Totaal aantal pageviews

zaterdag 16 december 2017

Zweetkamertje

Toen onze oudste zoon een baby was, gingen we met hem naar het consultatiebureau. Onze toenmalige huisarts onderzocht hem hoogstpersoonlijk.
 'Ha' zei hij, 'ha,  daar hebben we Bart de Bul'.
Ik was vrij ernstig beledigd, want in die tijd was het geen compliment als je een dikkerdje had gebaard. Tussen mij en die huisarts is het nooit meer helemaal goed gekomen.
Onze Bart is geen bul meer. Zeker niet. Maar hij KREEG deze week wel zijn bul.
En zijn handtekening zette de nieuwe Master of Science niet op zijn diploma, maar op de muur in het zweetkamertje

Dat zweetkamertje vond ik zo leuk.
Alleen mensen die afgestudeerd zijn mogen daar hun handtekening zetten. En het is er knap vol . Met handtekeningen van zowel beroemde als doodgewone alumni.
Zo zag ik bijvoorbeeld de handtekening van de koning en van Mandela, van Beatrix en van de Soldaat van Oranje. Bij die handtekeningen van beroemdheden zit er natuurlijk een keurig plastic plaatje over, opdat het niet verloren gaat.


En nu staat Bart er dus gewoon tussen en daar ben ik hartstikke trots op.

De diploma-uitreiking vond plaats op de eerbiedwaardige Leidse Universiteit.
En behalve dat ik heel trots ben op Bart, vond ik het ook een genoegen om daar te zijn.
In die oude omgeving.
De universiteit van Leiden werd gesticht in 1575 en is de oudste van Nederland.
Dat zweetkamertje dus. Zo mooi om te zien.
Alleen al de tekeningen naast de deur en de tekst erboven. De tekst is van Dante en betekent: Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt. 



De tekeningen zijn van Victor de Stuers, gedateerd 1865. Toen studenten nog een 'hoge zijden' droegen.
Ja, dat was allemaal erg leuk om te zien, vooral voor iemand zoals ik, helemaal niet uit een wetenschappelijk milieu.



Er waren nog veel meer muurtekeningen, ik zag de togakamer, ik zag beelden van beroemde wetenschappers, kortom het was een andere wereld.
We hadden een fijne middag!

vrijdag 15 december 2017

Teksten

Tokkiesaus. Ik zag het staan in de winkel en dacht 'Het moet toch niet gekker worden. 'Tokkiesaus, asociaal lekker'.
Nou, naam en reclame schieten in mijn geval hun doel ver voorbij. Ik houd van sausjes, maar hier bedank ik voor.
Dezelfde dag zag ik, gewoon in een straatje in Hoorn, een hartekreet van ene Thom.
Niet te vergelijken natuurlijk.
Beide teksten zijn gewoon te zien, in het wild zal ik maar zeggen,  maar dat is dan ook de enige overeenkomst.
De tekst van Thom is best mooi, ik denk dat ik hem snap

Waarmee ik maar wil zeggen dat je van alles ziet op straat. Met je ogen open. En je fototoestel paraat.
Nog eentje:

De laatste en dan wens ik jullie een hele fijne dag! Een heeele speciale dag ook!





donderdag 14 december 2017

Brieven uit het verleden

Als je dit fotootje ziet van de schrijfster Marcia Willett, dan weet je eigenlijk al wat voor soort boeken ze schrijft. Ze is zo Engels, met dat hoedje en dat kettinkje en dat kraagje.
Ze hoort thuis bij Rosamunde Pilcher en Judith Lennox.
Aga-saga is de term voor dit soort boeken.
Ik houd ervan, niet altijd, maar wel als ik behoefte heb aan ontspannende boeken, waarbij ik niet al te zeer hoef na te denken en die vrijwel altijd goed en ieder geval hoopvol aflopen.
Van die boeken die zich afspelen in Engeland of Schotland, in ieder geval is de natuur er zowel ruig als liefelijk en vertoeven de hoofdpersonen, als ze niet in hun cottage zijn,  vaak in die natuur.
Met de honden uiteraard en gekleed in warme jassen en laarzen.
Er worden altijd uitgebreide lunches bereid en er is altijd een fornuis, een Aga.
Vandaar de naam. Ik had het er al eens eerder over.

Dus ik zag dit boek in de bieb en nam het onmiddellijk mee, want verder heb ik op dit gebied zowat alles wel gelezen, dit boek was nieuw voor mij, dus ik greep mijn kans.

Het boek telt 302 bladzijden. Het verhaal:

Broer en zus, Billa en Ed, op leeftijd,  wonen samen in Cornwall. Inderdaad in een huis met een Aga. Ze zijn tevreden met de mensen om hen heen, met het huis, met de honden. Kortom een best leven. Maar dan komt er op een dag post. 
Ansichtkaarten van Tris, die een tijdje hun stiefbroer was, toen ze kinderen waren. Het blijkt dat Tris Billa en Ed wil komen opzoeken en dat veroorzaakt hevige emoties. 
Want Tris was als kind boosaardig, ze haatten hem. En waarom wil hij nu ineens komen? Dat is de vraag. Die vraag wordt pas beantwoord vrijwel aan het eind van het boek. 
Tussendoor maak je kennis met andere figuren. Met Dom  en Harry, met de jonge Tilly die verliefd wordt op de Clem, een geestelijke met een zoontje van zeven. 

Wat er gebeurde, was het volgende. Ik vond het eigenlijk niet zo'n heel goed boek, het duurde allemaal te lang, het werd allemaal te langdurig uitgemolken. Maar ja, ik wilde toch perse weten wat er nou toch precies met die Tris aan de hand was en hoe de Tilly-Clemrelatie zou aflopen.
En dat duurde en duurde maar. Daar zijn slapeloze nachten heel goed voor, dus nu heb ik het boek uit.
Met de conclusie: best aardig. Maar er zijn betere Willettboeken.

Reacties: Weg!!!!!

Zoals iedere blogger (denk ik) vind ik het leuk om reacties te krijgen. Het hoeft niet, maar het is wel leuk. Ik lees ze altijd. Echt altijd.
Maar soms is er een reactie weggehaald. Dan lees ik:

Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder. op Koningsmantel
 
Dat vind ik echt zo ontzettend vervelend. Ik ben de blogbeheerder en verder niemand en ik HEB die reactie niet weggehaald.  
Het gebeurt al jaren af en toe en ik heb geen idee hoe en waarom. 
Deze keer betreft het twee reacties, die van Neeltje en die van Mijntje. Ik had ze al gelezen hoor, dat is het niet. Maar ik weet nog steeds niet wat ik er aan kan doen. 
Ik had gisteren wel een reactie weggehaald, verplaatst naar Spam en dat was het ook: Spam. Het was een rare reactie op een oud bericht. Maar als je een reactie aanvinkt en naar Spam verplaatst is het toch niet de bedoeling dat er drie verdwijnen. Echt zo stom. 

woensdag 13 december 2017

Koningin Victoria

Ik ben momenteel helemaal into Koningin Victoria. (1819-1901). Ik volg een serie over haar op België, dat is al de tweede serie.
Ik houd er van. Waarom weet ik zelf niet. Ik ben ook dol op Koningin Elizabeth, maar Victoria is bijzonder.
Ze regeerde heel lang, al is ze inmiddels door Elizabeth overtroffen wat de tijd betreft, maar Victoria regéérde ook echt. En Elizabeth wat minder.
Victoria had een gelukkig huwelijk met Albert, ze kreeg 9 kinderen en een boel kleinkinderen. Albert stierf heel jong, net in de veertig.
En daarna had Victoria een verhouding met een lakei, John Brown.
Daar is een film over gemaakt:  Mrs. Brown. Een film met Judi Dench als Victoria,  in de hoofdrol. Prachtig gespeeld natuurlijk, zoals alles wat Judi Dench speelt.

En nu is er weer een film waarin Judi Dench koningin Victoria speelt. Een oude koningin Victoria. Heel erg goed gespeeld, het is echt smullen.
Het mooie is dat wat er in deze film, Victoria & Abdul, gebeurt, echt waar is. Niet alles, zo wordt aan het begin van de film gewaarschuwd, maar wel veel.
Het verhaal:
 Abdul uit India (Victoria was keizerin van India) reist naar Engeland voor de viering van Victoria's jubileum. De koningin zit een beetje verveeld te zijn aan tafel en zich vol te vreten, maar daar verschijnt Abdul en ze valt als een blok voor hem. Hij wordt haar munshi, haar leraar.
De hofhouding is er natuurlijk op tegen. Abdul is moslim en donker. Maar Victoria is de baas, wat zij wil gebeurt en dus blijft Abdul.
Al wordt zijn vrouw er bij betrokken en zijn schoonmoeder. Hij blijft.
En dat levert hilarische stukjes op. De reacties van de hofhouding.
Maar het verhaal is uiteindelijk toch ook het verhaal van een eenzame vrouw, met nare kinderen,  op zoek naar warmte en hartelijkheid, liefde.
Ik zag deze film al een tijdje geleden en vond hem zeer de moeite waard. Zelfs de trailer is mooi.



En die serie, op België, die is bijna klaar, maar zal vast nog wel eens in Nederland worden uitgezonden.

dinsdag 12 december 2017

Koningsmantel

In de kringloop kocht ik voor 1,50 deze koningsmantel voor onze kleindochter Anna. Ziet-ie er niet koninklijk uit?
Hij is nog wel wat te groot, maar van de andere kant hóren koningsmantels te groot te zijn. Dat is deftig.
Carnaval komt er wel weer eens aan,  of een andere gelegenheid waarbij mijn kleinkind verkleed moet aantreden.
Dan is het handig om wat keus te hebben, Toch?
Ik had vroeger voor onze kinderen ook een verkleedmand. Niet dat de jongens er ooit gebruik van maakten voor zover ik me herinner.
Niet alle kinderen vinden verkleden een feestje. Ik geloof dat ik het zelf als kind ook niet leuk gevonden zou hebben.

Maar goed, ik ging nog even googelen op 'koningsmantel' om te zien hoe die er uit ziet.
Ha en toen las ik een grappige anekdote over de mantel van koningin Juliana.
Toen zij gekroond zou worden, werd de mantel uit de ijzeren kist gehaald,  waar hij in had gelegen sinds de kroning van Wilhelmina, vijftig jaar eerder.
Juliana had een kleermaker, een Zwitserse couturier en die moest de mantel in orde brengen.
Deze man zag meteen dat het onbegonnen werk zou zijn De mantel was zo slecht,  vond hij,  dat hij niet meer te dragen was.

Geen kleur meer, het bont was kaal.
De kleermaker zei niets  en bestelde zonder overleg met de a.s. koningin nieuw rood fluweel en bont.
Op de historische mantel waren 83 leeuwen geborduurd en dat borduurwerk bracht hij over op de nieuwe stof.
De kleermaker paste de nieuwe mantel nog wat verder aan. en vertelde pas vlak voor de inhuldiging wat er gebeurd was.
Juliana vond dat het afbreuk zou doen aan de plechtigheid en hield haar mond.
Pas in 1999 werd bekend dat Juliana een nieuwe mantel had gedragen.
De restanten van de oude mantel werden door de kleermaker (Erwin Dolder) mee naar Zwitserland genomen en daar als leuk rood jasje afgedragen.
Dat vind ik zo grappig.
Afgedragen. De koningsmantel!!!
Die al in gebruik was sinds Willem II

Mooi verhaal, toch? Het zal Anna trouwens worst wezen hoor. Zij was blij met de mantel.
Nu nog even op zoek naar een kroon. Of ik maak er een, van goud papier. Wel zo makkelijk denk ik.
En niet zo zwaar.



maandag 11 december 2017

Vele hemels boven de zevende

Wow,  wat een prachtige film was dat op de sneeuwerige zondagmiddag.
Eigenlijk had ik niet zo'n zin, omdat ik het altijd fijn vind om naar de vallende sneeuw te kijken.
Maar bij ons viel alleen nog maar wat nattige sneeuw, niet van die dikke vlokken die dwarrelen.
Dus toch maar de bioscoop.
'Vele hemels boven de zevende', naar de gelijknamige  roman van Griet op de Beeck. Op de Beeck schreef zelf het scenario.
Ik was echt onder de indruk.
Het boek las ik, al lang geleden. Ik herinner me nu dat ik het achter elkaar uitlas toen, maar het net niet zo mooi vond als het andere boek 'Kom hier dat ik u kus'.
En eigenlijk had ik de titels door elkaar gehaald en zat ik aanvankelijk te wachten op het verhaal van Mona uit 'Kom hier...'
Dat kwam niet natuurlijk  en toen wist ik het wel weer zo ongeveer, gelukkig.
Ik kan naar waarheid zeggen dat ik de film indrukwekkender vond dan het boek.
Zo mooi gespeeld, door voor mij onbekende Vlaamse acteurs en actrices. Erg goed zijn die. Allemaal.

Het is het verhaal van Eva. Eva is de goedheid  zelve. Ze staat altijd voor iedereen klaar. Voor haar nichtje Lou (13), voor haar zus Elsie en zelfs voor haar vervelende moeder die altijd kritiek en wat te zeuren heeft.
Eva is eenzaam.
Het is ook het verhaal van de familieleden die ik net noemde en van Eva's vader (alcoholist). Dit is weer zo'n film waar ik niet al te veel van kan vertellen, je moet het over je heen laten komen.
Steekwoorden zijn denk ik eenzaamheid en communicatie binnen een gezin. En keuzes maken.

De muziek viel me deze keer ook op. Die is van Spinvis en erg mooi. Je hoort er wat van in de trailer:



 Ik was deze keer niet met mijn man, maar met een vriendin en zij vond de film ook prachtig. De film was hier in onze Cinema Oostereiland al vertoond op de filmdagen. Bezoekers beoordelen dan alle films en deze stond ruim bovenaan.
En dat ik nu de trailer laat zien, dát zegt al genoeg. Aanrader! Beslist.

zondag 10 december 2017

Kinderen der zee

Oudste zoon , die van de tegeltjes, klik, maakte ook dit. Een prachtig schilderij van Jozef Israëls zie je hier, maar dan met onze kleinzoon er in.
Ik vind het zo mooi gedaan, met dat licht op onze Odin . En dan die schaduw van zijn beentjes.
Ach, er zullen vast mensen zijn die vinden dat het schilderij geen toevoeging van een klein jongetje nodig had.
Dat het schilderij al mooi genoeg is. Misschien zien die mensen het als heiligschennis. Want het schilderij is zowel beroemd als geliefd.
Maar ik vind dat Odin ook mooi is en dat samen gewoon een erg leuk plaatje oplevert.
Odin woont heel dicht bij het strand van Scheveningen. We gaan er regelmatig met hem naar toe op oppasdag en hij raakt dan altijd enthousiast. 'See', roep hij en heeft vervolgens alleen maar plezier. Met zand, met schelpen.

Met het schilderij van Israëls ligt het toch even anders.
Israëls schilderde dit doek in 1872. 'Kinderen der Zee', heet het.
Ik googelde even op het origineel en las dat het schilderij niet zomaar een zomers plaatje is. Er zit een boodschap achter. Deze visserskinderen dragen armoedige kleding. De oudste jongen torst de last van het gezin op zijn schouders en het bootje staat voor het zware leven op zee.
Kijk dat wist ik nou weer niet.


zaterdag 9 december 2017

Odin en Jet

Met Sinterklaas kregen mijn schoonzoon en ik bijna ruzie. In het leuke hoor, want ik ben erg op de man gesteld.
Ik leg het uit:


'Kijk', lijkt Odin hier te zeggen. 'Kijk daar is Jet'.
En dat klopt. Je ziet hier onze jongste kleindochter Jet met haar neefje Odin. En hun opa natuurlijk.

En hier zie je onze kleinzoon Odin met zijn nichtje Jet.

Mijn schoonzoon nu, beweert heel stellig dat ze precies op elkaar lijken. Mijn schoonzoon is de vader van Jet.
Hij ging nog verder: 'Het is gewoon één gezicht'.  En: 'Dat je dat nou toch niet ziet!'
En ik , ik zie het inderdaad niet. Maar dan ook echt helemaal niet. Ze lijken niet op elkaar.
En ik vind dat ik heel goed kijk hoor, ha,  ik ben een observator, ahum.

De rest van de -  met Sinterklaas verzamelde -  familie oordeelde verschillend. Ja, ik zie wel iets, ja een heel klein beetje zie ik het wel, nou nee hoor, echt niet.


Dus mijn hoop is nu op jullie gevestigd.
Jullie zien natuurlijk zo dat ze erg van elkaar verschillen toch?
Dat ze allebei peuters zijn  en dat ze superlief zijn, maar echt niet op elkaar lijken, toch?

Laat het even weten, zodat ik mijn schoonzoon met de resultaten om de oren kan slaan.
Of anders mijn nederlaag zal moeten erkennen.
(Schoonzoon leest hier niet, dus of ik dat laatste zal doen, is nog niet helemaal zeker).

vrijdag 8 december 2017

Kerstzegels

Kerstzegels... ik koop ze ieder jaar, gewoon omdat ik nou eenmaal erg ouderwets, kerstkaarten verstuur en ik dus postzegels nodig heb en omdat ze goedkoper zijn.
Ik koop ze altijd in de sigarenwinkel dicht bij huis.
Dit jaar kocht ik ze ergens anders, nl in de buurt van het AVL, Slotervaart dus. Een buurt waar ik niet wil zijn en waar ik normaal gesproken ook niets te zoeken heb.
Maar wachten in het ziekenhuis is ook niet fijn en dus maakte ik iedere keer een wandeling in de buurt en kwam zo in een andere sigarenwinkel terecht.
Om maar wat te doen te hebben kocht ik er (eind november) drie velletjes kerstzegels. Daar hoort dan normaal een klein cadeautje bij.
'Oh mevrouw, die zijn al lang op,' zei de verkoopster, 'dan had u echt eerder moeten komen. Maar u vindt het helemaal niet erg hoor, dat weet ik gewoon zeker, want echt het was helemaal niks. Een stom sfeerlicht, en lélijk.!!!Ik wilde ze niet eens hebben voor mezelf'.

Nou ja daar moet ik dan erg om lachen, zo'n vrouw die mijn depressieve hoofd bekijkt en dan besluit dat die sfeerlichten niets voor mij zijn.  Waarop  ik bedacht dat ik ze inderdaad wel kon missen.
De postzegels legde ik thuis neer en keek er eigenlijk ook niet naar. Het was nog te vroeg voor kerstkaarten.

Deze week gebruikte ik er eentje voor een verjaardagskaart, maar keek nog steeds niet echt naar de zegels.
Maar gisteren stond er een hele pagina in het Parool, gewijd aan die zegels. Toen las ik dat er tien kunstenaars gevraagd zijn om op basis van persoonlijke kerstverhalen van BN'ers bijpassende zegels te ontwerpen. Jonge Nederlandse kunstenaars.

Ik scheurde het stuk uit de krant en nu keek ik wél, want dat vind ik leuk.
Blijkt dat op de achterkant van zo'n velletje het hele verhaal te lezen staat. Met die persoonlijke kerstverhalen van de BN'ers en de namen van de ontwerpers.
En zoals altijd bewonder ik het dat mensen op zo'n klein papiertje, iets moois kunnen maken. Kunstwerkjes vind ik het. Altijd.
Het had nog een leuke wedstrijd kunnen zijn: welk verhaal hoort bij welke BN'er en welke ontwerper maakte dan die zegel? Zoiets en dan als hoofdprijs een jaar gratis post versturen.  En als tweede prijs een paar sfeerlichten, die inmiddels natuurlijk zeer hot zijn geworden wegens schaarste.

 Ps: Net las ik dit stukje nog even over en zie ik dat het decemberzegels moet zijn en niet kerstzegels. Wordt er tenminste niemand gekwetst.
Tijd voor de kerstkaarten. Of zal ik dat voortaan maar decemberkaarten noemen?