Totaal aantal pageviews

zondag 22 oktober 2017

Beerput

Wat leuk om te lezen dat er meer mensen zijn die Doesburg 'op hun lijstje' hebben staan. Ik ga er ook zeker nog meer van laten zien en vertellen.

Maar nu moet er eerst even iets anders tussendoor. Dat is namelijk de tentoonstelling 'Dichter bij Maria Tesselschade', in het Stedelijk Museum van Alkmaar.


Wij waren er gisteren en dat was net op tijd, de tentoonstelling duurt nog tot 29 oktober.
Dus vandaar dat ik er voorrang aan geef. Het is een kleine tentoonstelling, maar superinteressant en bijzonder.
Op dit moment (zondagochtend, 5.30 ) stroomt het van de regen. Ik hoop dat het niet zo blijft, maar anders is dat misschien ook een goede reden om nog even het museum te bezoeken en je onder te dompelen in de zeventiende eeuw.
Hier zie je Maria Tesselschade. Tesselschade is haar tweede voornaam. Eigenlijk heet ze Maria Tesselschade Roemers Visscher.

Jan Adam Kruseman, 1852
Kijk, daar staat ze hoor. Ze leest net een gedicht voor in de Muiderkring. Haar zus Anna is er ook bij en haar vader en Vondel en Huygens en Cats en... Ze ziet er slim en leuk uit, vind ik.
Maar, het schilderij is uit 1852  en eigenlijk weten we niet eens hoe Maria Tesselschade, die leefde van 1594-1649, er uit zag.
Maar dat zij gewaardeerd werd door de culturele elite van die dagen, dat is wel duidelijk.

Ze was natuurlijk een bekende vrouw, haar tweede voornaam die nogal bijzonder is , komt door een scheepsramp bij Texel, vrij kort voor haar geboorte, waarbij haar vader Roemer Visscher (reder en graanhandelaar) flinke verliezen leed.
Als kind vond ik dat echt zo'n rare naam. Maar die bleef wel hangen.
Een rolmodel was ze ook, misschien toen ook al, maar zeker later.
Maria Tesselschade ging na haar huwelijk in Alkmaar wonen en in datzelfde Alkmaar is vrij recent een beerput geopend. Letterlijk bedoel ik hoor, in dit geval.
Daardoor kwam Maria Tesselschade nóg dichterbij.
Want uit  die beerput, in de straat waar Maria woonde,  kwamen fantastische vondsten en die zijn nu dus nog even te zien in het museum.
Je ziet al de ring op de poster. Die is echt prachtig en in mijn ogen modern. Met een diamant en dat was bijzonder in die tijd. Het kán de ring van Maria geweest zijn, haar trouwring, gekregen van haar man Allard Crombalch. Het kleine gouden ringetje is een voorzetringetje om verlies van de diamanten ring te voorkomen.

En dan dat schoentje, maat 35. Het is zeer waarschijnlijk van Maria geweest en een dergelijk schoentje is nog nooit eerder gevonden.



In een brief aan Maria Tesselschade, schreef P.C, Hooft het volgende:

Mejoffre, u heb hier uw muilen gelaten. Dit is een lelijke vergeetachtigheid. Want het was beter dat u uw voeten vergeten was en wat daar aan vastzit. De vloer, denk ik, heeft u willen houden en u bent haar ontglipt. De stenen en planken liggen te treuren omdat ze niet langer door die zoete stapjes gestreeld worden. 

De vraag is natuurlijk waarom ze haar schoenen uit had. Zoete stapjes...
Behalve de schoen en de ring zijn er nog veel meer spullen gevonden uit die tijd, glaswerk, borden, van alles. En daarvan is aardig wat te zien in die kleine zaal.
Maria's leven verliep niet heel goed, want in 1634, stierven haar man en haar dochter op één dag. Later stierf ook nog haar andere dochter en werd Maria zelf aan een oog blind.

Hoe dan ook, ik vind deze tentoonstelling echt een aanrader, maar dat had je vast wel gemerkt. Dus als je in de buurt van Alkmaar bent... of je hebt er een reisje voor over...
Er geldt een toeslag van 3 euro bij de Museumjaarkaart. In het museum is ook nog een andere tentoonstelling die ik de moeite waard vind. Daar zal ik later nog wat van laten zien, maar dat heeft geen haast, die duurt nog wel even.  Alkmaar is trouwens ook een leuke stad


zaterdag 21 oktober 2017

Een mooie dinsdag

Afgelopen dinsdag was een mooie dinsdag. Kijk maar, het stáát er:


We brachten deze dag door in Doesburg. Een tijdje geleden toen we in Zutphen waren, zag ik steeds Doesburg op de borden staan en toen wist ik ineens weer dat ik daar altijd nog eens naar toe wilde. Dat is dus nu gebeurd.
Wat een leuk en mooi stadje is dat zeg en wat was er veel te zien en te beleven. De foto hierboven maakte ik in de historische boekdrukkerij De Arend.
De scepter wordt er gezwaaid door hem:


Mijn schoonvader was vroeger letterzetter. Hij vond dat digitale helemaal niks en deze meneer ook niet denk ik.
Dus er wordt gewerkt met losse loden en houten letters. Daarvan zijn er een heleboel. Allemaal gesorteerd in prachtige letterbakken. Al het materiaal dat je er ziet is door de eigenaar verzameld.

Hij heeft er een interessante en  ruimte en drukt er heel wat af. Erg leuk om te zien. We waren de enige belangstellenden en dus nam hij alle tijd om ons van alles te vertellen.
Er waren kaarten te koop en prachtig gedrukte gedichten. Die kaarten, daar moest ik wel om lachen


Nou en dat was dan nog maar een ding van Doesburg.  Wordt vervolgd



vrijdag 20 oktober 2017

Veilig en Vitaal

Jaren geleden, onze oudste zoon Bart (36), was nog een baby, werd er aangebeld.
Er stond een man voor de deur en ik deed open.
Hij stak zijn hand uit.
'Hi, Bettie, je kent me niet, nog niet, maar ik ben een collega van Frits'. Hij stelde zich nogal onduidelijk voor.
'Nou, dat is jammer, Frits is er niet, die is  aan het werk'
Het was zo'n beetje koffietijd en toen ik het teleurgestelde gezicht van de man zag, bood ik hem een kopje koffie aan.
Daar ging hij op in. Hij ging uitgebreid zitten, terwijl ik koffie maakte.
Hij dronk een kopje en zat een beetje te kletsen.
Hij was gekleed in een spijkerbroek en een t-shirt.
En toen, zomaar ineens, vertrouwde ik het niet.
Het bedrijf waar mijn man werkte, was geen spijkerbroeken-shirt bedrijf. Iedereen was daar altijd gekleed in pak met overhemd en stropdas.
Het kwam door de kleding dat ik het opeens heel raar vond. En niet alleen raar, ik vond het ook eng.
De tuindeuren stonden open. Ik pakte mijn Bart op uit de box  en rende door de tuindeuren, met Bart, achterom naar de dichtstbijzijnde aanwezige buurvrouw op de hoek, waar ook de tuindeuren open stonden. Ik dumpte Bart bij haar  en rende terug.
Geen idee wat ik zou gaan doen. Maar ik hoefde er niet over na te denken, de man was weg. Gewoon echt weg.
En uit mijn huis was niks weg.
Ik denk achteraf dat het gewoon een soort halve gare was, die zin had in koffie. Onze namen wist hij omdat die op een lei stonden geschreven en die lei stond  voor het raam. Heel duidelijk, in een juffenhandschrift.
Bizar.
En hoewel het een andere tijd was, ook wel naïef van mij. Je  kan het ook gewoon superstom noemen.

Enfin, afgelopen zaterdag was er een Veilig&Vitaal evenement georganiseerd, bij ons in de buurt, voor de ouder wordende mensch. We vonden dat we daar maar eens moesten gaan kijken.
We kregen eerst een voorlichtingspraatje van de politie. Met filmpjes over hoe je belazerd kan worden.
Aan de deur of per telefoon.
Nou heb ik in die 36 jaar natuurlijk wel wat bijgeleerd.
Ik doe niet zo maar meer open en ik weet dat ik geen pincode of pasje moet af geven al lijkt het nog zo echt.  Ik weet dat ik niet teveel geld in huis moet hebben en ook niet op een betaalrekening.
Er werden veel tips gegeven en van de meeste dacht ik dat het logisch was en dat ik het wel wist. Maar  toch was het goed om weer eens even te horen.
Zeker voor types als ik.

Ps: Voor alle andere zaken, die we op dat evenement konden opsteken, was het meeste ons al duidelijk of hadden we al maatregelen genomen of waren we er nog niet aan toe.


donderdag 19 oktober 2017

Tulipani

'Een Hollandse film met Italiaans temperament' stond er in het blad van Cinema Oostereiland.
Dat leek me wel wat!
Lekker hoor, maandagmiddag om 14.00 uur.
Ik vind het zoveel prettiger om 's middags naar de film te gaan, dan 's avonds.
Verder stond er dat deze film een sprookjesachtige tragikomedie is. Over een Zeeuwse boer, Gauke,  die na de Ramp (1953) nooit meer natte voeten wil en op reis gaat naar Italië. Op de fiets.
Daar in Italie gaat hij tulpen kweken en groeit hij uit tot een levende legende.
Dertig jaar later wordt Anna, de dochter van Gauke, verdacht van moord en probeert een Italiaanse politie-inspecteur te achterhalen wat er is gebeurd.
Want dát er een en ander is gebeurd, dat is wel zeker. De Maffia komt er nog aan te pas en aan het eind is het hele verhaal duidelijk.

Ik vond het wel een aardige film en ik heb me niet verveeld. Maar ik vond het ook een nogal verwarrende film, doordat het verleden en het heden door elkaar liepen. Rommelig.  En tenslotte vond ik het verhaal erg onwaarschijnlijk.
Kortom, een film die je best kan hebben, maar geen hoogtepunt. Ik laat dus ook geen trailer zien.
Ps.: Gijs Naber als Gauke, de hoofdrol, vond ik wel erg leuk.

woensdag 18 oktober 2017

Heldendroom

Ik las Heldendroom, van Inez van Dullemen. Het werd me geleverd door iemand van mijn eigen boekenclub, wij ruilen altijd elkaars boeken.
Maar als ik het in de bieb had gezien, had ik het ook meegenomen want ik heb meer gelezen van deze schrijfster en ik vind haar werk erg goed.
Ook zo mooi geschreven. Prachtig taalgebruik
Het verhaal:
Onno is een ziekelijk, astmatisch jongetje. Hij groeit op in een goed gezin, met een iets oudere zus Vera en een veel jonger broertje. Een vader die rechter is en een moeder die er alles aan doet om haar kind gezond te krijgen.
Uit het oogpunt van vader, moeder, Vera, Onno zelf en Tristan, het jongere broertje,  wordt beschreven hoe het in dit gezin zo heeft kunnen lopen dat Onno koos voor zijn heldendroom, koos voor het Nazisme.
Hij kijkt neer op zijn gezin, gaat bij de jeugdstorm.
Het verhaal eindigt eigenlijk in 1945. Maar er is een slothoofdstuk en daaruit blijkt dat Onno zijn leven weer heeft opgepakt na de oorlog. Maar of dat echt zo is?
Na zijn dood vindt Vera een koffer met daarin allerlei herinneringen aan het Nazi-verleden. Het insigne van de jeugdstorm, de muts die bij zijn uniform hoorde, een liederenbundel van de Hitlerjugend en een nooit verstuurde brief aan zijn ouders waarin hij uitlegt waarom hij kiest voor wat hij noemt 'de nieuwe tijd'.

Het boek is gebaseerd op de werkelijkheid, het is de familiegeschiedenis van Inez van Dullemen. De dochter van Onno heeft haar gevraagd dit boek over het verleden van haar vader te schrijven.
Absoluut een aanrader!

dinsdag 17 oktober 2017

Snel en simpel koken

Snel en simpel koken, dat is wat ik wil als ik moet koken.
Een enkele keer kan ik wel eens plezier hebben in een ingewikkeld gerecht of baksel, maar meestal niet en het allerliefst kook ik helemaal niet.
De titel van dit boek, van Jamie Oliver sprak me dan ook zeer aan. Bovendien worden er per recept slechts vijf ingredienten gebruikt en ook dat spreekt me zeer aan.
Jamie gaat er wel vanuit dat je zout, peper, olie en azijn hebt, dat rekent hij niet tot de vijf ingredienten. 
Het boek is nog niet zo lang uit, maar al aanwezig in de bieb. Ik reserveerde het en was denk ik de eerste of de tweede.
Er zijn verschillende hoofdstukken met daarin bijpassende recepten. Salades, pasta, eieren, kip, vis, groenten, rund, varken, lam, rijst&noedels en zoetigheid.
Deze foto komt uit het hoofdstuk salades. Ik maakte hem en het was heerlijk. Ik deel het recept met jullie en daarna zal ik moeten beslissen of ik dit boek ga aanschaffen. Eigenlijk heb ik kookboeken zat, maar dit is echt een handig boek. Lenen uit de bieb zal niet al te vaak lukken ben ik bang, dus... ik denk er nog even over.
Recept.
Nodig: 1 flespompoen, 1 volle eetlepel rozenharissa, 2 rijpe avocado's, 100 gram gemengde sla en 1 bol mozzarella, 25 gram.

Oven aanzetten, 180 graden. Pompoen met pitten en al in grove stukken snijden en inwrijven met harissa. In de braadslede met 1 el olijfolie, peper en zout. 50 minuten in de oven.
1 eetlepel rodewijnazijn en 1 eetlepel olijfolie mengen met peper en zout. Avocado's schillen en in plakjes snijden en met de sla mengen met de dressing. Pompoen met twee vorken uit elkaar trekken. Verdelen over de borden met de sla en de mozzarella.

Je ziet het, heel simpel. En dan heb ik gewone harissa gebruikt. Met rozenharissa zou het vast nog lekkerder zijn. 


maandag 16 oktober 2017

Aeolex

Dus op het strand zagen we al van verre die keet staan. En een stukje verderop stond een leuke jongen.

Hij vertelde dat hij bezig is met een master aan de Universiteit van Utrecht. Hij maakt deel uit van een team. En was druk bezig

Wat er dan werd onderzocht?
Nou, duinen beschermen ons tegen de zee en zijn dus niet alleen mooi, maar ook zeer nuttig, essentieel zelfs.
Het verstuiven van zand is heel belangrijk, want de duinen kalven af en moeten herstellen.

Gemeten wordt nu hoeveel zand van het strand de duinen in waait, wanneer dat gebeurt en hoe dat bepaald wordt door eigenschappen van de wind, het strand en het zand.
En dan (staat er op een bord), zullen de meetresultaten leiden tot een sterker en dynamischer duingebied.

Ik vind het mooi, zo'n onderzoek. Echt mooi. Dat mensen bedenken hoe dat moet en wat ze willen ontdekken. En wat het op gaat leveren.
Ik lees in de krant wel eens over onderzoeken waarvan ik denk: dat gaat een hoop geld en energie kosten en wat levert het op?
Maar dit lijkt me nuttig.

'Er is ook een blog over gemaakt', vertelde die jongen.'Misschien vindt u het leuk om daar eens te kijken.  Ja, dat vind ik zeker. Dat blog vind je hier: klik
Ik vertelde dat ik ook een blog heb en toen wilde hij best op de foto.

(Waarmee meteen de vraag is beantwoord die ik al een paar keer heb gekregen, nl. of ik, als ik een foto maak van mensen, er bij vertel dat het voor mijn blog is. Het antwoord is dus ja. Bijna altijd. De meeste mensen vragen waar het voor is. En als ze dat niet doen, vertel ik het. Bijna altijd.)

zondag 15 oktober 2017

Strand, Egmond

'Nou', zei mijn man toen ik hem deze foto liet zien, 'Nou dan ben je klaar met je blog voor vandaag.
Je zegt gewoon:  Ik heb niks te zeggen, ik zag het leggen!'
Daar liep ik de rest van onze wandeling in Egmond over te hinniken natuurlijk. Ha, niks te zeggen, ik zag het leggen...
Maar het klopte niet, ik heb wel wat te zeggen. We wandelden daar heerlijk afgelopen vrijdagmiddag.

De laatste weersvoorspelling die ik had gezien, gaf aan dat het prachtig weer zou worden.
Dat werd het niet. Het was bewolkt, een klein beetje vochtig en het waaide behoorlijk. Toch was het niet bepaald stil op het strand. Ik zag schelpen, zee, vogels, paarden, fietsers, wandelaars en surfers. Het was echt grauw en grijs met een beetje kleur, soms.
(Ik had hier ooit een fotoserie genaamd Grauw & Grijs met een beetje kleur, misschien ga ik die weer eens nieuw leven inblazen).

Hoe dan ook, ik wil maar duidelijk hebben dat het strand nooit verveelt. Maar dan ook nooit. Er is altijd wat te zien, als je kijkt.
Ik ben enigszins gestresst de laatste tijd, maar op het strand wordt een mens als vanzelf rustig.
Heerlijk.
We liepen tot waar vroeger altijd een hoge mast stond. Dat is jarenlang ons doel geweest. Maar een tijd geleden was die mast ineens weg. Moesten we gokken tot waar we gingen lopen.


Nu zagen we iets anders op ongeveer die plek.
Daarover morgen meer.

zaterdag 14 oktober 2017

Werkkleding... in Medemblik

We waren eventjes in Medemblik omdat daar in een kerk een grote rommelmarkt was. En als je dan toch in Medemblik bent, wandel je (na de rommelmarkt natuurlijk),  toch een beetje rond daar.
En dan kan je de stoomtram eigenlijk niet missen.

Want als je hem niet zou zien, dan hoor je hem wel. Echt heel duidelijk.
Die stoomtram vertrekt uit Hoorn en rijdt vervolgens door het West-Friese landschap  via Twisk en Opperdoes naar Medemblik.
We hebben het ritje menigmaal gemaakt. Ook een keer met de hele school. Omdat onze school aan de spoorlijn ligt, de Wissel heet en toen werd geopend.
Maar nu niet, we waren met de auto.
Ik heb wel een paar foto's kunnen maken van mensen die bij de stoomtram horen,  in hun werkkleding, uniform

Deze meneer vertelde dat hij 's morgens zijn knopen nog had gepoetst.
En van bloggen wist hij helemaal niks. 'Ik ben uit een andere tijd hè mevrouw'.

De chef was overduidelijk niet uit een andere tijd. Maar van hem mocht ik, hoewel hij het zeer druk had en de trein moest vertrekken, toch ook nog even een foto maken.
Voor meer info over de stoomtram: klik
Er is zowel aan het begin als aan het eind van de rit veel te zien en te beleven. Leuk misschien voor de herfstvakantie. Ik denk dat wij het ook nog een keer gaan doen. Met Anna.  't Is gratis met de MJK.

vrijdag 13 oktober 2017

Wees voor zichtig met onze dochters

'We zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man. Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders.
We zijn voorzichtig met onze dochters.
Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.
Zij zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.
We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.'

Deze tekst van Tommy Wieringa, die ik net las,  geeft zo ontzettend goed aan wat ik voel, dat ik bijna niet anders kan dan het hier op mijn blog laten zien. Met een brok in mijn keel!