Totaal aantal pageviews

woensdag 17 januari 2018

Tesselschade, Arbeid Adelt

Die tentoonstelling over Maria Tesselschade, laatst in Alkmaar,  heeft ook mijn belangstelling aangewakkerd voor 'Tesselschade Arbeid Adelt'.
Dat is die club vrouwen die van die beeldige smockjurkjes maakt en allerhande ander  geborduurd en genaaid en gebreid spul. Kortom een club waarvan de leden handwerken op hoog niveau.
Die spullen worden dan verkocht  en de inkomsten zijn voor vrouwen die dat nodig hebben.

Ik loop er wel eens langs en ik ga ook wel eens even binnen kijken.  In Amsterdam zitten ze op een prachtige locatie op het Leidseplein. Maar ze zitten ook in andere steden hoor.


Deze organisatie bestaat al sinds 1871 toen vrouwen nog bijna niet zelfstandig konden leven; toen ze nog niet in hun onderhoud konden voorzien.
Het begon als vrouwenvereniging, opgericht door Betsy Perk onder de naam Arbeid Adelt.
Maar vrouwen die hun naam bij de werkstukken wilden hebben richtten toen Tesselschade op . En die twee verenigingen gingen later weer samen.
Er is ook een prijs:  de Maria Tesselschadeprijs . Die wordt om de vijf jaar uitgereikt aan vrouwen die ondanks moeilijke omstandigheden, zich ontwikkelden en economische onafhankelijkheid bereikten, of dat voor anderen mogelijk maakten. Ik stel me zo voor dat Maria Tesselschade het fantastisch gevonden zou hebben.
Enfin, wat ze in de winkel verkopen is prachtig (en duur)  handwerk. Ik heb er nog nooit iets gekocht, ik ben wat kinderkleding betreft meer van ons aller Hema. En een bridgekleedje hoef ik ook al niet.
Maar toch is het bijzonder, zo'n organisatie en ze doen nog steeds heel goed werk.




dinsdag 16 januari 2018

Paradiso

Zondagmiddag waren wij in Paradiso, daar was een korenfestival en Broadway, het koor van mijn man, mocht optreden. Ik vind het ook leuk om andere koren aan het werk te zien, dus we waren best vroeg aanwezig.

Leuk om in deze poptempel te mogen optreden. Broadway zong twee nummers waaronder Soldaat van Oranje. Als enige koor in Nederland mogen zij deze medley doen.  Ik heb zoals altijd van hun optreden genoten.



Waar ik ook heel erg van genoten heb, was het koor 'Zing je Rot' .
Dat koor zingt allerlei beroemde liedjes , waarvan de teksten zijn geschreven, vertaald, hertaald door Jan  Rot. En dat die dat kan, dat is wel duidelijk.



Ik heb echt heel erg gelachen on het lied Spiegelei. Dat is eigenlijk Yesterday van de Beatles. Hoe kom je er op, Yesterday wordt Spiegelei?
Het koor deed het ook echt goed, het plezier straalde er van af. En kijk nou eens naar zo'n tekst. Ik vond zo gauw geen uitvoering van Spiegelei, maar wel de tekst.
Moet je gewoon eens even proberen. Yesterday kent iedereen wel toch. Neem het lied in je hoofd en zing Spiegelei op die melodie. Zo grappig, je bent meteen in een goed humeur denk ik.

 Spiegelei, wij gaan scheiden om een spiegelei
Omdat ik iets van de mijne zei
Gebroken door een spiegelei

Dooier heel dat was alles, 'k wou mijn dooier heel
Anders wordt  z'n bord 'm veel te geel
Zo'n spiegelei, dat hou je heel
Nu is alles stuk, ons geluk, het is voorbij
Ei z'n schuld? Je lult! Geef de schuld maar weer aan mij

Spiegelei, advocaatjes om een spiegelei
Wat nu uitbarst in gebakkelei
Was gisteren nog koek en ei
Mm mm mm mm mm







maandag 15 januari 2018

The American Dream

Op naar het Drents Museum voor de tentoonstelling The American Dream. Ondertitel:
Amerikaans Realisme 1945- 1965.
Dit is een dubbeltentoonstelling in samenwerking met een ander museum, namelijk de Kunsthalle in Emden. En dat vind ik erg jammer. Ik had de rest in Emden, vooral kunst uit 1965-2017,  ook graag willen zien, maar nog eens anderhalf uur rijden werd ons toch wel echt te veel en in een overnachting hadden we geen zin.
Ik vond deze tentoonstelling dus een ietsepietsie teleurstellend. Niet vanwege de werken, maar ja, ik wilde meer!!
Maar erg genoten van wat er wél was en dat was ook nog wel vrij veel hoor.
Ik vind het heel moeilijk om een keuze te maken . Wat wil ik hier laten zien?
Ik zeg het van tevoren: het worden meer dan de gebruikelijke vijf à zes foto's,

John Koch, the Reader, ca 1955
Een doodgewoon beeld, man leest krant. geplaatst in het gedeelte Stad. Net als dit werk:

Duane Hanson,Derelict Woman, 1973
Wat een enorme tegenstelling hè. Oké dit is van later, maar toch. Er waren dus ook voorproefjes te zien van de Emdententoonstelling, later in de tijd dus.
Troosteloos, dit werk

Thomas Hart Benton, Homestead, 1934


Ook nog oudere doeken dus, zoals deze hierboven. Eigenlijk klopte er niet veel van de tijdsaanduiding 1945-1965. Maakt ook niet uit.
Een rustige, vreedzame samenleving hierboven.  Met weer een grote tegenstelling als je kijkt naar dit schilderij hieronder.

Ral;h Goings, Amsterdam Diner, 1980
Realistisch is het allemaal wel. In New York was ik ooit in precies zo'n diner, met die krukken. Zeer herkenbaar.
Wat ik zei: wat moet ik nog meer laten zien?  Roy Liechtenstein? Andy Warholl?  Het portret van Jacqueline Kennedy. Of toch maar Edward Hopper? Ik weet het niet.

Robert Birmelin, A Subway Experience, 1966
Intrigerend schilderij vond ik. Vol van beweging, drukte en troep.
Oh, ik heb er nog maar vijf. Dat valt na mijn aankondiging nog best mee. Dan kies ik toch dit schilderij van Hopper.

Edward Hopper, Morning Sun, 1952
Bij dit schilderij was het voortdurend heel erg druk. Ook bij de andere Hopper die er hing.
Ik keek ook nog even een filmpje over de kunstwerken en hoorde de volgende anekdote: De vrouw van Hopper had er op een gegeven moment meer dan genoeg van dat haar man met allerlei modellen werkte. 'Voortaan gebruik je mij maar als model', voegde ze hem toe. Maar ja, ze was toen al zestig. En dan kan je nog zo'n mooi lijf hebben, maar zestig ... dat zie je heus wel en dat was niet zo geschikt voor dit doek Morning Sun. Dus Hopper deed alsof  en schilderde toch wat hij wilde.

Ik eindig met het schilderij dat ik het aller- allermooist vond.

Stone Roberts, The Lake in Central Park: A Late Afternoon in Early June, 2017
Al met al was het een mooie tentoonstelling. Echt. En deze werken zijn normaal niet in Nederland te zien. Dat maakt het ook bijzonder vind ik.  Meer info: klik

zondag 14 januari 2018

Het Vrijheidsbeeld... inAssen

Als je Assen binnen komt rijden, zie je ineens het vrijheidsbeeld.
Huh, vrijheidsbeeld, in Assen?
Jawel.
Maar dit beeld is gemaakt door Natasja Bennink en is bedoeld als ode aan de Drentse vrijheid en het Drentse Naoberschap.
Er is goed over nagedacht en het is geen kopie.
Zo heeft de kroon zes punten in plaats van de zeven punten op de kroon van het NewYorkse beeld. Die punten verwijzen naar de zes middeleeuwse rechtsdistricten in Drenthe.
En wat ik heel grappig vind is dat deze vrije vrouw een blik bruine bonen in haar hand heeft.  Dat is een verwijzing naar Bartje uit het boek van Anne de Vries.
Bartje Bartels die niet voor bruine bonen wilde bidden. Een metafoor voor de Drentse koppigheid.
Dat laatste van die metafoor vind ik nou weer onzin. Wat nou Drentse koppigheid. Noem het koppigheid in het algemeen. Maar goed, dit terzijde.
In haar linkerhand heeft deze Drentse een soort tegel en daar staat niet de Declaration of Independence op, maar een tekst van Daniel Lohues: Hier kom ik weg, hier stiet ons huus.
Het beeld is 10 meter hoog en er is 1000 kilo klei in verwerkt voor het in kunststof werd gegoten.

Dat het beeld er nu staat heeft denk ik alles te maken met de tentoonstelling in het Drents Museum: The American Dream.
Dat is de tentoonstelling waar we voor afreisden naar Assen. Daarover een andere keer meer.

Ik vind het leuk om Daniel Lohues hier te laten horen, met dat liedje van die tegel.
Ik heb het altijd jammer gevonden dat deze man niet gewoon in het Nederlands zingt, want hij maakt mooie muziek en mooie liedjes vind ik. Maar ja, dat Drents hè.
Enfin, Daniel Lohues dus. Ook een beetje voor de enige Drentse die ik goed ken en die geen Drents spreekt:  voor de moeder van mijn kleinzoon.  Ze kan het wel, Drents spreken,  maar ze doet het niet!


zaterdag 13 januari 2018

Arlidge

Oh wat was dat een gelukkie.
Ik had deze twee delen uit de serie van M.J.Arlidge gereserveerd in de bieb  en ik kreeg ze bijna tegelijk. Er zat slechts een dag tussen.
Dat was vooral heel prettig omdat het Naar bed naar bed deel, (5) eindigt met een echte cliffhanger. Ik zou de pest in gehad hebben als ik niet onmiddellijk verder had kunnen lezen in deel zes.
Ik vertelde al eerder dat je deze serie echt het best in de juiste volgorde kan lezen en daar ben ik nu nog veel meer van overtuigd.

Deel 5:
In een nachtclub, een martelclub, een club waar het om pijn en domineren gaat,  wordt een dode man gevonden. Die dode man  is Jake, een vriend van inspecteur Helen Grace.  Hij was niet alleen haar vriend, maar ook haar sm-meester. In haar vrije tijd liet ze zich door hem slaan, om zo haar verleden te verwerken. Maar dat weet niemand. Het zal natuurlijk heel vreemd overkomen voor een politie-inspecteur. Helen vreest dat het bekend gaat worden, maar ze wil toch perse de moordenaar van Jake te pakken krijgen. Moet ze vertellen over haar geheime vrijetijdsbesteding? Er vallen nog meer slachtoffers en het superspannende slot zorgt er voor dat je echt niet kan wachten op het volgende deel.

Deel 6:
Helen zit nu zelf, onschuldig, in de gevangenis en het is dat haar collega en vriendin Charlie niet gelooft dat ze schuldig is, want anders zag het er beroerd uit. Haar baas en andere collega's vertrouwen haar niet. Ook in de gevangenis wordt gemoord en Helen loopt zelf ook gevaar. Ze moet bewijzen dat ze onschuldig is. Ze moet overleven én ze moet de moordenaar vinden.

Dit deel eindigt gelukkig niet met een cliffhanger. Vooral gelukkig omdat deel 7 er nog niet is. Als ik het goed heb gezien, komt dat deel dit voorjaar uit.
Pff het was allemaal weer heel wat. Best gruwelijk zoals alle Arlidgeboeken. Maar ook spannend en verslavend. Als je er tegen kan... zeker lezen!!!!!!



vrijdag 12 januari 2018

Telefoonboek

In alle media werd gisteren ruim aandacht besteed aan het verdwijnen van de papieren telefoongids. En nu hier ook nog. De grappenmakers van de krant:

Ik lag er vannacht aan te denken dat dit een van die dingen is die mijn kleinkinderen nooit meer mee gaan maken. Niet alleen die papieren gids, maar ook het hele telefoonverhaal.

Wij kregen vrij laat telefoon. Ik zat denk ik in de tweede of derde van de middelbare school.
Tot die tijd deden mijn ouders het met een telefooncel. Ik had een oom die lange tijd ernstig ziek was en dan ging mijn moeder bijna iedere avond bellen in zo'n cel. En mijn vader ging mee.
Dubbeltjes sparen natuurlijk. Ik denk nu dat dat lastig was, maar misschien ook wel fijn. Het wandelingetje naar die cel, de berichten horen en die verwerken op de terugweg.
Grijs was die eerste telefoon en ik weet het nummer nog: 4218.
Bellen was voor mij wel aan regels gebonden, vooral niet te lang, haha. Lastig op die leeftijd want zelfs al had je je beste vriendin een kwartier geleden nog gesproken, eenmaal thuis moest er toch weer worden gebeld.
Mijn eerste eigen telefoon was groen. Ik zag hem laatst voor een hoop geld in een retrowinkeltje te koop staan.
En die telefoongids natuurlijk. De eerste keer dat ik er zelfstandig in stond... dat was wel een dingetje.
Ik denk dat er nog Mej. bij stond. Maar dat weet ik niet zeker.
Daarna ging het snel. Ik weet nog dat ik het op school een keer had over bellen en zei dat je natuurlijk altijd eerst een nummer moet draaien en dat de kinderen mij stomverbaasd aankeken. Huh een nummer draaien?   Het is allemaal zoveel makkelijker geworden. Het allergrootste voordeel is dat je je geliefden bijna altijd kunt bereiken.
Ik was een keer,  heel lang geleden,  in Mexico met vakantie. Ik was ongeveer een maand weg en kon mijn ouders maar niet te pakken krijgen. Dat leidde tot flinke ongerustheid. Niet bij mijn ouders trouwens, die hadden er alle vertrouwen in. Maar wel bij mij.

Verleden tijd allemaal. Voorbij, voorgoed voorbij. Nieuwsgierig wat ons allemaal nog te wachten staat op het gebied van communicatie




donderdag 11 januari 2018

Dansen met de Vijand

Dit was de derde keer dat ik in aanraking kwam met Roosje Glaser. Een Joodse vrouw die Auschwitz overleefde door ... te dansen met de vijand.
Het verhaal is zo bijzonder.
Eerst las ik het boek, geschreven door haar neef Paul Glaser. En daarna zag ik het toneelstuk dat naar aanleiding van het boek werd gemaakt. Ik schreef er hier over, want van zowel het boek als van het toneelstuk was ik erg onder de indruk. Je kunt het hier nog lezen: klik

 Op dit moment is er, na het boek en het toneelstuk,  een tentoonstelling in het Verzetsmuseum. Met dezelfde titel: Dansen met de Vijand.
Ja, dat wil ik dan natuurlijk zien. We gaan trouwens altijd als er iets nieuws is,  even kijken in dat museum. (De vaste opstelling is erg mooi als je geïnteresseerd bent in de tweede Wereldoorlog. Een groot deel is zeer geschikt voor kinderen ook). Het is tegenover Artis, dus dat is altijd een mooie combinatie.
In déze tentoonstelling is heel veel te zien over Roosje. Dat varieert van spullen tot filmpjes, foto's en Polygoonbeelden.
Roosje heeft veel opgeschreven in haar dagboek. Daarbij plakte ze foto's en bijvoorbeeld advertenties van haar dansschool. Ze hield alles bij.
Het verhaal van een jonge, levenslustige vrouw. Een stralende vrouw.
Haar leven bestond uit dans, ze leefde om te dansen. Haar eerste grote liefde, een piloot overleefde een vliegtuigongeluk niet. Daarna, nog voor de oorlog trouwde ze met haar danspartner. Die was echter NSB-sympathisant en er volgde een scheiding. Roosje ging niet bij de pakken neerzitten en begon een dansschool.
Ze straalt echt levenslust uit, die Roosje. Ze vindt ook dat je levenslust moet hamsteren. Dat vind ik mooi: 'levenslust hamsteren'.


Maar in 1942 moest ze onderduiken, werd verraden en ging naar Westerbork, Vught en tenslotte naar Auschwitz. 'Mij krijgen ze niet klein' had Roosje aan het begin van de oorlog gezegd. Dat is ook niet gebeurd.
Er werd op haar geëxperimenteerd, door zo'n arts, een van de Engelen des doods.
Ze overleefde door SS-ers dansles te geven en zelf ook op te treden. Applaus kreeg ze niet maar wel brood.
Na de bevrijding uit Auschwitz door het Zweedse Rode Kruis, kwam ze in Zweden terecht en bleef. In Nederland had ze niks meer te zoeken. Haar ouders waren dood, ze was verraden
Ze trouwde met een Zweeds ingenieur en bleef daar de rest van haar leven.  Dansen deed ze niet meer.

woensdag 10 januari 2018

Dementie: The Leisure Seeker

De eerste film van dit jaar: The Leisure Seeker. Met de door mij zeer gewaardeerde Helen Mirren en met Donald Sutherland.

Eerst het verhaal maar:
Een ouder echtpaar, is de bemoeienissen van hun kinderen en artsen zat. Hij, John,een voormalige professor, dementeert en zij, Ella, heeft kanker. Ze willen hun leven ontvluchten en gaan daarom met hun oude camper, de Leisure Seeker, op pad. Kinderen boos en in paniek een beetje. Maar ze zijn nu eenmaal weg. Ze maken een reis 'vol verrassingen, tegenslagen en herinneringen'.
En op een hoogtepunt, maken ze er een eind aan. Zij eigenlijk, Ella, besluit voor beiden.

De film wordt geafficheerd als een tragikomedie en ik hoorde de mensen in de zaal dan ook voluit lachen. Heel vaak eigenlijk.
Zelf kon ik er geen lach om krijgen, zelfs niet eventjes. Ik bedoel als iemand die dementeert in antwoord op een normale vraag, drie keer achter elkaar zegt: 'Ik wil een hamburger', dan vind ik dat helemaal NIET grappig.

Maar misschien is dat niet eerlijk en kwam het voor mij gewoon veel te dicht bij. Mijn moeder werd dement en ik vond daar helemaal niks grappigs aan. 
Ik moest niet lachen toen ze drie rokken over elkaar aan trok. 
Ik zag de humor niet als ze midden in de nacht de tafel ging dekken voor 17 mensen. 
En later in het verpleeghuis, moest ik ook al niet lachen om de medebewoners die ik dagelijks meemaakte.
Ik heb meer dan genoeg dementie meegemaakt om er behoorlijk bang voor te zijn en kanker tja...dat verhoogt de feestvreugde ook niet echt.

Dus ik ga niet zeggen dat ik het een aanrader vind.  Ik wil de film zo snel mogelijk vergeten. (Zal je net zien dat dát niet lukt).
Maar ja ik kan hem ook niet,   alleen op grond van mijn gevoelens,  afraden. Dat zou niet eerlijk zijn. Dus eh... ik laat het hierbij. Geen trailer!
En Helen Mirren was best goed.

dinsdag 9 januari 2018

Jane Goodall

Zo ineens zit ik in de apen. Chimpansees om precies te zijn.
Dat begon met een aflevering van Zomergasten, waarin Frans de Waal aantrad.
Ik vond dat superinteressant. De Waal bestudeert o.a. chimpansees, mensapen.  Hij observeert en interpreteert en ziet dat onder chimpansees de zucht naar macht en seks kan leiden tot verraad, geweld en moord. Net als in de politiek.
Ik heb het boek nog niet uit, maar als het zover is zal ik er denk ik nog wel wat over schrijven.
En nu was er in ons filmhuis de film 'Jane'.
Over Jane Goodall, die haar hele werkzame leven chimpansees bestudeerde en allerlei projecten rond chimpansees opzette. Klik
Een zeer interessante vrouw. En volop apen dus.

De film wordt omschreven als 'een mooie en diep romantische film over de jonge jaren van Chimpanseeonderzoeker Jane Goodall'.
Dat diep romantische is me een beetje ontgaan, maar een boeiende film was het wel .
Jane Goodall ging op 26-jarige leeftijd in d'r eentje naar Afrika. Zonder ervaring en zonder kennis. Tot dat moment was ze secretaresse. Ze werd de allereerste apenonderzoeker,  in het wild.
Later kwam daar natuurfilmer Hugo van Lawick bij , een Nederlander. Hij moest vastleggen wat Jane zag. Ze werden verliefd, trouwden en kregen een zoon. En scheidden ook weer. Hugo wilde meer filmen dan alleen chimpansees en Jane wilde niet weg. Zodoende.

Er is een paar jaar geleden allerlei filmmateriaal opgedoken en dat wordt gebruikt. We zien de jonge Jane, gefilmd door Hugo. We zien de chimpansees en we horen het commentaar van de oude Jane nu. Ze is inmiddels 83 en nog altijd actief.
Een boeiende film, meer een documentaire eigenlijk. Maar beslist de moeite waard. Trailer:






maandag 8 januari 2018

Tekenles


Zelfportret, 1860
 De operatie... pfff, dat duurt nog een paar weken.
Tot die tijd maken we er maar iets moois van en doen we net als altijd nogal eens een museum aan. Kunst kijken, film...
Zondagmorgen was voor het eerst in lange tijd weer eens Rijksmuseumtijd.
We wilden de tentoonstelling van Matthijs Maris nog zien en gisteren was de laatste dag.
'Jij vindt altijd alles mooi hè' zei een bloglezer laatst tegen me.
Onzin! Maar ik vind het wel leuker om iets over een boek of een film of een tentoonstelling te vertellen, als ik het mooi heb gevonden. Dat wel.
Ik vind lang niet alles mooi of boeiend of spannend. Deze tentoonstelling bijvoorbeeld vond ik helemaal niks. Alleen dit zelfportret van Matthijs Maris, dat sprak me aan. Verder niets.
Ik ben snel nog even door de zalen gelopen en ben toen lekker iets anders gaan bekijken. Dat is zo heerlijk in het Rijksmuseum, er is zo veel dat wél mooi/leuk/boeiend/spannend is. Ik denk niet dat ik ooit uitgekeken raak.
Enfin, toen ik verder liep, stuitte ik in de hal hier op:

Een grote kring met schildersezels en op die ezels hoeden, alpino's, Op de schildersezel waren spiegels geklemd.

Kijk, dit was de bedoeling. Nou vind ik mensen kijken bijna net zo leuk als kunst kijken, dus ik ben hier een hele tijd gebleven. Kijkend naar hem



 En naar haar:


Dit stel vond ik ook leuk. De meeste mensen maakten (ik denk vanwege het spiegeltje) een zelfportret. Maar zij tekende haar vriend met zo'n 17e eeuwse kraag.


Er liep een man rond om aanwijzingen te geven en wat ik hoorde, leken me dat aanwijzingen van iemand met verstand van zaken.
Na afloop mochten de portretten worden meegenomen, maar niet iedereen deed dat. Er werd ook een en ander 'tentoongesteld'.

Aah, kon ik toch maar tekenen. Ik heb echt nog geprobeerd mijn man over te halen tot een zelfportret. Hij tekent nooit, maar ik heb altijd het idee dat hij het wel een beetje zou kunnen. Het zit bij hem in de familie. Maar hij deed het niet.