maandag 20 november 2017

Vals kreng

Vrijdag was het heerlijk weer. Zacht, geen wind en volop zon.
Ik was aan de wandel, heerlijk aan de wandel, genietend van het pas geploegde land, dat donker afstak  tegen het groene weiland en de blauwe lucht.
Ik was ongeveer op de helft van mijn 10.000 toen ik besloot terug te gaan.
Ik draaide me om en achter mij zag ik een andere wandelaar komen.
Ik dacht a. dat ik wat door moest lopen en b. dat ik niet ingehaald wilde worden.
Maar echt belangrijk vond ik het niet.
Toch werd ik ingehaald en niet zo'n heel klein beetje ook. Ze was eerst echt nog een stuk achter me, maar ze liep me voorbij en was al vrij snel een stuk vooruit.
En als ze nou jonger en soepeler geweest was dan ik ben... maar dat was niet zo. Ze was denk ik van mijn leeftijd en zelfs haar benen waren niet veel langer dan die korte pootjes van mij.
Dat was allemaal nog niet heel erg geweest, hoogstens een tikkeltje irritant,  als het niet zo'n vervelend, arrogant  type was geweest.
Ik loop daar vaak en  ik word ook wel vaker ingehaald. Zelf haal ik ook wel eens iemand in.
Er worden dan meestal geen uitgebreide gesprekken gevoerd, dat niet.
Maar een vriendelijk groet en even een opmerking over het weer of zo, dat gebeurt eigenlijk altijd.
Zo niet deze dame.
Een hooghartig knikje was mijn deel en zelfs dat kon er amper af.
Trut, in d'r trainingspak en met d'r flesje water.
En maar doorstampen op d'r wandelschoenen. En de afstand steeds maar groter maken. In mijn hoofd hoorde ik haar gemene lachje.

Mijn hardloopverleden ligt nog niet zo ver achter me. Op zo'n wandeling loop ik meestal, als ik geen pijn heb, ook een klein stukje hard.
Twee minuten meestal en dan na een stuk nog eens twee minuten. Of een minuut. Ben ik ook weer sneller thuis. Dus dát kan ik nog wel.
Ha, daar maakte ik nu gebruik van. Ik ging  stiekem, steeds een stukje hard lopen, zo min mogelijk geluid makend.
Als er een brommer achter me aan kwam of een fiets, liep ik extra, want dan kon ze het geluid van mijn voetstappen  niet horen.
Het leek een beetje op het spel Anna Maria Koekoek. Dat spel waar bij Anna Maria met haar rug naar de andere kinderen staat, bij een muur. Die andere kinderen staan bij een startlijn op enige afstand en moeten stuk voor stuk  proberen dichter bij Anna Maria te komen, zonder dat die de beweging ziet. 'Anna Maria Koekoek', roept dan het kind bij de muur en draait zich snel om. Wie dan nog beweegt moet terug.
Ik was altijd al heel goed in dat spel.

Enfin, op deze manier kwam ik steeds wat dichterbij en werd de afstand tussen ons kleiner.
Zij keek niet een keer om, niet een keer.
Tot we aan het eind van het pad kwamen. Het punt waar zij naar rechts ging en ik naar links moest.
Vlakbij was ik inmiddels
Toen keek ze.
Ze zag me  en de verbijsterde blik in haar ogen was werkelijk alle moeite waard.

Ja ik weet het hoor, ik ben heel kinderachtig. En ook erg vals. Een vals kreng.
Maar eh om eerlijk te zijn, ik heb er ... aan.

zondag 19 november 2017

Aan de oever van de Rotte

Ha, gisteren stond ik ineens aan de oever van de Rotte.

Kijk dit is 'm dan.
En nu zal ik niet zeggen dat het staan aan de oever van de Rotte nummer 1 op mijn bucketlist was, maar ik vind zulke dingen wel heel erg leuk. Nog nooit had ik aan de Rotte gestaan en nu dus wel. Hoe bijzonder!
Het liefst zou ik daar ter plekke in gezang zijn uitgebarsten, maar ja ik was daar niet alleen en de tekst van het beroemde lied 'Aan de oever van de Rotte',  kende mijn maatje niet.  En om daar nou in m'n eentje te gaan staan zingen...
Ik stond daar nota bene met een echte Rotterdamse, die zowat aan de Rotte wóónt, maar desalniettemin dit dramatische lied niet kende...
Tsss, het is gewoon cultureel erfgoed.
Een schande vind ik het. Ook de echtgenoot van deze  Rotterdamse kende het lied niet. Nou vraag ik je.
Ik heb het nog wel eens aan een klas kinderen aangeleerd,  uiteraard net voor we op kamp gingen. Die kinderen vonden het fantastisch.  Dat zeg ik... cultureel erfgoed!
(Overigens leerde ik zo'n klas ook het Wilhelmus als ons verleden ter sprake kwam, zonder dat het door de regering verplicht was gesteld, haha)




Enfin, dit gezegd hebbende, meld ik dat het hier ging om Els. Van het blog KnutzEls  
Zij is die Rotterdamse.
Op dit minpuntje na,  hadden Els en ik een mooie dag.
We gingen een workshop doen. Kaarten maken olv. Corine van Kuilenburg.
Met oxyde inkt en stempels.
Ik maak nooit kaarten; toch kan ik het geleerde goed gebruiken voor ATC's
De kaarten die ik nu maakte, zijn niet heel erg gelukt. Ik had niet anders verwacht, in zo'n gezelschap kan ik dat gewoon niet zo goed.
Toch heb ik er wel veel van geleerd, precies de bedoeling van een workshop toch?
Straks ga ik in alle rust een klein beetje oefenen
Dit zijn niet mijn kaarten, maar zo zie je in ieder geval wat de bedoeling was:


Leo en Els haalden me van het station en brachten me er ook weer naar toe. Els had een heerlijke ovenschotel gemaakt en tussendoor kletsten we natuurlijk, zoals we dat altijd doen. Misschien door de workshop iets minder dan anders.  Dat komt wel weer een andere keer.
Els en Leo: dankjulliewel! Het was fijn.




zaterdag 18 november 2017

Twee kaartjes


Kijk wat een schattige kaartjes. Een tijd geleden kocht ik ze op de Noordermarkt.
Ze zijn allebei gericht aan Willy Redegelt. Kan een meisje of een jongetje zijn, maar hoe dan ook, hij of zij bevond zich in 1934 in de ' Kinder Kleniek' van het Binnengasthuis. Kijk maar:

Ik ben dan wel zo dat ik ga googelen op Willie Redegelt. Maar meestal vind ik niks. Bijna niks. Het heeft natuurlijk geen zin om op Marietje Visser te googelen, want hoeveel Marietjes Visser zullen er wel niet geweest zijn in de loop der jaren.
Maar de naam Redegelt had ik nog nooit gehoord, dus denk ik meteen dat het een niet veel voorkomende naam is. En dat is dan misschien een kans.

Enfin, om kort te gaan: ik kwam uit in Duivendrecht. Dat was al mooi, want het kan natuurlijk best zijn dat een ziek Duivendrechts kind naar het Binnengasthuis in Amsterdam moest. Ik las het volgende in het blad Oud- Duivendrechtse Saeken:

'De melkhandel van de familie Redegeld, met een D is voor mij de oudste melkhandel van Duivendrecht: de heer Redegeld verzorgde tevens fietsreparaties. De familie bestond uit vader Jan Redegeld, de moeder en drie dochters Willy, Jo en Tonia. Redegeld kon niet werken, had een fistel in de rug, liep krom en met een stok. Zij begonnen een melkhandel. Zijn vrouw kwam 's morgens met een melkkar waarop gepoetste melkbussen stonden. Verkocht de losse melk per liter bij de burgerhuizen die er toen in Duivendrecht stonden. Helaas is zij toen in de bocht van de toenmalige Rijksweg aangereden en overleden (omstreeks 1930?). Willy Redegeld is later getrouwd met Dirk Andriessen. 

Best een zielig verhaal hè, met dat ongeluk van die moeder. Daarna werd er natuurlijk niet meer zo goed gezorgd voor de kleine Willy, waardoor ze ziek werd en... en.. Ik zou er een boek over kunnen schrijven.

Verder kwam ik niet. Ja ik vond ook nog een hele slechte foto van de kleuterschool Sint Joannes met daarop o.a. Willy Redegeld.
Maar ja, er zijn natuurlijk veel meer hondjes die Fikkie heten, dus het is volkomen onzeker.

Heeft dit enig nut? Nee hoor, helemaal niet. Maar ik vind het gewoon leuk om zo een beetje te speuren. Anders ga ik me maar vervelen natuurlijk en dat moet niet. Dat snap je wel.

Ik zou verder heel graag iets willen weten over de tekenaar van de kaartjes. Dat heeft me ook al veel tijd gekost, maar ik kom geen mm verder.
Tja... soms ontdek je iets, zoals hier bijvoorbeeld, klik
En soms helemaal niet!




vrijdag 17 november 2017

Wind River

 Het verhaal van deze film:
Cory Lambert is een wildjager en een speurder. Hij werkt in het koude, bar koude indianenreservaat Wind River. Bevroren landschap.
Cory moet bijvoorbeeld wolven doden als dat nodig is voor de veiligheid van dieren op een boerderij.
Op een dag is hij aan het jagen en ontdekt het bevroren lijk van Natalie, een tiener en native American. Afkomstig uit het reservaat.  Zijn eigen dochter was met haar bevriend.
FBI-agente Jane Banner wordt ingeschakeld om de moord te onderzoeken. Zij is nog heel jong en onervaren.  Ze wordt tijdens haar onderzoek begeleid door Cory, die haar wegwijs maakt, in de kou van Wyoming en door Ben Shayo de plaatselijke politieagent. . Hoewel Jane en Cory zeer verschillend zijn, moeten ze samenwerken om de moord op te lossen, maar ook om zich zelf te beschermen.

De film kun je bekijken als een thriller, maar er zit meer achter. Liefde, rouw en verdriet. Ik vond het een hele mooie film, ik was onder de indruk.
Daarom hier de trailer:




donderdag 16 november 2017

Laatste dagen op Ellis Island

Wij waren verschillende keren in New York, mijn favoriete stad.
Een van de keren dat we er waren bezochten we Ellis Island.
Dat is het eiland waar immigranten vroeger aankwamen en o.a. een medische keuring moesten ondergaan.
Er zijn er miljoenen geweest, tussen 1892 en 1954, rond de twaalf miljoen.
Mij heeft het altijd gefascineerd. Dat mensen alles achterlaten, familie, vrienden en soms wat spullen, om opnieuw te gaan beginnen, de kans op een beter leven.
De hoop die die mensen koesterden, maar ook het verdriet. En het was een andere tijd hè, de contacten met het oude land verliepen moeizaam, of niet. Niet zoals nu bij ons, dat je iemand spreekt heel ver weg en dat het lijkt of diegene naast je zit.
Op Ellis Island, dat nu een museumeiland is, heb ik mijn ogen uitgekeken. Werkelijk.
We hadden in New York heel veel te doen natuurlijk, iedere keer weer, dus we zeiden dat we hier beslist nog eens naar toe wilden. Dát is er niet van gekomen en dat gaat ook niet meer gebeuren, maar de fascinatie is gebleven.
Toen ik dan ook vorige week in de bieb dit boekje zag liggen, nam ik het meteen mee. En ik kon ook niet eerst mijn andere boeken uitlezen, nee, dit moest eerst. Geen twijfel mogelijk.
Het is maar een dun boekje, recent verschenen. Geschreven door Gaëlle Josse, die er de Europese Literatuurprijs mee verdiende. Terecht in mijn ogen.
Ze schrijft mooi en het verhaal is boeiend. Verhaal ja, want het is fictie. Ik dacht aanvankelijk dat het echt was, maar dat is niet het geval. Gaëlle Josse bezocht Ellis Island in 2012, raakte ook gefascineerd en voelde een paar weken later dat dit boekje er moest komen.

Het verhaal:
Het is 1954 en John Mitchell, de directeur van Ellis Island, de man die er vanaf 1910 werkte en woonde, staat op het punt het eiland te verlaten voor de laatste keer. Hij heeft nog negen dagen voordat de Immigratiedienst alles komt afsluiten, voorgoed. 
Zijn werk is klaar, de dossiers kloppen, alles is geordend en gearchiveerd, eigenlijk heeft hij niets meer te doen. 
Alleen nog terugkijken op wat er allemaal gebeurd is, met de immigranten, maar ook in zijn persoonlijke leven. 
Alleen nog terugkijken en dat doet Mitchell door een aantal gebeurtenissen op te schrijven. Terugkijken, maar ook afrekenen met wat hem persoonlijk het meest heeft geraakt en wat hem heeft beïnvloed. Afrekenen met zijn schuldgevoelens ook.
Het verhaal begint met een gelukkige periode, die helaas te kort duurde en waarin John getrouwd was met Liz, een verpleegster die ook op het eiland werkte. Als lezer kom je er heel wat te weten over de gang van zaken.
Daarna vooral het verhaal van immigrante Nella Casarini en haar broertje Paolo. Zij waren Italiaanse immigranten en kwamen aan met de stoomboot Cincinatti.  John Mitchell zou het liefst deze boot, die aankwam in 1924,  uit de archieven verwijderen. Dat doet hij niet en hij vertelt wat er allemaal gebeurd is. 

Ik vond het boek (154 blz.) mooi en indrukwekkend. Een aanrader.

Wat ik zei, de schrijfster heeft fictie gemaakt, maar het zou zomaar zo gegaan kunnen zijn. Toch zijn er drie figuren in het verhaal,  die gebaseerd zijn op mensen die er echt waren.
De belangrijkste van die drie is de klerk A. F. Sherman, die er ook werkte. Hij maakte op persoonlijke titel tussen 1905 en 1925 heel veel foto's van immigranten. Die zijn op Ellis Island te bewonderen. In het echt.
In het boek heeft deze man een nare rol, 'maar', zegt de schrijfster, 'ook dat is fictie'.

Ik laat drie van zijn foto's zien, gevonden op Internet



Deze natuurlijk, omdat ook Nederlanders emigreerden, mét hun kinderen.

Deze Italiaanse vrouw, omdat het zomaar Nella  Casarini uit het verhaal geweest zou kunnen zijn.

En tenslotte deze, omdat het precies het beeld geeft van hoe het naar mijn idee was:



woensdag 15 november 2017

Eigen Atc's

Op verzoek laat ik nu een paar van mijn eigen Atc's zien.
Eigenlijk een collage van mijn eigen collagetjes. Want dat is wat ik doe, knippen, plakken, stempelen.Papiertje uitzoeken, achtergrondje schilderen. Kleine collages maken.
 Het ziet er misschien simpel uit en dat is het ook wel, maar toch ben ik altijd lang bezig aan een kaartje. Een uur, anderhalf uur. Soms nog langer. Ik leg zo'n kaartje ook wel eens even weg en begin dan later weer opnieuw.  En je wilt niet weten hoeveel ik weg gooi.
Het fijne is dat het zo klein is. Ik zit lekker te tutten achter mijn bureau, radio aan. Ik maak altijd veel rommel, maar het is ook zo weer opgeruimd.
Enfin, zolang er nog mensen zijn die willen ruilen, ben ik tevreden.

Zelf vind ik de postzegelman wel leuk geworden en de boodschappenvrouw.
En mochten er nu mensen denken 'hmmm toch wel leuk om eens te proberen',  ik wil wel ruilen hoor. 

dinsdag 14 november 2017

Broadway


Het koor waar ik zeventien jaar lang heb gezongen bestond dit jaar vijfentwintig jaar. En dat betekende een jubileumvoorstelling.
Ik weet wat een gigantische klus dat is. De Parkschouwburg drie avonden en een middag bezetten, vier voorstellingen geven dus.
Bij Broadway wordt alles tot in de puntjes geregeld, echt alles.
Er is een fantastisch combo, de dirigent is een prof en de regisseur ook. Daarbij komt ook nog een groep dansers olv een choreografe en dan kun je eigenlijk niet meer spreken van een amateurkoor.
Ja, ik weet hoe hard en hoe lang er geoefend wordt. Op de liedjes en vooral ook op de bewegingen. Het ziet er strak uit, maar 160 mensen gelijk hun hand laten opsteken, 160 mensen laten verplaatsen op het toneel, 160 mensen zich laten verkleden (5x), acht solisten uit het koor begeleiden,  dat vergt oefening. Maar dan heb je ook wat!


Ik ben twee keer geweest. Zo geweldig vond ik het.
De eerst avond was ik met mijn dochter. Die vond het ook fantastisch, maar zij en ik zijn enigszins bevooroordeeld, omdat onze man en vader nog steeds meezingt met het koor. Hij is echt al vijfentwintig jaar lid.
Maar de tweede avond ging ik met een vriendin die het koor nog nooit had gezien en ze heeft erg genoten.

Ik heb wel eens betere foto's gemaakt. De eerste avond had ik er niet eens aan gedacht, zo geboeid was ik. En ook de tweede keer bedacht ik pas na de pauze dat ik dat wel eens kon doen. Ik laat ze dan ook alleen maar zien omdat je dan kunt zien hoe afwisselend de opstelling van het koor en de kleding is. Evenals trouwens de achtergronden al zie je dat dan weer net niet.

En dan de volgende morgen snel naar beneden om de recensie in de krant te lezen. Nou, de recensente had ook genoten hoor:



Ps. De man met de hoed op foto 2 is die van mij.
Ps.ps. De vrouw in de zwarte jurk, vooraan op foto 1, die vrouw heeft jaren achter me gestaan bij de alten. Natuurlijk kon ze zingen, maar in die tijd soleerde ze niet. Nu wel en wow wat een stem, wat een uitstraling, zo goed!