Totaal aantal pageviews

vrijdag 20 april 2018

Roodkapje

Yes!!! Ik heb er vier nieuwe Roodkapjes bij. De eerste kocht ik en de tweede kreeg ik er gratis bij van de verkoper. Erg aardig


Dit is het kaartje dat ik kocht. Dat doe ik niet vaak, maar deze wilde ik erg graag en toen ik haar dus zag op Marktplaats...
Van Rie Cramer en het is een echt Roodkapje uit de serie 'Onze lievelingen'. Nou dat kun je wel zeggen dat Roodkapje een lieveling is. En Rie Cramer ook trouwens.
En dit kaartje kreeg ik erbij:

Dat is weer van Willy Schermelé, ook een lieveling. Met op de achterkant een tekst:

Doch wil Roodkapje verder gaan
Dan ziet ze plots de wolf daar staan
En met een honingzoet geluid
Zegt hij: 'Ben jij alleen zo uit?
en nu wedt hij met het arme kind
Wie 't eerst de weg naar Grootje vindt.

Deze kaart werd verstuurd in 1948, aan Liesje de Bruijn in Rotterdam. Door tante Thea en tante Cor.
Mijn dag was weer goed!

Via Postcrossing een Roodkapje mij gestuurd uit Japan. Van Shin:



En ook via Postcrossing kreeg ik  dit Roodkapje. Van Marcus uit Dortmund. Ik had al een kaart, door iemand zelfgemaakt waarbij déze kaart werd gebruikt. Maar de hele kaart vind ik ook erg leuk. Voor de volledigheid hè, hahaha.

donderdag 19 april 2018

Stegen

Laatst was ik in Amsterdam, op zoek naar de Taksteeg.
Ik wist dat het een zijsteeg van de Kalverstraat was, maar de Kalverstraat is lang en aan allebei de kanten bevinden zich stegen.
Ik stond in de Spaarpotsteeg en zag twee mensen met een kind en ik kon echt horen dat ze niet bepaald uit Rotterdam kwamen. Amsterdammers.
Dus ik vroeg de weg naar de Taksteeg.
Ze kwamen niet meer bij.
'Hahaha de Takkesteeg!!!! Nou die is hier niet hoor de Takkesteeg. Hier zijn alleen maar nette stegen'.
'Ja, maar ik zei TAKsteeg'.
'Nee hoor, die is hier niet en ik woon hier al mijn hele leven, maar er is geen Taksteeg en ook geen Takkesteeg'.

En weer bulderend gelach. Dat klinkt lekker hoor in zo'n nauwe hoge steeg.
Ik besloot om alle stegen te bekijken en stuitte al vrij snel op de Taksteeg. Best leuk om te zien al die namen. De Openhartsteeg, de Spaarpotsteeg.
Maar de Duifjessteeg was het allerleukst. Omdat daar ook echt een duif zat.
Duiven zijn slim, maar dat ze kunnen lezen....

Waarom ik op zek was naar de Taksteeg? Daar ga ik het later nog wel eens over hebben!

woensdag 18 april 2018

Kaarten

Via Postcrossing, ontving ik het kleinste kaartje ooit. Uit Rusland.
Het is niet een afgeknipt kaartje of zo, of een deel van een grotere. Het is een echte kaart






De afmeting is 10,5 x 6,5.
Toch een wonder dat zo'n kaart aankomt en niet ergens tussen is gezakt. Zo'n kaart, daar word ik blij van.

En dan nu maar hopen dat jullie ook blij worden.
Want ik kreeg tamelijk veel oplossingen voor 'het spreekwoord'. 
En dus ga ik een paar kaarten versturen.
Eerst maar eens de oplossing. Die is nogal discutabel hoor. Maar 'over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd!

Er waren drie oplossingen
1. De beste stuurlui staan aan wal.  Tja, dat is gewoon goed bedacht. Maar... 't was hem niet.
2. Achter het net vissen. Dát was hem. En wel omdat de foto van Emmy Andriesse, die ik gebruikte, een titel had en die titel was: Achter het net vissen.
3. Daar was er maar eentje van. Die kwam van Sjoerd en luidde: Wie 's nachts uit vissen gaat, moet overdag zijn netten drogen. 
Hoewel niet goed, vond ik dat de leukste. Ik kende het spreekwoord niet.

Dus Sjoerd krijgt zeker een kaart. Vanwege de originaliteit.  Sterker nog, die is al onderweg.
Ik wil ook graag een kaart sturen aan Bea. Ha, ik weet precies waar je woont, Bea en als ik in Groede was kwam ik de kaart in je bus doen. Maar helaas... Dus wil je me je adres mailen?
En Inge, ook van jou heb ik geen adres. Dus jouw adres ook graag even mailen. Dan komt de kaart er aan. 
Mijn mail: bettievdgriend@hotmail.com.

Bedankt voor het meedoen en wie weet verzin ik er nog wel eens eentje.

dinsdag 17 april 2018

Babywinkel

Een babywinkel... daar was ik lang niet geweest.
Dat klinkt wel raar met drie twee-jarige kleinkinderen.
Maar die kleinkinderen, die rommelen wat af, met klei en verf en koekjes bakken en buiten spelen  enzo.
En dan zijn dure kleren -  in zo'n winkel is altijd alles flink aan de prijs - niet zo verantwoord.
Als ik dan iets voor ze wil kopen, kan dat echt beter in de Hema of op een rommelmarkt.
Maar ik vind het wel leuk om in zo'n winkel te kijken en te genieten van echt mooie dingen. En nu mócht ik van mezelf, ik had een mooi babycadeautje nodig.
Ik snuffelde een beetje, letterlijk en figuurlijk.  Het leek er gewoon naar baby te ruiken.
Iets schattigs zag ik,  maar in maat 56. Ik wilde een maat groter.
'Nee' zei het lieve winkelmeisje desgevraagd (mooi kind met zo'n hoge paardestaart, amper zestien denk ik), 'nee, als het hier niet ligt dan hebben we het niet hoor. Het gaat hier maar tot maat 64'.
Nou bestaat maat 64 niet en ik wilde dus juist maat 62. Maar ik begreep dat ik zelf moest zoeken.
En ik vond iets moois in de juiste maat. Heel erg mooi zelfs, met heel veel rose en kantjes.
Afrekenen maar.
Bij de kassa trof ik hetzelfde meisje. 'Ah' zei ze verheugd, 'u hebt wat gevonden'.
Dat kon ik bevestigen.
Ze vouwde het netjes op
'Is het voor u zelf', vroeg ze vervolgens.  Ik moet haar verbijsterd hebben aangekeken.
'Ja, dit roze pakje,  maat 62 is voor mezelf',  zei ik, 'wat denk je?'
Ze bloosde een beetje, begon te giechelen en keek naar haar pakpapier.
'Is het voor een meisje ' was de volgende vraag
Ik had bijna gezegd dat ik niet zo modern ben dat ik een jongetje zou willen verpakken in roze met kantjes. Niet een babyjongetje in ieder geval.
Maar ik zei zoiets niet. 'Ja,  voor een meisje', zei ik.
Ze pakte het pakje heel netjes in. Dat dan weer wel. In roze papier!

maandag 16 april 2018

Museum Van Loon


Met het tulpfestivalboekje, kwamen we terecht bij Museum  Van Loon. Voor de tulpen in de tuin natuurlijk.

Die tuin, die had ik al eens eerder gezien, toen zonder tulpen. Dat was met de open-tuinendagen. Zo leuk was dat, ik heb meteen even opgezocht wanneer die weer plaatsvinden. klik

Die huizen aan de gracht hebben prachtige tuinen. En hoe druk het ook is in Amsterdam, dáár is het rustig en mooi.
Op zo'n tuinendag zie je natuurlijk heus wel wat van het bijbehorende huis, maar niet al te veel en dit huis, het museum dus, was ik alleen op weg naar de tuin doorgelopen. 

Een patriciërshuis is het,  aan de Keizersgracht.
Een grachtenhuis, van de Amsterdamse regentenfamilie van Loon.
Willem van Loon was in 1602 mede-oprichter van de V.O.C. Dus daar zaten wel een paar centen.
Hieronder zie je de familie. Het is een portret met vier generaties er op, geschilderd door Adriaan de Lelie.
Enfin, in het huis en in de tuin kun je je in de 17e eeuw wanen en lekker rondneuzen. En dan bedoel ik natuurlijk 'het gouden deel' van de 17e eeuw en daarna.


Nu was er bovendien een aardige tentoonstelling, getiteld: Pastels, het pastelportret in Nederland.
Natuurlijk gingen we even kijken.

Dit portretje, met pastelkrijt gemaakt verbeeldt de zomer. Leuk om eens te zien, niet iets waarvoor ik naar het museum zou gaan, maar zo, in dat prachtige huis, toch erg leuk.

Terug naar het tulpfestival. Met het boekje, dat twee euro kostte, in de hand, kreeg je hier in het museum een kopje koffie of thee. En dan nog wel in het koetshuis, achter in de tuin. Ze hebben er hun eigen thee:

We liepen hierna nog veel verder, we moesten in ieder geval nog tot de fietsen.
Het was geen straf hoor. We zagen nog meer tulpen en wandelen in Amsterdam is voor mij altijd een plezier.

Het Tulpfestival duurt nog tot 30 april en hier is de link naar Museum Van Loon, klik











zondag 15 april 2018

Tulpfestival

Tulpen, tulpen, tulpen... Ik had deze collage kunnen maken met nog veel meer soorten, want er is echt heel wat te zien tijdens het Tulpfestival in Amsterdam.
We wisten dat het weer tulpfestivaltijd was, toen we over het museumplein liepen, een tijdje geleden:


Het zijn niet eens mijn lievelingsbloemen, tulpen. Maar toch houd ik er van en boeien ze me.  Helemaal nadat ik een paar boeken heb gelezen over de tulpenmanie in de 17e eeuw, toen tulpenbollen werden verkocht voor de waarde van een grachtenpand. Dat ging helemaal mis trouwens, maar dit terzijde.
Omdat tulpen toen toch een beetje verbonden waren met Amsterdam is dit festival in het leven geroepen.
De tulp verdween zo langzamerhand uit het straatbeeld.
Dat moest veranderen en dus kwam er een initiatief om de tulp weer zichtbaar te maken in de hoofdstad. Een tulp voor iedere Amsterdammer (dus 850.000)
Dat is nog niet gelukt maar de stad is wel vol tulpen . Op 85 locaties zijn er tulpen te zien.

Wij kochten een routeboekje en gingen op weg. Op maandagmorgen.
We waren op de fiets, maar kwamen tot de conclusie dat lopen langs die locaties toch echt leuker is. Dus parkeerden we de fietsen en wandelden  verder.
We begonnen in de van der Pekstraat in Noord, die prachtig was opgefleurd en daarna waren op de IJpromenade. 50 potten staan daar met 24 soorten.


Grote potten vol en in dat boekje kun je lezen wat voor soorten het dan zijn. 
Prachtige namen, als daar zijn Flaming Prince, Hemisphere, Moon Dance, Quiet Contrast. 
Het was echt genieten daar aan het IJ en nog heel rustig. 
We liepen verder. Overal tulpen. 
Ik wilde graag de Eberhard van der Laan-tulp zien, een rode uiteraard en die was te vinden op de Oudezijdsvoorburgwal. Bij een chic hotel, the Grand. 
Ik wist het niet, maar dat was vroeger het stadhuis van Amsterdam. 


We waren toe aan een kopje thee en dat dronken we daar. Met een speciaal Tulp Festival taartje.

Ja, als je het dan toch doet, moet je het goed doen. Het zag er prima uit en ik ben altijd blij als ik een potje thee krijg in plaats van een kopje. En dit was een pot.
Er is naast het voorplein, echt een hele mooie binnentuin en het verbaast me telkens weer hoe rustig het kan zijn in het centrum. 
Echt ver gelopen hebben we. 
We kwamen ook nog in een museum terecht, ja, het zal ook eens niet, haha. Maar daar wil ik het nog een andere keer over hebben. 
We eindigden in ieder geval aan de Amstel en hadden toen nog niet de helft gezien van wat er overal staat.
Leuk hè, dat paars met dat rood. Ik koop hier bij ons regelmatig tulpen 'langs de weg', vier bossen voor vijf euro, maar die combi had ik nog niet gemaakt. En ja, de Magere brug is natuurlijk altijd mooi. 


Tot slot: ik weet niet meer waar ik deze tulpen zag, maar ik vond ze prachtig. Alsof ze geschilderd zijn...



zaterdag 14 april 2018

Sonja

Daar zit ze hoor, Sonja Barend.
En ze signeert. Ze heeft mijn exemplaar van 'Je ziet mij nooit meer terug', ook gesigneerd en ik heb haar kunnen vertellen dat ik haar boek prachtig vond.
Onze bibliotheek had namelijk een avond georganiseerd, nav haar boek natuurlijk, met Sonja Barend.
Ze werd op het podium geïnterviewd door Liesbeth Staats.
Tot de pauze.
In de pauze kon je haar boek dan kopen.
Ik had mijn exemplaar al eerder en had het meegenomen om te laten signeren.
Daarna konden de aanwezigen vragen stellen
Het was een mooie avond, met een boeiende vrouw.
Over het boek schreef ik al eerder, klik, dus dat ga ik niet nog eens doen.
Er kwam ook eigenlijk niets naar voren dat niet in het boek stond.
Maar het was een genoegen om te luisteren naar deze vrouw, die, in ieder geval in mijn leven, grote indruk heeft gemaakt. Jarenlang.

Er zijn maar weinig mensen aan wie ik een handtekening durf te vragen en nog minder mensen van wie ik een handtekening zou willen. Maar zij is er een van!
Mijn buurman Jos was er ook en maakte een paar foto's. Ook daar ben ik blij mee.

 Ik heb in het enige stripboek dat ik bezit van Jan, Jans en de kinderen, (het deel waarin 'Jeroen poep aan je schoen', bij alles rijmt met poep aan je ....) de handtekening van Jan Kruis, de schrijver/tekenaar.
En ik heb een handtekening  van Maeve Binchy, in een van haar boeken
Dat is het eigenlijk wel.
O ja en op muziekgebied eentje van Tanita Tikaram. Maar dat was onder invloed van een aantal collega's die na afloop van haar concert perse een handtekening van haar wilden. We hebben daar zeker een uur gestaan, het was in Utrecht en de volgende dag moesten we werken. 
Je hoort nooit meer wat van Tikaram, maar die handtekening heb ik.

En nu dus van Sonja Barend. Lest best zou ik zeggen.



vrijdag 13 april 2018

Spreekwoord

Het is alweer een tijd geleden  (juli 2016) dat ik het idee had om een spreekwoord uit te beelden,  met een foto.
Een leuk idee vond ik. Maar na het eerste spreekwoord, kon ik niks meer verzinnen en daarna vergat ik het.
Maar nu was ik in het Stedelijk Museum en daar hing deze foto.
Van Emmy Andriesse en gemaakt in 1939.
Het is sowieso een prachtige foto vind ik, maar ik zie ook een spreekwoord.
Jullie ook? Met een beetje goede wil?
Je kunt geen prijs winnen, maar ik stuur je wel een kaart als je bedenkt welk spreekwoord hier te zien is.
Als je de eerste bent natuurlijk. En misschien de tweede...

NIET HIER OP MIJN BLOG REAGEREN DUS 
( in ieder geval niet met het antwoord, verder is je reactie altijd welkom natuurlijk).
Misschien heb je zelf ook wel een foto of een ideetje. 
Als dat zo is meld het dan even hier en ik kom bij je kijken en wie weet anderen ook. 
Doe je mee? 

donderdag 12 april 2018

Was getekend, Annie M.G. Schmidt

Na het Stedelijk, afgelopen zondag gingen we 's middags naar de muzikale voorstelling 'Was getekend, Annie M.G. Schmidt'.
Ik wilde die heel graag zien, maar het kwam er maar steeds niet van.
We hadden deze winter toch wat andere dingen aan het hoofd.
Nu dus wel, met korting zelfs, dus dat was fijn.
Want wat zijn die kaartjes duur!
Ik begrijp het hoor, daar niet van, er moeten heel veel mensen betaald worden, maar dat neemt niet weg dat het duur is.
Als je daar over heen bent, dan héb je ook wel wat.
Zo'n ensemble, jonge mensen die zingen en dansen en spelen... zo perfect.
Een meisje dat de rol van het kind Annie speelt, ook zo goed gedaan. Daar zit natuurlijk een heleboel oefening en coaching aan vast.
En dan nog de hoofdrolspelers: Simone Kleinsma, als Annie.  Wat is die vrouw goed!!!
Maar ook William Spaay,  als zoon Flip van Duin. Een superacteur en bovendien ook een superzanger.
Ja het was volop genieten.
De hele opbouw van de voorstelling, met een zeer jonge, een jonge en een oude Annie. Flip, Annies zoon die vragen stelt. Die zijn moeder wil leren kennen. Zo goed bedacht. 
Er zitten een heleboel grapjes in de voorstelling en ook momenten die me ontroerden.
En dan nog de liedjes, die je bijna allemaal woordelijk mee kan zingen. Ik moet me dan echt beheersen om dat niet te doen.

 Bij zo'n voorstelling mag je geen foto's maken. Dat deed ik dus ook niet, de foto hiernaast pikte ik uit het programmaboekje.
Wij dachten dat het de laatste kans was om te kijken, ik wilde er eigenlijk dus ook niet over vertellen hier.
Maar de musical komt weer terug: van 30 mei tm 15 juli. Daarom heb ik er toch wat over geschreven. Ik hoop dat het duidelijk is dat ik het een aanrader vind.

Er gebeurde nog meer die dag. Toen we de zaal  binnen liepen, na het museum en een zwerftocht door Amsterdam, hoorde ik ineens 'Hee Bertie...'
Toen ik opkeek zag ik mijn neef Arie, met zijn vrouw Anneke zitten. Op rij 10, de rij waar wij ook plaatsen hadden.
Ik had A&A al zeker drie jaar niet gezien. Zij uit Dordrecht, wij uit Hoorn en dan ontmoet je elkaar daar!!!! Er viel dus heel wat bij te kletsen in de pauze. We kwamen nog net niet te laat binnen.
Na afloop zijn we gevieren wat gaan drinken in Americain. Vroeger heette het Americain, het is nu American Hotel. Ik vond Americain mooier. Hoe dan ook, verrassend en gezellig, dat was het.

Toen dat achter de rug was en we op weg waren naar de auto,  belde onze dochter.
Haar schoonzus was die middag bevallen en dochter en schoonzoon  wilden zo graag even gaan kijken. Echt even, want ruim een uur heen en ruim een uur terug. En het was al zeven uur.
Als we nog in Amsterdam waren of we dan even op konden passen. 
Ja natuurlijk konden we dat.  Er is niets leuker dan zo'n pasgeboren baby'tje meteen zien, dat snapten we heel goed.  Zo'n kindje verandert zo snel.

En zo kwam het dat  we aan het eind van de dag nóg een voorstelling hadden.
Een muzikale voorstelling.
Noor en Jet lagen al in bed en hebben zeker drie kwartier liggen zingen met z'n tweetjes. Dan gooien ze ongeveer alle knuffels en slaapzakken en dekens er uit  en gaan beginnen

deze foto is dus al iets ouder, maar zo ongeveer gaat het er aan toe

We zagen het niet, maar hoorden het wel. Luid en duidelijk door de babyfoon.
Wat een repertoire hebben die dames al. Zo knap en  zo schattig...
Eigenlijk kon zelfs Annie er niet tegenop!!

woensdag 11 april 2018

Min Eén

Het begon dus bij die roltrap. We hebben er een tijd staan kijken. Naar boven ging sneller dan naar beneden en ik vond het erg mooi. We zijn zelf ook heen en weer geweest. Beetje spelen.  

Dat bord boven vonden we zo mooi dat we er een selfie wilden maken. Dat lukte niet, helemaal niet zelfs. Maar er was een vriendelijke suppoost die wel even een foto wilde maken.


Dit was het makkelijkste deel van deze blog. Maar nu wordt het moeilijk. Want ik zei al dat er zoveel moois te zien was daar op min één, dat ik nu keuzes moet gaan maken. En daar ben ik heel erg slecht in.


Dit is werk van Charley Toorop en ik vind het zo mooi. Een arbeidersvrouw kijkt over de stad Rotterdam uit, na het bombardement in 1940. Je ziet de ellende in haar ogen.

Totaal anders, dit werk van Martial Raysse en  Elaine Sturtevant. Het was niet goed op de foto te krijgen, want dat neon rond de lippen is in het echt knalrood. Dat pikte de camera niet, ik wel.

Dit portret vond ik ook mooi. 

Gemaakt door Nola Hatterman, in 1930. Het is het portret van Jimmy van der Lak, ofwel Jimmy Lucky, een van de eerste Surinaamse immigranten in Nederland. Het is gemaakt in opdracht van Amstel Bier, maar het werd afgekeurd, misschien wel door de huidskleur van het model.
Er was veel te zien. Van Chagall tot Mondriaan.
Ook hier op Min Eén,  vond ik niet alles mooi of boeiend of leuk.
Maar wel bijna alles en dat was boven echt niet het geval geweest.

De laatste foto, dat was deze trap, waarbij ik dacht dat het maar goed is dat ik hem naar boven beklom en niet andersom:


dinsdag 10 april 2018

Het Stedelijk Museum (Amsterdam)

Zondag-Museumdag.
Voor ons dan hè en deze keer kozen we voor het Stedelijk Museum in Amsterdam.
Zoals gewoonlijk was het nog helemaal niet druk toen wij er waren, om tien uur.. Dat zagen we in de loop van de tijd veranderen.
Wat meteen opviel, was dat er veel aan gedaan wordt om kinderen te trekken. Ik weet niet of het altijd zo is, maar nu wel.
Zo kon er geknutseld worden met karton en zag ik ouders en kinderen bezig met de meest fantastische bouwwerken. We zagen en hoorden ook enthousiaste rondleiders.
Als gezin kon je op de foto en kreeg je de foto meteen mee. Heel erg leuk allemaal.

Maar we kwamen natuurlijk voor de kunst. En dat nu, viel in eerste instantie erg tegen.
Dat is helemaal niet erg. Ik hoef niet alles mooi te vinden wat in een museum hangt, omdat het in een museum hangt.
Kijk als ik hier naar kijk:

The Mad Masters, Stefan Tcherepnin



dan heb ik daar wel een glimlach voor over, maar het doét me echt helemaal niks.
In deze, wat schemerige zaal, waren ook kinderen die het eng vonden. En die ouders maar uitleggen...Maar er zullen vast ook kinderen zijn die het fantastisch vinden.


Als ik dan de uitleg lees: Vier levensgrote pluchen monsters als bevroren in een eigenaardig diorama, alsof ze zijn tentoongesteld in een wonderlijk museum. Ze zijn opgesteld rond een clownskop aan het plafond en die is geïnspireerd op het grijnzende gezicht van een clown dat prijkte boven de poort van een pretpark op het iconische Coney island. De vier monsters en de clownskop vertellen een verhaal
dan denk ik dat zal best, maar het verhaal wordt mij niet duidelijk.
Nou ja zo dus.
We liepen daar een beetje rond en ik vond het eigenlijk veel leuker om naar het publiek te kijken:

Bijna waren we klaar om te vertrekken,  toen we een praatje maakten met een suppoost.
Frits vroeg hem of hij het mooi vond en de man keek wat weg en vertelde dat hij niet zo van dit soort kunst hield.
'Wat vindt ú dan  mooi',  vroeg Frits en toen begon hij  helemaal te glimmen.
'Onze eigen collectie is wél heel erg mooi. Die vindt u op min één'.
Daar waren we nog niet geweest, op min éen,  maar we daalden af. Naar 'onze eigen collectie'.
Ons verblijf in het Stedelijk werd hierdoor verlengd met minstens een uur.
Daar was zoveel moois te zien.  En dat begon al bij de roltrap!!
( daarover een andere keer, dit blogje is al lang genoeg)

maandag 9 april 2018

The Rider

Wat een mooie film vond ik dit. Hij is nog niet in premiere gegaan, dat gebeurt pas 19 april. Maar wij zagen hem al een paar weken geleden met de filmclub. Leuk is dat.

Het verhaal:
De hoofdpersoon is een jonge rodeorijder in South Dakota. Je ziet hem op de poster hiernaast. Hij is erg goed, maar krijgt een ernstig ongeluk.
Een hele grote worden, dát zit er niet meer in. Het punt is dan dat hij, Brady Blackburn, moet accepteren dat het niet meer zal gaan zoals hij dat had gewild. Een cowboy die niet meer een cowboyleven kan leiden... 'Als ik een dier was, zou ik worden afgemaakt', zegt hij op een bepaald moment, 'maar ik ben een mens...'
Verder maken we kennis met zijn vader die een beetje te veel van gokken houdt, met zijn (m.i. autistische zusje) en met zijn verlamde vriend.

Het bijzondere is dat de hoofdrolspeler Brady Jandreau ook echt zo'n ongeluk heeft gehad en dus eigenlijk zich zelf speelt. Ik hoorde dat pas achteraf en heb geen moment gedacht dat het een amateur was. Er waren trouwens nog meer amateur-acteurs in de film, maar ook dat heb ik niet gemerkt.
Er is een scene waarin een wild paard wordt getemd en dat is ook gewoon echt. Geen trucs.
Ja, al met al een bijzondere film
De leden van de filmclub gaven een acht en ik denk wel dat het een vrij kritisch publiek is.



zondag 8 april 2018

Fietscoach

Het was druk, gistermiddag in Amsterdam.
Heel druk.

En hij hier op de foto, was er ook.
Een fietscoach.
Ik zag hem, komend uit de Bijenkorf eerst op zijn rug.
Huh een fietscoach? Op de Dam?
Ik denk bij het woord fietscoach aan iemand die andere mensen leert fietsen.
Mensen die net in Nederland zijn komen wonen en niet, zoals wij, zowat op de fiets werden geboren.
Zo'n groepje zie ik wel eens.
Maar op zaterdagmiddag, op de stampvolle Dam, leek dat me toch niet echt logisch.
Dus maar eens even een praatje gemaakt.
De man was blij om het uit te kunnen leggen.

'Nou kijk mevrouw, het is tegenwoordig zo dat iedereen zijn fiets hier maar gewoon neerpleurt en dan is de Dam nòg voller dan die nu al is.
Maar nou ben ik er en ik zorg ervoor dat de fietsen netjes in een rij worden opgesteld  en dan blijft er nog ruimte over voor de mensen die gewoon rond willen kijken'.
En wijzend:  'Daar aan de andere kant staat er nog een en die doet het ook.
Ziet er netjes uit toch, nu?'

Dat bevestigde ik. Vol, maar netjes vol.
Deze man had het overduidelijk naar zijn zin. Daar, lekker in het zonnetje.
En ik dacht: fietsen opgeruimd, nieuwe baan gecreëerd. Win-win!

Mijn conclusie is dat Amsterdam hard werkt om de zaken beheersbaar te houden.
Ik zag ook opmerkelijk veel mannen met zo'n grijper rommel oppikken. 
Verder was het,  zelfs met de drukte, heerlijk hoor in de stad.
Alle terrassen zaten propvol.  Heel veel mensen richtten hun gezicht genietend naar de zon.
Met hun ogen dicht. Echt grappig om te zien.
Ik was er bijna foto's  van gaan maken, zouden ze toch niet gezien hebben, haha. Maar ik heb me beheerst.

Op een bepaald moment was ik op zoek naar iemand die me een fotozaak zou kunnen wijzen.
Ik dacht dat er in het centrum toch wel ergens eentje zou zijn.
Mijn fototoestel was ineens overgegaan op Turks. Ik had klaarblijkelijk op een verkeerd knopje gedrukt. Lastig hoor, Turks. En geen flauw idee wat ik er aan zou moeten doen.
Ik probeerde dus door goed te kijken een local te vinden, die mij de weg zou kunnen wijzen.
Maar nee hoor, iedere keer niet begrijpende blikken als ik vroeg naar een fotozaak. Uiteindelijk was er een jonge knul die het wist. Probleem opgelost.
Locals vind je dus bijna niet in het centrum van Amsterdam. Niet op zaterdagmiddag!

zaterdag 7 april 2018

Wortels

Je wortels... daar waar je geboren bent, daar waar je hoort, waar je geaard bent.
Je familie. Belangrijk en niet uit te wissen. Je verleden, je ouders, je voorouders.
Bij mij is dat allemaal redelijk gewoon. Ik kan mijn familie van beide kanten ook terug vinden.
Maar hoe zul je je voelen als je dat niet (meer) kan. Of als je wortels rot zijn of aan het rotten.

Of afgesneden. Hoe zul je je voelen. Hoe verhoud je je dan tot het verleden. En tot de toekomst?

Deze wortels zag ik in Amsterdam. Langs de Amstel.  En al wandelend op een stille zondagmorgen, kwamen er wat gedachten in me op. Soms heb je dat...

vrijdag 6 april 2018

Tom en Tina

'Kom er gerust bij zitten hoor', klopte de man op het terrasje, op tafel.
De zon was net een half uurtje geleden doorgebroken en het terras daar net buiten Etersheim, in de middle of nowhere zat hartstikke vol.
We maakten dankbaar gebruik van zijn vriendelijke gebaar.
De man zat daar samen met een vrouw.
We kletsten een beetje en het was heerlijk daar in het zonnetje.
En langzamerhand kwamen we er achter dat het geen (echt)paar was, maar een stel met een werkrelatie.
Ik vermoed dat zij de baas was. Hij noemde haar ook chef.
Al kibbelden ze aan een stuk door met elkaar, waren ze toch goeie vrienden, dat bleek uit alles.
'Ja', zei zij  geruststellend, nadat ze het weer ergens over oneens waren, 'ja, mensen denken vaak dat wij heftige ruzies hebben, maar we zijn echt dol op elkaar hoor'.
Kibbelen was het, maar in geen enkel opzicht naar of gemeen. Ze hadden overduidelijk ook plezier.
Toen appeltaart en thee op waren,  werd de terugweg doorgenomen.
Ze moesten naar De Rijp.
Zij stelde voor dat te doen via de dijk Enkhuizen-Lelystad, dan naar Amsterdam en dan naar De Rijp.
Dat is een idiote route, als je vanaf die plaats naar De Rijp moet. Echt idioot.
Wij keken elkaar heel eventjes aan, maar zeiden niets natuurlijk.
We voelden een nieuw 'ruzietje' aankomen en wachtten af.
De man hoorde haar geduldig aan en zei lange tijd niets.
Zij legde nog een keer de route uit die zij in gedachten had.
Hij keek even naar ons, een beetje wanhopig en daarna weer naar haar.
'Tja' , zei hij toen, ' tja en dat is nou precies de reden dat zo'n navigatiesysteem TomTom heet en niet TinaTina!'

donderdag 5 april 2018

Holland

Dus we waren in het land van Dik Trom. Het stond er. en we waren er ook nog eens welkom. Mooi toch?

En mooi was het er zeker ook.  Vanuit het schooltje van Dik Trom kon je er verschillende wandelingen maken en dat deden we. We deden er een.

Het was er echt prachtig/ 
Ik vond het landschap tijdens onze wandeling zo ontzettend Hollands
Niet Nederlands, maar Hollands.
Holland op z'n mooist met eigenlijk niks speciaals, heel gewoon, simpel en prachtig.
De foto's spreken voor zich.



Die molen trouwens, die is wel speciaal, alleen al vanwege de naam: De Etersheimerbraakmolen.
Het is een poldermolen.

We wandelden en wandelden en konden  ook nog even koffie drinken in de middle of nowhere, maar met de heerlijkste appeltaart die je maar kunt bedenken.
En het was er stil, zo stil dat je het op de foto bijna kunt zien:


woensdag 4 april 2018

Het schooltje van Dik Trom

Pas geopend, het schooltje van Dik Trom.
Dik Trom kent iedereen wel denk ik.
't Is een bijzonder kind en dat is-ie'. 
Die uitspraak, van de vader van Dik,  heb ik,  toen ik nog werkte,  regelmatig geciteerd, want bijzondere kinderen hadden wij hoor op onze school.

De uitspraak komt uit  het boek Uit het leven van Dik Trom, geschreven door C. Joh. Kieviet.
Kieviet was dus schrijver, maar ook schoolmeester en wel in het een-klassige schooltje in het gehucht Etersheim.
Hij las zijn eigen boeken voor in de periode dat hij daar hoofd der school was  (1883-1903),  of hij liet de leerlingen zijn pas geschreven werk aan elkáár voorlezen. Dat moet een heerlijk leven zijn geweest, lijkt me.

Kieviet is de man die door het  raam kijkt

Etersheim  is in mijn buurt. Bovendien is het schooltje pas,  met heel veel steun,  opgeknapt en opnieuw geopend, dus leuk om even te gaan kijken. Je ziet die ene klas met alles d'r op en d'r an.





Met schoolbanken en gaslampen (de originele) en een kachel en een kroontjespen en inkt en zo.
Met alle boeken van Dik Trom , veel eerste drukken. Ook trouwens de andere boeken die meester Kieviet schreef en dat zijn er heel wat!
Erg leuk om eens even rond te neuzen.
En dan was ik als kind niet eens Dik Trom fan. Helemaal niet.
Ik kan me ook geen enkel verhaal herinneren.
Maar dat maakt niet uit, de school is erg leuk om te zien.


En voor mij helemaal spekkie voor mijn bekkie, want er zijn in de bijbehorende schuur, die ook heel mooi is gerestaureerd, heel veel oude boeken te vinden. Een soort kinderboekenmuseum.  Die boeken zijn te koop.
We hadden daar een leuk gesprek met een man die kroontjespennen verzamelt en inktflesssen. Kroontjespennen, nou vraag ik je. Maar hij liet het zien in een boek dat hij mee had. Het is werkelijk onvoorstelbaar en heel erg leuk, wat er op dat gebied is. Nog is.
Hij vond niks. Ik wel, ik kon mijn meisjesboekenverzameling uitbreiden.


Hier de informatie over het museum. Klik