Totaal aantal pageviews

zaterdag 25 maart 2017

Earth Hour

 Beste Bettie,
Staat Earth Hour al in je agenda? Op zaterdag 25 maart vindt deze wereldwijde campagne van WNF weer plaats. Dan doen miljoenen mensen, gemeenten en bedrijven in meer dan 175 landen om 20.30 u één uur lang het licht uit om te laten zien dat zij de toekomst van de aarde belangrijk vinden.

Een uur voor de natuur
Onze leefwijze heeft grote impact op de natuur: grootschalige ontbossing en ons energieverbruik zijn van negatieve invloed op het klimaat. Klimaatverandering is één van de grootste bedreigingen van de natuur. Doordat de aarde opwarmt, worden leefgebieden van dieren aangetast. Zo smelt de Noordpool en verliezen koraalriffen hun kleur. Tijdens Earth Hour vragen we over de hele wereld op een symbolische manier aandacht hiervoor.

Doe jij ook (weer) mee?

Mijn antwoord is: ja, ik doe weer mee.
Ik maak me weinig illusies overigens.
Dat ik een uurtje in het donker ga zitten, zal de wereld niet redden. Ook nog niet als heel veel mensen dat doen in die 175 landen.
Maar op een of andere manier spreekt de gedachte me toch aan. Het is iets dat je makkelijk en met velen kunt doen. De aandacht wordt gevestigd op de gigantische klimaatproblemen.
In andere landen meer dan in Nederland heb ik het idee. Met deze actie dan hè. Toch zijn er hier ook aktiviteiten:


Kijk op www.wnf.nl/earthhour. en lees meer Lees meer over Earth Hour






vrijdag 24 maart 2017

Een ander verhaal



Daar is ze weer hoor, mijn Fiep-Roodkapje.
Ik had haar hier al eens laten zien. Ik wist natuurlijk best dat dit geen Roodkapje is uit het sprookje. Maar wel een Roodkapje en dus mocht ze in de verzameling.

Een tijd geleden zat ik in het blad 'Ons Amsterdam' te lezen. Een superblad, vooral voor oud-Amsterdammers,  zoals mijn man.
Ook voor mij een leuk blad om te lezen met interessante wetenswaardigheden.
Ik stuitte op een artikel waarin deze illustratie.
Ja, dan lees ik dus nog geïnteresseerder verder.
Eigenlijk is dit een reclame voor Big Ben. En dat was in de jaren vijftig een merknaam voor gummi regenjassen.Gummi, het woord alleen al. Zo ouderwetsch

In 1909 stichtte Jacques Kattenburg een fabriek in gummi-jassen in Amsterdam. De vraag was zo groot dat er al in 1911 300 mensen werkten en het bedrijf werd verplaatst naar Amsterdam Noord. Hollandia -Kattenburg, zo heette het toen.
Het bedrijf had hinder van de Eerste Wereldoorlog en later van de crisis, maar de vraag naar regenkleding was (uiteraard) groot en het bedrijf floreerde.
Ze maakten bijvoorbeeld de Falcon regenjas. Genoemd naar de Valkenweg waar het bedrijf was gevestigd.
Kijk en daar was dat zogenaamde Roodkapje van Fiep Westendorp een reclame voor. Voor die regenjas.


Deze reclame is uit de jaren vijftig, toen Big Ben de merknaam was geworden. Falcon regenkleding bestaat overigens nog steeds.

Terug naar Hollandia-Kattenburg. Het was een Joods bedrijf en dus ging het in 1940 al mis. De twee Joodse directeuren traden terug. De fabriek moest ook regenkleding voor de Wehrmacht maken en daardoor werden de Joodse werknemers en hun partners en kinderen gevrijwaard van deportatie. Helaas niet voor lang, want in 1942 werden 350 Joodse medewerkers weggevoerd. (na verraad door een ex-medewerkster).
En vanuit Westerbork vertrok in 1943 het Hollandia-Kattenburg transport.
826 mensen.
Naar Auschwitz.
De vrouwen en kinderen waren er inmiddels ook bij. Van de mannen overleefden slechts acht het.
Van de vrouwen en kinderen geen.

Jacques Kattenburg, zijn vrouw en kinderen overleefden wel. En na de oorlog, werd, onder leiding van de oudste zoon,  het bedrijf weer opgebouwd.
Maar in 1969 was het toch afgelopen.
De merknaam Falcon werd verkocht en de fabriek afgebroken.
Op die plek is nu een monument.







Dat monument ben ik gisteren even gaan bekijken. (op donderdag ben ik altijd in Noord).
Het is een driekantige zuil, met op iedere zijde een afbeelding en de namen van de slachtoffers.
Er achter is een school en die heeft het monument geadopteerd.
Het IJ-plein in Amsterdam Noord. De Valkenweg.
Mijn grootouders van moeders kant hebben op de Meeuwenlaan gewoond in Noord.
Zij zullen vast en zeker geweten hebben van de fabriek en de deportaties.

En zo zie je maar weer waar een verzameling Roodkapje-kaarten toe kan leiden. Zonder die verzameling was mijn oog er misschien nooit op gevallen.


(Alle informatie haalde ik uit het artikel in Ons Amsterdam. Dat artikel werd geschreven door Pauline Micheels)



donderdag 23 maart 2017

Aan het eind van de dag

Aan het eind van de dag: een roman van Nelleke Noordervliet
Van de achterflap:

Katharina Mercedes Donker, ex-minister en auteur van twee bestsellers over politiek en de rol van de vrouw, krijgt het verzoek om mee te werken aan haar eigen biografie. Ze wil niet. Ze voert een aantal weerspannige gesprekken met haar aspirant-biografe, maar herinneringen dringen zich steeds meer aan haar op! Wat wil ze niet kwijt, wat is te persoonlijk, wat te pijnlijk?
Met de hoofdpersoon terug naar de jaren zeventig-tachtig.
Naar Suriname, naar de DDR.
Kijkend naar haar rol als dochter, vrouw, moeder, vriendin, publiek figuur. Katharina maakt zelf de rekening op.

Toen ik deze beschrijving las, nam ik het boek meteen mee. Dat zag er in mijn ogen zeer aantrekkelijk uit.
Bovendien houd ik van Nelleke Noordervliet. Ik heb niet alles van haar gelezen, maar wel veel. Ik vind het ook een leuke vrouw. Was een keer bij een lezing van haar en die was erg goed.

Maar dit boek... kweenie.
Ik heb het uitgelezen, maar vooral het laatste stuk met heel veel moeite. In het begin vond ik het nog wel boeien. Maar dat veranderde langzamerhand.
En nu zou ik moeten vertellen waarom dan. Dat is een probleem, dat kan ik niet, want ik wéét het gewoon niet. Het enige dat ik kan bedenken is dat het teveel is.
Haar jeugd in Amsterdam, met een verbitterde vader die tegen Franco vocht. Een abortus Het hele linkse milieu, haar eerste man, met wie ze een zoon krijgt. Haar studie, de Oost-Duitse journalist waar ze een relatie mee heeft.Haar dochter die haar te weinig aandacht verwijt. Haar dochter die zich dood rijdt. De vrouwenbeweging, weer nieuwe relaties....
Ja, ik denk nu ik het zo opschrijf dat dat het is: te veel! Jammer.

woensdag 22 maart 2017

Vêrlanders

Wat zagen we prachtige portretten, gisteren in het Westfries Museum. (Hoorn)

In de tentoonstelling Vêrlanders, Weeskinderen van de VOC,  hangen portretten gemaakt door de fotograaf Geert Snoeijer. De vraag die hij zich stelde was: wat is er nog overgebleven uit de tijd dat de Verenigde Oost-Indische Compagnie op verschillende plaatsen in de wereld heerste en contacten had met de plaatselijke bevolking. De tijd zo'n beetje tussen 1600 en 1800.

Dat werd onderzocht en resulteerde in deze expositie, die gelijktijdig gehouden wordt in Bloemfontein (Zuid-Afrika), Geraldtown (West-Australië) en Jakarta (Indonesië). Dat zijn de gebieden waar de foto's werden gemaakt.

Zo mooi en ik kon er gewoon lopend naar toe. Het Westfries Museum is echt fantastisch, vind ik. Een groot voordeel van wonen in Hoorn.
Maar dus die portretten.

Kijk, het portret van  dit meisje, Peidence Lawson, was natuurlijk zeer opvallend. Dit is in Australië, waar niet zozeer werd gehandeld, maar waar overlevenden van een scheepsramp, (er verging nogal eens een schip) aanspoelden en mengden met de Aboriginals.
Maar andere portretten waren dat evenzeer.
Dit bijvoorbeeld is Sarce (Saartje) Lerrick. Kisar, Indonesië.

En uit Namibië is dit Erika Vleermuis.

Op de reis van Geert Snoeijer, de fotograaf waren ook een taalkundige en een antropoloog en een historicus mee. Zij reisden twee jaar, interviewden mensen en maakten meer dan honderd portretten.
Ik zou ze wel allemaal willen laten zien en de verhalen erbij willen vertellen. Zo interessant.
Maar bij deze foto's (een uit alle drie de bezochte gebieden) laat ik het.
De tentoonstelling is nog tot 9 april te zien. Klik

dinsdag 21 maart 2017

Een plantje maakt alles vrolijker


'Een plantje maakt alles vrolijker' 
luidt de tekst op de achterkant van deze kaart. Hahaha, zo is het maar net. Alles!
Dus ik blijf nog even in de planten. 

Mijn nieuwste aanwinst is een klein klavertje-vier plantje. Ik kreeg het bij het afscheid van een vertrekkende collega. Wat ik een superleuk idee vind. Een geluksbrengertje voor de achterblijvers.
En het groeit geweldig.
Ik word er vrolijk van... en helemaal bij de gedachte wat een geluk deze klavertjes zullen brengen.

Mooi hoe die ontwikkeling gaat!

In mijn ogen is het vandaag de eerste lentedag.Niks astronomisch of meteorologisch.
Gewoon 21 maart.
Lente!
 

maandag 20 maart 2017

Pannenkoekenplant


Ziehier, mijn pannenkoekenplant.
Ik kocht hem al ver voor het een hype werd. Soms heb ik dat, dan loop ik vooruit op een trend. Echt!
Ik zie nu op de foto dat deze dringend verpot moet worden. Vandaag nog denk ik.
Want ik wil hem of haar natuurlijk wel gezond in leven houden. Haar natuurlijk.  Ze plant zich nogal makkelijk voort in haar eigen potje, dus is het een zij.
En dat is nou juist zo leuk van deze plant.


Ik dacht altijd dat zo'n stekje, eigenlijk is het een nieuw plantje, dat onder moeders vleugels groeit, eerst moest wortelen, in water.
Maar omdat ik dacht dat ik het jonkie er niet voorzichtig genoeg had uitgehaald, zette ik haar uit frustratie meteen in de aarde. Er zaten nog niet eens worteltjes aan.
Gelukkig vond ze het best, zoals je ziet.

Vorige week was ik in een bloemenzaak en daar kostte een pannenkoekenplant 15, 99.
Tsjonge... ik zie hier mogelijkheden om een flinke winst te gaan maken. In mijn oudste plant groeien op dit moment zeker drie jonkies. Dus dat is dan 64 euro winst.
Nee hoor, flauwekul. Maar het is wel echt leuk om hier mee bezig te zijn.
Met de pilea peperomioides
Ze heeft zelfs een eigen Facebookpagina, zag ik: klik

zondag 19 maart 2017

Postcrossing, Roodkapje en bijna beter!

Oh man, wat kan een mens vreselijk beroerd zijn.
Gelukkig wist ik door de ervaring van mijn voorgangers dat het ongeveer een dag zou duren. En dat was ook bij mij zo. Vanmorgen gaat het al een stuk beter.
Dank voor alle goede wensen hier.
Ik had gisteren niet veel belangstelling voor andere zaken. Maar een nieuwe Roodkapjekaart, nummer 115, vond ik ook gisteren toch wel erg leuk.
Kijk dit is 'm:
Ze werd me gestuurd door Lea uit de Fair City of Dublin. Via Postcrossing.
Daarnet moest ik nog even uitzoeken wat ze nog meer schrijft: Céad míle fáilte.
Het betekent: a hundred thousand welcomes. Oftewel: hallo.
Ik ben in Dublin geweest, maar ik heb deze begroeting nooit gehoord. Of misschien ook wel, de taal is nogal onbegrijpelijk.
Superleuk, vooral de kaart natuurlijk, maar toch ook zo'n tekst waar je eventjes nieuwsgierig van wordt.
Tja... Postcrossing hè. 

zaterdag 18 maart 2017

Besmetting

Zaterdag: man en schoonzoon gaan onze oude bank afleveren bij zoon in Den Haag. Zoon zelf is met zijn vrouw een weekendje weg. Hun (schoon)ouders)passen op.
Zondag: weekendje weg valt in het water, zoon diarree en overgeven.
Zondagavond en nacht: man en schoonzoon allebei letterlijk strontziek.
Maandag: man ook nog de hele maandag in bed. Oppassende schoonouders ook allebei ziek
Dinsdag: terwijl ik app met dochter en zij net meldt dat zij, de tweeling en Anna standhouden, begint Noor over te geven en daarna Jet. Ze houden niet op.  Zo zielig, Noor die zich met een vuurrood hoofdje verzet en Jet die er niks van snapt. Het duurde uren.
Woensdag: Noor en Jet weer redelijk normaal, maar nu zijn de ouders van schoonzoon die oppasten allebei ziek. En heftig.
Donderdag: geen nieuwe gevallen. Wij pasten op de meisjes.
Vrijdagavond: Nu word ik aangevallen en geveld, van het ene moment op het andere. Tot vijf uur vanochtend overgegeven.
Zaterdagmorgen: beetje gedronken en de dag gepland. Ik blijf in bed!

vrijdag 17 maart 2017

Alberta

Het leuke is dat er in ons filmhuis, Cinema Oostereiland een filmclub is opgericht.
Dat houdt in dat er een aantal films vertoond gaan worden voor de leden van die club. Films die nog niet in de bioscoop zijn.
Wij,  als filmliefhebbers zijn lid geworden, maar tot nu toe loopt het voor ons nog niet echt op rolletjes. De eerste film hebben we gemist. Dat was Jackie. Omdat ik die toch graag wilde zien, zijn we later gegaan, zonder filmclub. De derde film was deze week en ook die hebben we gemist. Jammer.
Maar de tweede film, Alberta, die zagen we.
Van tevoren kregen we een leuk mailtje

Beste allen der filmclub,
Ik ontvang een fijn bericht op deze vroeg morgen en geeft het meteen maar even aan je door.
Voor onze komende bijeenkomst, aanstaande dinsdag, heb ik Eddy Terstall uitgenodigd, de regisseur van de film Alberta, de film die dinsdag op ons programma staat.
Hij heeft mij laten weten dat hij graag aanwezig is om samen met ons zijn nieuwe film Alberta te gaan bekijken.
Eddy vertelt voorafgaand aan de film hoe de film tot stand is gekomen, de aanleiding etc. En gaat samen met ons na de film in gesprek. 

Dat zijn leuke dingen, toch? Dus we zagen en spraken Eddy Terstall en zagen zijn film: Alberta.


Het verhaal: Freek heeft een mooie vrouw en succes in zijn werk als reclameman. Maar hij (midlife-crisis) is niet tevreden en wordt erg verliefd op een jonge vrouw, Alberta. Zij haalt hem over om samen naar Alberta, Canada te gaan om te gaan schilderen. Als Freek eenmaal daar is, blijkt niet alles rozengeur en manenschijn. Alberta ziet wel wat in een mooie Indiaan. En Freeks vrouw duikt ook op. 

Ik heb af en toe hard op zitten lachen en dat kwam door de grappige dialogen. Echt grappig.
Maar verder? Mwah. Goed genoeg voor een gezellig avondje hoor, maar meer ook niet.
Goed gespeeld, dat wel. Door Daniel Boissevain en Eva Duyvenstein.
Maar Alberta werd gespeeld door Jamie Grant en zij speelt ook de vriendin in de serie KLEM. Een serie op tv die ik volg. Ik mag wel zeggen dat ik er midden in zit.
Twee keer een vriendin, dat werd me een beetje teveel en stoorde me nogal.
Veel is er verder van de film niet blijven hangen. Ik zag hem dus een paar weken geleden en moest diep nadenken over hoe het ook weer allemaal ging.

Nou, is er eens een komedie (ben altijd een beetje op zoek naar een film waar ik echt tranen om kan lachen)  en vind ik er niet heel veel aan. 't Is ook nooit goed!


donderdag 16 maart 2017

Pluk een roos

Dit was het derde deel in de serie, die M.J. Arlidge schreef over inspecteur Helen Grace en haar bemoeienissen met haar team, haar baas en de seriemoordenaars waar ze (succesvol) op jaagt.
Vooraf even iets over de titel. In Nederland heeft men waarschijnlijk gevonden dat de titel van deel 3 in het rijtje moest passen van deel een en twee. (Iene miene mutte  en Piep zei de muis).
Kinderliedjes dus, evenals in de oorspronkelijke taal. (Eeny Meeny en Pop goes the Weasle).
Maar de titel van dit boek is in het engels the Doll's House. Dus die vertaling is een tikkeltje merkwaardig. Al is de dader wel boos.
Het verhaal:
Ruby wordt wakker in een donkere kelder, ontvoerd. Ze heeft geen idee waarom. Dat wordt haar duidelijk op het moment dat haar ontvoerder haar benadert. Hij noemt haar Summer.
Ruby begrijpt dat ze misschien maar beter mee kan werken. Ze vindt in een holte in de muur papieren van haar voorgangsters.
Ondertussen heeft Helen Grace door dat deze vermissing niet zo maar een vermissing is. Ze vermoedt meteen en zeker als er nog  een lichaam gevonden wordt, van een meisje met zwart haar en blauwe ogen, net als Ruby, dat er een seriemoordenaar aan het werk is. Maar ze moet haar baas zien te overtuigen en de tijd dringt...

Ik vond M. J. Arlidge echt een ontdekking. Ha, straks eens kijken of deel vier ook al in de bieb is. Maar ik zeg he tnog een keer. Je kunt de boeken vast wel in een andere volgorde lezen. Maar verstandig is dat niet. Je zou dan vooral de gebeurtenissen rond en de ontwikkeling van Helen Grace missen en dat zou jammer zijn.