Totaal aantal pageviews

maandag 11 december 2017

Vele hemels boven de zevende

Wow,  wat een prachtige film was dat op de sneeuwerige zondagmiddag.
Eigenlijk had ik niet zo'n zin, omdat ik het altijd fijn vind om naar de vallende sneeuw te kijken.
Maar bij ons viel alleen nog maar wat nattige sneeuw, niet van die dikke vlokken die dwarrelen.
Dus toch maar de bioscoop.
'Vele hemels boven de zevende', naar de gelijknamige  roman van Griet op de Beeck. Op de Beeck schreef zelf het scenario.
Ik was echt onder de indruk.
Het boek las ik, al lang geleden. Ik herinner me nu dat ik het achter elkaar uitlas toen, maar het net niet zo mooi vond als het andere boek 'Kom hier dat ik u kus'.
En eigenlijk had ik de titels door elkaar gehaald en zat ik aanvankelijk te wachten op het verhaal van Mona uit 'Kom hier...'
Dat kwam niet natuurlijk  en toen wist ik het wel weer zo ongeveer, gelukkig.
Ik kan naar waarheid zeggen dat ik de film indrukwekkender vond dan het boek.
Zo mooi gespeeld, door voor mij onbekende Vlaamse acteurs en actrices. Erg goed zijn die. Allemaal.

Het is het verhaal van Eva. Eva is de goedheid  zelve. Ze staat altijd voor iedereen klaar. Voor haar nichtje Lou (13), voor haar zus Elsie en zelfs voor haar vervelende moeder die altijd kritiek en wat te zeuren heeft.
Eva is eenzaam.
Het is ook het verhaal van de familieleden die ik net noemde en van Eva's vader (alcoholist). Dit is weer zo'n film waar ik niet al te veel van kan vertellen, je moet het over je heen laten komen.
Steekwoorden zijn denk ik eenzaamheid en communicatie binnen een gezin. En keuzes maken.

De muziek viel me deze keer ook op. Die is van Spinvis en erg mooi. Je hoort er wat van in de trailer:



 Ik was deze keer niet met mijn man, maar met een vriendin en zij vond de film ook prachtig. De film was hier in onze Cinema Oostereiland al vertoond op de filmdagen. Bezoekers beoordelen dan alle films en deze stond ruim bovenaan.
En dat ik nu de trailer laat zien, dát zegt al genoeg. Aanrader! Beslist.

zondag 10 december 2017

Kinderen der zee

Oudste zoon , die van de tegeltjes, klik, maakte ook dit. Een prachtig schilderij van Jozef Israëls zie je hier, maar dan met onze kleinzoon er in.
Ik vind het zo mooi gedaan, met dat licht op onze Odin . En dan die schaduw van zijn beentjes.
Ach, er zullen vast mensen zijn die vinden dat het schilderij geen toevoeging van een klein jongetje nodig had.
Dat het schilderij al mooi genoeg is. Misschien zien die mensen het als heiligschennis. Want het schilderij is zowel beroemd als geliefd.
Maar ik vind dat Odin ook mooi is en dat samen gewoon een erg leuk plaatje oplevert.
Odin woont heel dicht bij het strand van Scheveningen. We gaan er regelmatig met hem naar toe op oppasdag en hij raakt dan altijd enthousiast. 'See', roep hij en heeft vervolgens alleen maar plezier. Met zand, met schelpen.

Met het schilderij van Israëls ligt het toch even anders.
Israëls schilderde dit doek in 1872. 'Kinderen der Zee', heet het.
Ik googelde even op het origineel en las dat het schilderij niet zomaar een zomers plaatje is. Er zit een boodschap achter. Deze visserskinderen dragen armoedige kleding. De oudste jongen torst de last van het gezin op zijn schouders en het bootje staat voor het zware leven op zee.
Kijk dat wist ik nou weer niet.


zaterdag 9 december 2017

Odin en Jet

Met Sinterklaas kregen mijn schoonzoon en ik bijna ruzie. In het leuke hoor, want ik ben erg op de man gesteld.
Ik leg het uit:


'Kijk', lijkt Odin hier te zeggen. 'Kijk daar is Jet'.
En dat klopt. Je ziet hier onze jongste kleindochter Jet met haar neefje Odin. En hun opa natuurlijk.

En hier zie je onze kleinzoon Odin met zijn nichtje Jet.

Mijn schoonzoon nu, beweert heel stellig dat ze precies op elkaar lijken. Mijn schoonzoon is de vader van Jet.
Hij ging nog verder: 'Het is gewoon één gezicht'.  En: 'Dat je dat nou toch niet ziet!'
En ik , ik zie het inderdaad niet. Maar dan ook echt helemaal niet. Ze lijken niet op elkaar.
En ik vind dat ik heel goed kijk hoor, ha,  ik ben een observator, ahum.

De rest van de -  met Sinterklaas verzamelde -  familie oordeelde verschillend. Ja, ik zie wel iets, ja een heel klein beetje zie ik het wel, nou nee hoor, echt niet.


Dus mijn hoop is nu op jullie gevestigd.
Jullie zien natuurlijk zo dat ze erg van elkaar verschillen toch?
Dat ze allebei peuters zijn  en dat ze superlief zijn, maar echt niet op elkaar lijken, toch?

Laat het even weten, zodat ik mijn schoonzoon met de resultaten om de oren kan slaan.
Of anders mijn nederlaag zal moeten erkennen.
(Schoonzoon leest hier niet, dus of ik dat laatste zal doen, is nog niet helemaal zeker).

vrijdag 8 december 2017

Kerstzegels

Kerstzegels... ik koop ze ieder jaar, gewoon omdat ik nou eenmaal erg ouderwets, kerstkaarten verstuur en ik dus postzegels nodig heb en omdat ze goedkoper zijn.
Ik koop ze altijd in de sigarenwinkel dicht bij huis.
Dit jaar kocht ik ze ergens anders, nl in de buurt van het AVL, Slotervaart dus. Een buurt waar ik niet wil zijn en waar ik normaal gesproken ook niets te zoeken heb.
Maar wachten in het ziekenhuis is ook niet fijn en dus maakte ik iedere keer een wandeling in de buurt en kwam zo in een andere sigarenwinkel terecht.
Om maar wat te doen te hebben kocht ik er (eind november) drie velletjes kerstzegels. Daar hoort dan normaal een klein cadeautje bij.
'Oh mevrouw, die zijn al lang op,' zei de verkoopster, 'dan had u echt eerder moeten komen. Maar u vindt het helemaal niet erg hoor, dat weet ik gewoon zeker, want echt het was helemaal niks. Een stom sfeerlicht, en lélijk.!!!Ik wilde ze niet eens hebben voor mezelf'.

Nou ja daar moet ik dan erg om lachen, zo'n vrouw die mijn depressieve hoofd bekijkt en dan besluit dat die sfeerlichten niets voor mij zijn.  Waarop  ik bedacht dat ik ze inderdaad wel kon missen.
De postzegels legde ik thuis neer en keek er eigenlijk ook niet naar. Het was nog te vroeg voor kerstkaarten.

Deze week gebruikte ik er eentje voor een verjaardagskaart, maar keek nog steeds niet echt naar de zegels.
Maar gisteren stond er een hele pagina in het Parool, gewijd aan die zegels. Toen las ik dat er tien kunstenaars gevraagd zijn om op basis van persoonlijke kerstverhalen van BN'ers bijpassende zegels te ontwerpen. Jonge Nederlandse kunstenaars.

Ik scheurde het stuk uit de krant en nu keek ik wél, want dat vind ik leuk.
Blijkt dat op de achterkant van zo'n velletje het hele verhaal te lezen staat. Met die persoonlijke kerstverhalen van de BN'ers en de namen van de ontwerpers.
En zoals altijd bewonder ik het dat mensen op zo'n klein papiertje, iets moois kunnen maken. Kunstwerkjes vind ik het. Altijd.
Het had nog een leuke wedstrijd kunnen zijn: welk verhaal hoort bij welke BN'er en welke ontwerper maakte dan die zegel? Zoiets en dan als hoofdprijs een jaar gratis post versturen.  En als tweede prijs een paar sfeerlichten, die inmiddels natuurlijk zeer hot zijn geworden wegens schaarste.

 Ps: Net las ik dit stukje nog even over en zie ik dat het decemberzegels moet zijn en niet kerstzegels. Wordt er tenminste niemand gekwetst.
Tijd voor de kerstkaarten. Of zal ik dat voortaan maar decemberkaarten noemen?

donderdag 7 december 2017

Muziek op straat

Toen we laatst een keer naar het Rijksmuseum waren, zat er in de onderdoorgang een muziekgroep te spelen. Ze speelden zo prachtig dat ik een hele tijd ben blijven luisteren. En als ik had kunnen zitten, was ik nog veel langer gebleven. Wat ze speelden, geen idee.
Maar mooi was het.

Het ging zo makkelijk en zo vanzelfsprekend. De violist nam zelfs af en toe de tijd, al spelend, om mensen weg te sturen van het fietspad.
En de dame in het spul was helemaal geweldig.

Heel toevallig las ik deze week een stukje in het blad ons Amsterdam. Getiteld: Herrie of Vertier.
Een beste titel, want het is natuurlijk maar net hoe je er tegen aan kijkt.
Als je naast een straatmuzikant woont en je wilt je concentreren is het misschien niet zo leuk.  Geen vertier. Daar kan ik me iets bij voorstellen.
En dus... zijn er regels. Er waren in de loop der jaren periodes met streng toezicht. Waarbij de illegale straatmuzikant altijd in de gaten moest houden of er politie kwam. Er waren periodes dat de teugels werden gevierd. Bijvoorbeeld net na de bevrijding.
Later kwamen de versterkers en daar wordt nu hard tegen opgetreden, sterker nog, versterkers zijn verboden in stadsdeel centrum. En er zijn steeds meer straten waar een speelverbod geldt. Als je een vergunning zou willen hebben, moet je auditie doen. Dan wordt je beoordeeld op je vaardigheden en wordt er rekening gehouden met een spreiding van verschillende stijlen.

Nou deze mensen, bij het Rijksmuseum zullen de auditie glansrijk hebben doorlopen. Bovendien heeft niemand er op die plek last van.
En er zijn nog veel meer muzikanten in Amsterdam. Deze meneer zit soms op de brug bij mijn favoriete kroeg, vlakbij de Noordermarkt.

 Deze mensen zag ik een tijd geleden op het Amstelveld. Ze waren echt muziek aan het maken. Erg mooi!


In mijn eigen stad heb ik ook wel eens een straatmuzikant gezien. Ik weet niet of die een vergunning had.
Ik denk wel dat 'ons' draaiorgel een vergunning heeft.
Het speelt altijd op zaterdag in de drukste winkelstraat. Kinderen die wat betalen, krijgen een dropje.
Ik heb wel eens gedacht dat het voor de verkopers in de winkel heel erg vervelend moet zijn, steeds maar weer.
Maar toch zou het jammer zijn als er geen straatorgels meer waren.

woensdag 6 december 2017

Simon & Garfunkel

Paul Simon zagen we vorig jaar in het echt optreden in het Ziggo Dome. Dat was prachtig.
Paul Simon & Art Garfunkel zullen nooit meer samen optreden heb ik gelezen. Ze hebben ruzie geloof ik.
Maar een concert in het Concertgebouw in Amsterdam, een concert van de Simon & Garfunkel Revival Band, dat leek ons een mooi alternatief.

Het was al feesteljk om door donker Amsterdam naar het Concertgebouw te lopen.
(Niet dat we al veel van het Light Festival zagen, dat komt nog een andere keer.)
Het Concergebouw zelf, dat vind  ik altijd indruk maken, ook nu was dat weer zo.

Nou we waren bepaald niet de enige bezoekers. Het was uitverkocht.
Allemaal mensen van onze leeftijd hadden (maanden geleden al) kaartjes gekocht voor deze voorstelling en zich er waarschijnlijk net als wij,  ontzettend op verheugd.
Mensen van onze leeftijd, iets ouder, iets jonger... Jongeren zagen we nauwelijks.
Ik ga dan altijd zitten speuren, maar er was echt maar een handvol jeugd. Nou misschien twee handen, of drie, maar dat was het dan wel.
Een meisje met haar vader zag ik en dan ga ik fantaseren wie wie nou meenam en hoe dat gegaan is.
Zouden mensen van de leeftijd van onze kinderen (36, 33, nog net 30), Simon & Garfunkel nog wel kennen. Zouden ze het waarderen, herkennen ze de muziek als ze die horen? Ik heb geen idee. Zal het eens vragen bij onze kinderen. Ik denk wel dat die de muziek herkennen, maar of ze het ook waarderen?

Hoe dan ook, daar waren ze hoor:

Ze waren niet alleen, er waren vier strijkers bij, twee gitaristen en een drummer.
En bij de eerste tonen van het allereerste nummer wist ik al dat het een mooie avond zou worden en dat had ik heel goed gezien en gehoord al zeg ik het zelf.
Ze speelden en zongen echt alle oude liedjes en in mijn hoofd kon ik alles woordelijk meezingen.
Ik heb af en toe mijn ogen dicht gedaan en dan kon ik me indenken dat de echte Simon& Garfunkel daar muziek stonden te maken.
Voor even kon ik me dat indenken.

We gaan hier thuis natuurlijk nu weer veel van die muziek draaien. Dat is een ding dat zeker is.
En dan zullen we tot de conclusie komen dat de echte muziek toch beter is. Maar dat maakt niet uit, daar waren we op voorbereid.



Het ging om een soort terug in de tijd, om de muziek van S&G, niet om S&G zelf.  We hebben er van genoten. 

dinsdag 5 december 2017

Sinterklaas

Eindelijk, het was zo ver.

De maan scheen door de bomen, zoals dat hoort. Ik denk wel dat de makkers hun wild geraas staakten. Er werd niet aan de deur geklopt, maar Anna kreeg een persoonlijk sms'je van de goedheiligman (op de telefoon van haar moeder), waarin hij meldde waar de cadeautjes zich bevonden. En verder was alles geregeld hoor.
Sinterklaas geregeld: check

Taart geregeld, ik had er zeker drie foto's van gemaakt, want die was door Anna gemaakt en prachtig geworden, met pepernoten en hartjes en grapjes. Maar er is geen een foto gelukt.
Het zou echt beter zijn geweest als dit kleine talentje de foto's had gemaakt, want die van mij zijn echt slecht.

Maakt niet uit hoor, want we hadden het gezellig met z'n allemalen. Sinterklaas 2017.
Hahaha, bij een knapperig haardvuur.


 En nu wil ik graag nog even iets laten zien dat ik heel erg leuk vond en vind.
Oudste zoon maakte (in opdracht van de Sint natuurlijk) een tegeltje.
En dat tegeltje kreeg Frits, want die is Beatlefan, London-liefhebber en liefhebbend grootvader.
Kijk, Odin, Noor en Jet op Abbey Road.


Frits kreeg de tegel, maar ik ga er natuurlijk net zo hard van genieten. Zo mooi gemaakt en zo goed bedacht.
Anna paste niet meer op Abbey Road, dus kreeg ze een eigen tegel en die was voor mij.

Wat een idee hè. Je moet er maar op komen. En dan moet je het ook nog kunnen maken. Dank Bart.

maandag 4 december 2017

Sloop

 Nou nou, twee blogs al. voorlopig ben ik weer even 'uitgekankerd'. Over tot de orde van de dag.

De wijk waar ik woon, in Hoorn, is eigenlijk verdeeld in drie fases. Ik woon in de tweede fase. Het oudste gedeelte, daarin staan zogenaamde portiekflats en die worden nu gesloopt.
De bewoners zijn verhuisd en de sloop is net begonnen.

Dat slopen, dat is niet bepaald een sinecure.
Sinds vorige week wijk ik telkens even van de route af, op mijn wandeling, om te zien hoe de stand van zaken is.
Ik vind het mooi om te zien en ook zo passend bij het jaargetij en het weer. En bij vlagen ook bij mijn stemming.
Alles grauw en grijs. Puin, lelijk, stuk.
Met een enkele keer iets op een muur, dat herinnert aan de bewoners.
Kijk, zo zag de straat er een paar maanden geleden nog uit. Het lijkt misschien nog wel aardig, maar dat was het toch echt niet hoor. Klein, benauwd, ik denk lawaaiig.De straat stond ook niet goed bekend in de wijk.

Deze foto heb ik gepikt van het bord waarop de veranderingen worden aangekondigd.
Vroeger, in Terneuzen, toen ik net werkte, heb ik ook in zo'n soort flat gewoond. Die flats daar zijn trouwens ook allemaal gesloopt.
Ik vind het heel goed dat deze flats weg gaan.Zelfs al zijn ze nog niet zo erg oud. Ze zijn ook al eens een beetje opgeknapt, maar het werd toch niks.
Er komen duurzame appartementen voor in de plaats.
Hoe dan ook,. ik vind het mooi om te zien hoe het gaat.
Het ziet er op sommige plekken, afhankelijk van het tijdstip, een beetje spookachtig uit.
Ook wel eens heel mooi, toen ik er langs liep en de zon net opkwam. Dwars er doorheen!
Ik denk ook aan Syrië als ik dit zie, aan oorlogspuinhopen in het algemeen.



Zwaar werk is het trouwens hoor. En die mensen gaan maar door. Zelfs op zaterdagmiddag. 
Ik zag iemand die met een brandweerslang de boel  nat stond te houden. Het was hartstikke koud op dat moment. Respect. 
Enfin, als het klaar is ga ik weer foto's maken.  
En net als in het echte leven: na de sloop gaat er weer (op)gebouwd worden. Dat begint in het voorjaar en dat is dan ook weer op een of andere manier gepast. 
Zo hoort het ook!



zondag 3 december 2017

Veel plezier!

 Ontzettend bedankt voor alle lieve en bemoedigende reacties op mijn blog van gisteren. 
En voor alle duidelijkheid en omdat iemand er naar vroeg: ik heb het eerst mijn man laten lezen hoor en hij vond het prima. Hij had veto-recht, deze keer. 
Enfin nu ik eenmaal begonnen ben,  meteen maar een volgend blogje over wat we meemaken:

'Nou en dan moeten er nog wat onderzoekjes plaatsvinden', zei de verpleegkundige en ze maakte allerlei afspraken.
Meten en wegen, bloedprikken, hartfilmpje, gesprek met de anesthesist, gesprek met de verpleegkundige.
'Dat krijgt u allemaal op één middag en dan aan het eind van die middag, wordt u verwacht in de Glazen Zaal'.
'Huh, de Glazen Zaal?'
'Ja, daar bent u dan met allemaal lotgenoten en hun partners en dan krijgt u uitgebreide voorlichting over het hoe en wat van de operatie.
En dan kunt u al uw vragen stellen.
Wel jammer dat er tussen de andere afspraken en de Glazen Zaal nogal veel tijd zit, maar daar is echt niets aan te doen'.

Nou er zijn erger dingen natuurlijk, dus daar gingen wij ons niet druk over maken.

De Glazen Zaal.
Zeg nou zelf,  dat klinkt toch als een plek waar een feestelijke bijeenkomst wordt gehouden.
'Oké, dan zie ik je om een uur of vijf in de Glazen Zaal, gezellig, dan drinken we wat en kletsen even verder'.
Zoiets.
We maakten er grappen over. We maken trouwens wel meer grappen, wij mogen dat doen.

Enfin, na het bloedprikken vroeg mijn man aan het meisje bij de bloedprikbalie waar de Glazen Zaal was.
Ze had er overduidelijk niet zo'n zin in, die dag.
Hangend in haar stoel dacht ze langdurig na.
Om tenslotte tot de conclusie te komen dat ze het echt niet wist.
'Ik weet het niet meneer, maar ik wens u in ieder geval veel plezier!'


zaterdag 2 december 2017

Kanker

Als je het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis in Amsterdam binnenkomt, door een draaideur, weet je dat alle mensen die je er ziet, of bezoekers zijn of kankerpatienten.
Je weet het en je ziet het.
Je ziet kale vrouwen en vrouwen met een pruik, je ziet oude mensen en hele jonge, je ziet artsen en verpleegkundigen en je weet niet wie wie is.
Je ziet mensen elkaar knuffelen, je ziet mensen in tranen.
Dit bord, hier aan de zijkant, zie je ook. 
En één ding is wel zeker, je zou het liefst de draaideur meteen helemaal doordraaien tot je weer buiten bent.  Je wilt er niet zijn, in dat ziekenhuis. Je wilt er zeer beslist niet zijn.

Wij zijn er de laatste maand met enige regelmaat wél.
We zijn geen bezoekers, we zijn er echt, want bij mijn man is kanker geconstateerd.
En hoe je het ook wendt of keert, kanker is een kutziekte en anders dan allerlei andere ziektes.

Ik heb lang getwijfeld, geaarzeld of ik dit hier wilde delen, of ik er uberhaupt iets over zou gaan vertellen. Ik dacht heel lang dat ik dat maar niet zou doen.
Mijn blog is meer een soort ratjetoe, van kleinkinderen, van films en boeken en musea.
Daar hoort kanker niet bij, dacht ik.
Maar ja, die andere dingen bepalen ons leven en dit, wat nu gebeurt, ook.
En dus zal ik af en toe toch iets over schrijven over mijn ervaringen. Of niet, we zien wel.

Met deze ziekte zijn we overigens al lang bezig, langer dan een jaar. Er zijn voortdurend onderzoeken geweest, waarbij telkens niets werd gevonden.
Nare onderzoeken en telkens weer grote spanning als we weer een uitslag kregen. En opluchting daarna.
De bloedwaardes gaven, in tegenstelling tot de biopten en de scans,  aan dat er toch iets moest zijn en zo kwamen we in het AVL terecht, waar ze betere apparatuur hebben.
Toen was het ineens wel duidelijk: prostaatkanker.
'Het is te behandelen' zei de arts. Pfff.
Maar eerst moest er nog een nucleair onderzoek plaatsvinden om te zien of er elders kankercellen waren. Het moment dat we daar de uitslag van kregen... Ik zag het al aan het gezicht van de arts toen ze ons kwam halen: geen uitzaaiingen.
Heel gek: Frits heeft kanker en we waren superblij.
Dus nu is het wachten op de operatie. Operatie ja, want Frits moest zelf bepalen wat de behandeling zou worden, opereren of bestralen.
Het werd opereren en die operatie zal waarschijnlijk in januari plaatsvinden.
Tot die tijd doen we tamelijk gewoon. Dag voor dag. En daarna stap voor stap.