Totaal aantal pageviews

vrijdag 25 mei 2018

Wandelen

Afgelopen week bleek hoeveel ik in dit jaar, tot nu toe heb gewandeld.
Ik ben best een beetje trots, want we zijn nog niet eens op de helft van het jaar en ik liep meer dan duizend kilometer.
Duizendvijfentwintig (1025,65) kilometer om precies  te zijn. En dat wordt allemaal zomaar voor me bijgehouden op mijn telefoon.
Ik loop in ieder geval dagelijks mijn tienduizend stappen en meestal een stuk meer.
Eerlijk gezegd ben ik niet 'best een beetje' trots, maar heel erg.
Er zijn dit jaar vijf dagen geweest dat ik het niet haalde. En dat was dan op vier van die dagen omdat ik echt elders werd verwacht en er gewoon geen tijd was. De vijfde dag regende het echt keihard van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.
Duizend kilometer, dat is van Hoorn naar Parijs en  (bijna) terug, nog even liften.  Of van Hoorn naar Praag of Geneve. Om het even te visualiseren.
Maar ja die afstanden loop ik natuurlijk niet. Ik loop in de omgeving van Hoorn. Hier bijvoorbeeld

Geen straf hoor om zo over die dijk te lopen.
Het enige probleem is dat er een paar hekken zijn waar ik over moet.
Tot nu toen ging dat heel goed. Er is op twee van de drie hekken een opstapje gemaakt.
Maar bij het derde hek, waar geen opstapje is,  ging het mis. Ik kan mijn been niet meer goed optillen, sinds ik van de Prednisolon af ben.
Mijn man was mee de laatste keer en die kon mijn been omhoog tillen/hijsen. Niet mij, hahaha, maar mijn been. Gelukkig, want anders had ik terug gemoeten.

Dus dat wordt volgende keer een iets andere route. Maakt niet uit. Er is eigenlijk wel altijd iets te zien:



woensdag 23 mei 2018

Een klein wondertje

Omdat ik nog niet genoeg had gelopen vandaag, dacht ik,'laat ik nog even bij Mevrouw Meerkoet gaan kijken'.
Voor het laatst en min of meer voor mijn eigen verwerking.
Ik liep er heen en daar zat ze weer. Meneer was ook in de buurt.
In gedachte sprak ik haar toe:  'Het is treurig, meisje, maar zo gaan die dingen. Misschien krijg je nog wel een keer een nestje...'
En toen, ik kon het bijna niet geloven, toen zag ik een heel klein puntje. Zou het toch??

Ik keek nog eens, ja hoor, ik zag het goed en een paar tellen later was het helemaal duidelijk. ZE ZIJN ER NOG:
Het was net of Mevrouw Meerkoet ze eventjes aan me wilde laten zien.
'Kijk nou, jij mens, wat heb jij je nou toch druk lopen maken. Dit zijn ze, zie je wel, allemaal!'

Vlak daarna, verliet er eentje het nest. Papa was in de buurt en samen zwommen ze een heel eind en kreeg het kleintje een lekker hapje van Meneer Meerkoet.

Mevrouw Meerkoet liet de andere vier nog één keer onder haar vleugels uitpiepen en daarna was het afgelopen en zat ze weer net zo stil met vier onzichtbare kleintjes alsof er nooit iets was gebeurd.

Ik heb dus veel te vroeg gejammerd.
Bijna was ik niet meer terug gegaan en had ik dus ook niet meer gezien dat het toch goed gegaan was.
Zo zie je maar...


Ps:  Ferrara, je had dus helemaal gelijk.
Ps 2: Hier laat ik het bij voor wat de meerkoeten betreft.

Zeepkruid

Al heel lang heb ik zeepkruid in mijn tuin gewild.
Als ik aan het wandelen was, in mijn eigen buurt, zag ik het altijd bloeien, volop. In grote, prachtig gekleurde pollen. Dat wilde ik ook.
Maar het sloeg op een of andere manier nooit aan in onze achtertuin. Heel gek.
En toen ik het een keer in de voortuin had geplant, de tuin die we samen met onze allerliefste buren van toen hadden, en wij een keer op vakantie waren, haalde mijn buurvrouw/vriendin het weg. Omdat ze dacht dat het onkruid was. Grrrr.

Vervolgens heeft het vrij lang geduurd, maar nu in onze nieuwe achtertuin bloeit het volop, zoals ik dat altijd voor me had gezien.


Ook heel gek, ik heb me in al die jaren nooit afgevraagd waarom het zeepkruid heet en wat het met zeep te maken heeft. Nu wel.
Wikipedia maakt me wijzer

 De plant bevat saponinen, inwendig gebruik moet daarom met voorzichtigheid gebeuren. Bij overdosering kunnen misselijkheid, diarree en eventueel brakenoptreden.
De plant werd gebruikt tegen ontstekingen.
De wortels van de plant werden vroeger gebruik om wasgoed te bleken. Een aftreksel van de wortels werd daartoe schuimig geklopt en het schuim werd gesprenkeld over het wasgoed dat op een bleekveld uitgespreid lag. Na droging in de zon werd het gedroogde schuim afgeborsteld. Vandaar de naam. Er is echter in oude geschriften niets te vinden over deze toepassing. Wel staat Zeepkruid al eeuwen bekend om zijn waskracht vooral gebruikt bij tere stoffen en bij het verwijderen van vetvlekken.

Je kunt het ook als zeep of shampoo gebruiken. Dat lijkt me leuk. Misschien ga ik het gewoon een keer proberen. Ik las hier hoe dat bijvoorbeeld zou kunnen: klik




dinsdag 22 mei 2018

Hollandse Meesters in de Hermitage


We waren al een paar maanden geleden in de Hermitage voor de tentoonstelling van de Hollandse Meesters. Eerlijk gezegd was ik het al een beetje vergeten, tot ik las over  een pop-up restaurant waar een (blijkbaar) bekende sterrenkok, Jonathan Zandbergen een bijzonder menu serveert, geïnspireerd op de schilderijen die daar  in de tentoonstelling hangen.
'Wat leuk', zei ik tegen mijn man, 'dat zou ik wel willen doen'. Het leek hem ook leuk.
Zoeken dus maar. Hoera... nog niet uitverkocht! Boeken dus maar.
Helaas, de prijs bleek 189 euro per persoon te zijn. Tja, dan kan het nog zo leuk of lekker zijn, maar dan haak ik af natuurlijk. Voor dat geld kunnen we ook... nou ja vul maar in.

En verder doken ineens de foto's op die ik daar maakte, die waren per ongeluk in een ander mapje terecht gekomen. . Het was toch een te mooie tentoonstelling om er niets over te zeggen. Dus ik pik er wat uit. Over eten, hahaha:

Dit schilderij bijvoorbeeld, geschilderd door Gabriel Metsu in 1629. De titel is: De oestermaaltijd.
Je ziet een vrouw die een oester van een schaal pakt die haar wordt voorgehouden. Er staat bij dat het wel een verleidingspoging móet zijn. Oesters staan bekend  om het lustopwekkende effect en worden vaak getoond op moralistische schilderijen over amoureuze verlangens. En dan ook nog een drinkhoorn (des overvloeds) om de zaak nog wat meer te benadrukken.
Je ziet die man gewoon kijken en zich afvragen of het werkt.
Als bonus op het doek een hondje. Die gaat natuurlijk in mijn verzameling museumdogs op Pinterest.
Maar zulke verhaaltjes erbij, dát vind ik leuk.

Nog meer eten op een schilderij dat ik eigenlijk niet eens mooi vind, maar dat me wel herinnert aan mijn schoolperiode.

Dit schilderij is gemaakt door Matthias Stom, tussen 1640 en 1650 en is getiteld: Esau verkoopt zijn eerstgeboorterecht aan Jakob.
Esau ruilt dat recht, als hij terug komt van de hazenjacht en heel erg hongerig is,  voor een bord linzen.
Dat verhaal , uit het Oude Testament, moest ik in de klas vertellen.
Geen kind, dat wist wat linzen waren en daarom gingen we linzensoep koken. Ik ben een slechte kok en ik had helemaal niet bedacht dat linzen zoveel tijd nodig hebben om gaar te worden. Tsjongejonge, het was echt een puinhoop die dag en ik geloof dat hoogstens twee kinderen van de linzensoep wilden eten. Alles stonk en niet zo'n klein beetje.
Toch was het leuk.

En over school gesproken, dit schilderij dan ook maar:

Het heet 'De profetes Hanna onderwijst een kind'. En het is gemaakt tussen 1650 en 1655, door Willem Drost een leerling van Rembrandt.
Het is ook jarenlang aan Rembrandt toegeschreven, maar voortschrijdend inzicht (denk ik) zorgde er voor dat het rond 1950 toch geen Rembrandt meer was.
En nu er net een paar weken geleden een 'nieuwe' Rembrandt is ontdekt, denk ik ineens dat men nog eeuwen kan doorgaan met onderzoeken, iets ouds afkeuren en iets nieuws toeschrijven aan Rembrandt.

Nog een schilderij, voor mijn plezier. Zo een leuk en vrolijk doek vind ik:


Het is van Godefridus Schalcken en geschilderd in 1702. Getiteld: Portret van gravin Natalja Andrejevna Matvejeva. De gravin is hier twee of drie. Zo schattig, met die blosjes, dat hebben onze kleindochters ook, soms. En een hondje natuurlijk.

Ik heb nu gewoon al associerend een en ander gekozen om te laten zien.
Al met al heb ik genoten van deze tentoonstelling, er hing echt ontzettend veel prachtig werk dat je niet snel in het echt weer zult kunnen zien. Toch echt een aanrader, maar dan moet je wel opschieten: tm 27 mei.


maandag 21 mei 2018

Zo treurig...

Vanmorgen had ik geen tijd om naar de kleine meerkoetjes te gaan. Odin logeerde nog bij ons en er moest gekleid worden en geverfd en gefietst. En daarna gingen we hem naar zijn huis brengen.
Dus vanavond ging ik pas even kijken en dit is wat ik zag:

Een leeg nest! Oh nee hè.
Er zwommen twee meerkoeten in de sloot en er waren twee eenden aan het snuffelen. Maar nergens waren de kleine koetjes te vinden.
Ik zag een reiger zitten op de brug en er waren een heleboel meeuwen in de buurt. Gevreesd moet worden...
Ik ben er gewoon een beetje beroerd van.

Houtworm


Als je uit je ogen kijkt, zie je zo langs de weg, op een wandeling, de meest bijzondere dingen. Niet altijd natuurlijk, maar toch is er veel te zien.
Zo viel mijn oog op de paal die daar zomaar lag aan de kant. Ik keek eens goed, want ik dacht eerst dat ik een soort fossiel zag. Of een heel oude inscriptie... Een geheim teken van een geheim genootschap...


Heel raar vond ik en best mooi.

Er kwamen mensen langs, die kwamen kijken waar ik naar stond te kijken.
Zij wisten het in eerste instantie ook niet, maar gezamenlijk kwamen we toch uit op houtworm.
'Ik heb net een heel  mooie, oude kast weg moeten doen' , vertelde de vrouw. 'Daar was ik helemaal niet blij mee,  maar er was geen redding meer mogelijk'.
Ik leefde met haar mee, maar toch vond ik het mooi.
Ik had de stok best in mijn tuin willen zetten, maar voor de zekerheid deed ik dat maat niet.
Ik vraag me nog steeds af, waarom dat ding er lag, daar midden in de polder. De volgende dag was-ie weg!


zondag 20 mei 2018

Eindelijk

Gistermiddag ging ik met Odin op de fiets, nog even kijken bij Mevrouw Meerkoet.
Er was nog niet veel te zien.
Maar wel zag ik dat de beste,  brave Meneer Meerkoet twee grote eenden wegjaagde.
Die eenden waren veel groter dan hij zelf maar hij zat ze net zo lang achterna tot ze het eendenpad kozen.
Zeer beschermend en daardoor dacht ik dat het niet lang meer zou duren.
Maar te zien was er niets.
Het werd gistermiddag al wat minder koud en ook daardoor dacht ik dat ze nu wel echt snel uit het ei zouden kruipen
En daar had ik gelijk in.
Odin logeert bij ons en dus gingen hij en ik vanmorgen op pad om naar de meerkoeten te kijken.
Het was nog heel stil, negen uur. En geloof  het of niet... Ze zijn er.
Ik heb er vijf gezien, maar het zou best kunnen dat er nog eentje onder moeders vleugels zit. Er waren zes eieren geweest, had iemand me verteld. Kijk dan:


Ik heb echt een hele tijd staan te kijken, met mijn kleinzoon.
'Papa-vogel eten halen?', vroeg hij.
En dat was zo. Meneer Meerkoet heeft het nog steeds druk.



Ik ben gewoon trots op 'mijn' meerkoetenstel.
Het gaat me tijd schelen hoor, want het nest was niet voor mijn deur. Maar de eerste paar dagen ga ik zeker nog kijken.

Abraham en Ibrahim

Deze kaart kocht ik in het Joods Historisch Museum in Amsterdam.


En ik dacht: eigenlijk is het toch gewoon heel simpel. Eigenlijk.
Ik weet heus wel dat de zaken niet zo simpel liggen als ze misschien op deze kaart lijken.
Maar in de kern?
Ik wens iedereen mooie Pinksterdagen!

zaterdag 19 mei 2018

Luilak

Een luilak ben ik niet, want vandaag op Luilak, maakte ik deze foto's. Het was zo'n beetje om half zeven.

De situatie is ongewijzigd, maar de spanning stijgt.. Papa Meerkoet doet nog steeds zijn uiterste best en sleept het ene takje na het andere aan. En mama zit en broedt..
Luilakken zijn het dus niet.

Vandaag IS het Luilak. Maar die traditie,  die ik niet kende tot we hier kwamen wonen,  is eigenlijk ongemerkt voorbij gegaan. Verdwenen bedoel ik.
Toen we hier pas woonden was het nog volop.
Kinderen en jongeren trokken langs de huizen en maakten een hele hoop lawaai. Er werd  wel eens een vuilnisbak omgekiept en die zetten we dus uit voorzorg binnen. De ramen zijn ook wel eens beklad met eieren, maar dat was het eigenlijk wel.
En dat gebeurt nu dus allemaal niet meer. Ik hou van tradities, maar deze mis ik helemaal niet!

Meer lezen over luilak: klik

vrijdag 18 mei 2018

Een jongetje in een bikini


Een bikini... voor een pop. Dat had ik nog niet eerder gezien.
Ik vond het zo leuk, echt met die koordjes die sluiten in de nek. En op de rug ook nog een extra sluiting, zoals in een echte bikini.
Noor was met de pop aan het slepen: speen eruit, fles er in. In de wagen, uit de wagen, er moest een luier komen. Kortom , ik zat heel erg te genieten van Noor.
Vandaar dat het niet meteen tot me doordrong, maar deze pop, die ik al jaren ken,  heet James.
En dat is niet per ongeluk, want James...

... is een jongetje. 
Geen twijfel mogelijk, zoals je ziet.
Een jongetje in een bikini dus.
Nou  zal dat Noor of Jet worst wezen. Een jongetje in een bikini, dat kan heel best hoor voor een twee-jarige.
Maar ik moest meteen denken aan een stukje dat ik laatst ergens las.
Het verhaal van een moeder van een kleuter van vier, een jongetje. Die wilde het liefst van alles een bikini. Dat vond hij zo prachtig.
Hij kreeg er een. Dat was de eerste beslissing die zijn moeder nam.
Hij wilde ook in die bikini naar school toen er een kleuterfeest was en iedereen in badpak of zwembroek zou aantreden.
Die moeder twijfelde heel erg of ze dat goed zou vinden.
En ik twijfelde in gedachte met haar mee.
Het is niet aan de orde geweest, maar ik weet bijna zeker dat ik het niet goed had gevonden toen mijn zoons vier waren. Dat is zowat vijfendertig jaar geleden.
Maar nu? De tijden zijn veranderd. Toch is pesten is helaas van alle tijden.
En lafhartig besloot ik blij te zijn dat ik niet meer dit soort beslissingen hoef te nemen.