Totaal aantal pageviews

dinsdag 26 september 2017

Kijken en je verwonderen

Waren we met de kleindochters mee met vakantie en dus even op het strand, met onze kleinzoon zijn we bijna wekelijks op het strand of in de duinen. Hij heeft het geluk op vijf minuten loopafstand van het strand te wonen. En dus hebben wij ook geluk, we mogen gewoon met hem mee.
De laatste keer was hij helemaal verwonderd over het zand. Kijk maar:



Kijken en je verwonderen. Het zand door je vingertjes laten glijden.Wat gebeurt er, hoe kan dat?
Zo mooi om te zien!

maandag 25 september 2017

Mist

Vroeg wakker zijn, heeft beslist voordelen. Gisteren stond ik om half vijf op en om zeven uur had ik al een heleboel gedaan.
Dat was fijn, want ik wilde eigenlijk foto's gaan maken, tijdens mijn 10.000 stappen.
Foto's van de optrekkende mist, de zon die er door kwam en de dampende velden.

Jammer, aan de kleur van de lucht te zien, zou dat echt gaan gebeuren. Dus ik ging. 
Maar er gebeurde niets.
Het bleef een beetje mistig, het bleef grauw en grijs en de zon liet zich niet zien.

Dat neemt niet weg dat het toch een mooie wandeling was en toen ik weer thuis was, was ik echt heel tevreden.
De rest van de dag kon beginnen.



Nu ben ik ook wakker, maar ik kan nog niet zien, hoe de lucht kleurt. Het is echt nog donker. Maar wie weet? Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

zondag 24 september 2017

The Glass Castle

Cinema Oostereiland deed ons, de vrienden, maar weer eens een film cadeau. Een film die nog niet eens in premiere is gegaan.
Zo leuk vind ik dat, een film kijken die nog bijna niemand heeft gezien.
Alleen de mensen in de volle zaal dan natuurlijk hè. Ze hebben daar veel vrienden in het filmhuis.

Deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Om precies te zijn op het boek dat Jeannette Walls schreef over haar leven.
Over hoe zij opgroeide in een vreemd en bijzonder gezin, maar wel met warmte. Met zorgen, armoede, nare gebeurtenissen, maar ondanks alles toch met warmte.
Met een aan alcohol verslaafde vader, een moeder die schildert, nogal excentriek is,  stapelgek op haar man, maar die haar kinderen verwaarloost. Over hoe ze rondtrekken, nomaden zijn.
Een gezin met dromen, waarbij vooral Jeannette droomt, met haar vader van een glazen kasteel dat ze zullen gaan bouwen.
Hoe het kan begrijp je niet, maar alle vier de kinderen onttrekken zich aan hun milieu en bouwen een toekomst op. Jeannette staat op het punt om te gaan trouwen, als ze haar ouders uit een vuilnisbak spullen ziet halen. Daarna zien we steeds in flashbacks hoe haar leven tot dan is verlopen.

Ik vond het een buitengewoon boeiende en ook wel ontroerende film. Heb er van genoten. Dus: hier is de trailer:





zaterdag 23 september 2017

Haaientanden

Oh mensen wat was het toch weer heerlijk in Zeeuws -Vlaanderen. Wat is de kust toch mooi

Eigenlijk hebben we alleen op de laatste dag een echte, fijne strandwandeling gemaakt. Met kinderen en kleinkinderen waren we wel op het strand, maar wandelden niet echt. De laatste dag was het ineens ook weer lekker weer, zo was het de hele week niet geweest. Maar mij hoor je niet hoor, het is er altijd fijn en we hebben superleuke dingen gedaan en gezien.
En kijk, dat strand, met het uitzicht op de sky-line van Vlissingen en altijd die paaltjes, zo mooi!



Natuurlijk liep ik op die wandeling ook weer haaientanden te zoeken. Dat doe ik altijd, maar ik vind nooit wat.
Je moet er gewoon talent voor hebben of speciaal gereedschap, hahaha.


Zij vertelde dat ze er ook zo graag eentje wilde vinden. Het was haar zus wel gelukt, tijdens een gewone wandeling, zonder echt te speuren.
Dus hoopte ze het nu op deze manier te doen. Toen wij er waren nog zonder resultaat. Jammer, ze verdiende er gewoon een. En ik ook!

vrijdag 22 september 2017

Veere

Als je nou eenmaal in Arnemuiden bent en op de terugweg naar huis, kun je best nog even naar Veere rijden.
Veere is niet mijn lievelingsstadje, dat komt doordat ik er een keer gegeten heb en daarna zo ontzettend strontziek werd, letterlijk.
Maar iedereen kan zien dat het er wel heel erg prachtig is. Alleen al de toren van het stadhuis. Zo mooi, fijntjes en subtiel. Uit 1477.

We waren er ook nog even in, in dat stadhuis van Veere. Ook zeer de moeite waard.
En zij zat er voor het raam, niet zo heel mooi, maar wel gezellig.


Verder liepen we gewoon lekker te wandelen, aten een bolus, genoten van wat we zagen en reden naar huis.


donderdag 21 september 2017

Terug naar Arnemuiden

We landden op de markt, daar in Arnemuiden. Waar, precies zoals dat hoort, de kerk staat. Wel mooi altijd, vind ik. Zo'n kerktorentje. Met een klok. Net als die bomen waar ik het eerst over had, zo gewoon, zo vertrouwd in dit land en daardoor juist zo bijzonder.


Het was er erg stil, ik kon de klok van Arnemuiden niet horen luiden. Maar ik zag hem wel. En ook deze prachtige en heel bijzondere klok.

Je ziet een carillon in die toren, luidklokken (vreugde-en alarm) en je ziet een astronomisch uurwerk, daterend uit de zestiende eeuw.
Dat astronomisch uurwerk is echt prachtig en uniek in Europa las ik. Het bestaat uit een maanbol en een eb-en vloedklok.
De maanbol geeft de maanstand aan. Als de lichte helft helemaal zichtbaar is, dan is het volle maan.
En verder kun je de waterstand aflezen. Als de wijzer met de punt in het hartje staat, dan is het hoogwater in Vlissingen.
Bijzonder hè. Dit is echt een kunstwerk, van Jan Dirckz. Coop. En gerestaureerd door H. Hoitsma in 1957.

De school was er niet meer.Vissers zijn er niet meer in Arnemuiden. En haven is er ook niet meer, een vissershaven bedoel ik. En de klok zal dus niet meer 'welkom thuis' luiden. Maar ZIJ is er nog wel.
Voor altijd mag ik hopen


Zo en hebben jullie nu het lied van de klok van Arnemuiden (Ding Dong) in jullie hoofd? Ik wel! Helaas!

woensdag 20 september 2017

Arnemuiden en een herinnering

Toen ik lang geleden ging beginnen op wat nu de Pedagogische Academie heet, toen nog de kweekschool, deed ik dat totaal onvoorbereid.
Het was in die lange vakantie na mijn Havo-examen niet in me opgekomen,  dat ik ook wel eens voor de klas zou moeten, om te oefenen. Praktijk heette dat.
Ik had het druk met m'n allereerste kamer in Middelburg en school, nou ja dat zou ik wel zien. Ik was altijd een goede leerling geweest en dit zou heus wel lukken.
(Ik had trouwens ook niet beseft dat ik zou moeten gymmen en zou moeten handvaardigheiden, want anders had ik er echt van af gezien).
Maar goed, die praktijk dus...
Mijn eerste school was in het dorp Arnemuiden. De openbare lagere school. Ik geloof niet dat de school een naam had.
De leerkracht die mij moest begeleiden wel. Hij heette meneer Z. Ik moest hem ook aanspreken met meneer natuurlijk. En ik moest een jurk aan.
De leraar pedagogiek had ons veel succes gewenst.
'Rommel maar wat aan op je praktijkschool', had hij gezegd, 'maar doe het wel een beetje intelligent!'
Dat zinnetje ben ik nooit vergeten.
En daar ging ik. Met de bus naar Arnemuiden.
'Ja, jij denkt misschien  ach zo'n dorpsschooltje, maar dit is geen makkelijke school', zei meneer Z. om maar even duidelijk te beginnen, 'maak je borst maar nat'.
Hij gaf een schrijfles (klas 3, groep 5) en raadde me aan goed op te letten, 'want volgende week moet je het zelf doen'.
Arnemuiden was toen nog een dorp waar veel met elkaar en binnen het dorp werd getrouwd.
'Let nu op', zei meneer Z. 'Als ik zo meteen zeg : van Belzen, kom eens hier, dan staat de halve klas op en rent naar mijn bureau'.
Hij demonstreerde het en moest er heel erg om lachen. Ik niet. Waarom zou je een kind uit de derde klas bij zijn achternaam aanspreken.
Enfin, het was spannend en die ene schrijfles heeft me avonden voorbereiding gekost.
Toch had ik de les en de indeling van de les niet netjes genoeg opgeschreven in het praktijkboekje en kreeg daarvoor behalve van meneer Z., ook nog op mijn donder van die pedagogiekleraar.
De les zelf was ook niet bepaald een succes. De kinderen luisterden niet naar mij en ik werd hoe langer hoe zenuwachtiger. Zij waren kwekelingen gewend en wisten heel goed, hoe je die beginners te pakken kon nemen.
Op een gegeven moment nam meneer Z. de les weer van me over. Wat een afgang.
'Ik weet niet of jij wel geschikt bent voor dit vak', sprak hij stimulerend, 'als je een simpele schrijfles al  niet aan kan... '

Ik haatte hem en ik haatte mijn toekomstige beroep.

En toch was dit vorige week, toen we in Zeeland waren,  de reden dat ik nog eens wilde rond kijken in het dorp Arnemuiden.
Toendertijd heb ik er helemaal niets van gezien.
Alleen die school. En meneer Z....

Dat ik uberhaupt aan Arnemuiden moest denken, kwam door dit schilderij dat ik zag in Museum More. 

Reimund Kimpe, 1942, Visser met Arnemuidse.

dinsdag 19 september 2017

Met Anna op het strand

We hadden niet zulk heel goed weer, in Groede, maar er waren toch nog wel tijden dat we lekker op het strand liepen.
Nou... liepen...
Sómmigen van ons liepen, maar er was natuurlijk ook een klimgeit bij.
Die liep niet, die rende en huppelde en klom. Ze versloeg bovendien draken, met behulp van haar ridders.
Oh man wat is dat strand toch heerlijk daar.



's Morgens had het nog zo ontzettend hard geregend, maar  toen ik eenmaal een broek had kunnen knippen uit een stukje blauwe lucht, klaarde het snel op.
Daar staat Zeeuws Vlaanderen ook om bekend, vaker mooi weer dan elders.


Het weer was trouwens de hele  week niet zo best, maar het was bijna nooit zo dat het echt alleen maar regende. Eén dag was dat wel zo. De zon liet zich die dag niet zien.
Maar ze kreeg spijt hoor, de zon. En terecht. Daarom verwende ze ons juist die dag met een spectaculaire zonsondergang. Dat was dan ook echt het enige moment, maar het maakte die dag helemaal goed.

maandag 18 september 2017

Michelangelo

In Brugge ben ik echt heel vaak geweest. Ik kom er nog steeds graag en zie er iedere keer weer iets anders.
Vooral buiten de echte toeristenplekken om.
Maar deze keer bezochten we toch een toeristenplek, namelijk de Onze-Lieve-Vrouwe-Kerk.
Dat kwam door onze schoonzoon.
Hij is helemaal niet museum-achtig, maar dit beeld van Michelangelo wilde hij heel graag zien.
Hij had de film The Monuments Men gezien, waarin het beeld voorkomt.
Hij had in Rome de Pietà van Michelangelo gezien en nu wilde hij dit beeld ook zien.
De Madonna van Brugge.
Voor de volledigheid.
De vorige keer dat we in Brugge waren, ging het niet door, was de kerk niet open of zo.  Maar ja als je eenmaal iets in je hoofd hebt, moet het ook gebeuren, vroeger of later.
Ik ging mee. Ik houd van zulke dingen.
En daar was ze, de Madonna.
Ik vond haar prachtig, echt prachtig. Jammer dat we er niet dichterbij konden komen voor een echt goede foto.
En nu heb ik hetzelfde gezien als mijn schoonzoon, ook de Pietà in de Sint Pieter in Rome, ook de film (waarbij ik meer op George Clooney heb gelet dan op de beelden) en nu dus ook dít beeld. Marmer uit Carrara las ik en Michelangelo was nog tamelijk jong (in de twintig), toen hij het maakte.
Hij beeldde Jezus af alsof die zich los maakt van Maria, om de wereld in te gaan.
Dat was uniek voor die tijd. En Maria kijkt treurig. Alsof ze weet wat er zal gaan gebeuren.
De Brugse kopers gaven het beeld aan de kerk en bepaalden dat zij aan de voet van het beeld zouden moeten worden begraven.
Zo is het ook gebeurd en ze liggen er nog steeds.

Berichtje voor Lot en Klaproos

Hoi Lot,
Het is zo ver: mijn witte stokroos is klaar met bloeien. Vorige week toen wij niet thuis waren is ze er mee opgehouden. Dus... nu heb ik zaden voor je.
Moet je wel even je adres mailen: bettievdgriend@hotmail.com. Dan stuur ik ze op!
En een stokroos voor een Klaproos... Hoe leuk is dat. Mail gerust je adres, want ik had een rijke oogst...