Totaal aantal pageviews

donderdag 20 juli 2017

Wonder

Zo, ik ben weer terug bij de leesclub van Els. Ik had een paar keer overgeslagen, door drukte, doordat ik het boek wel reserveerde maar nog niet kreeg, enzo
Maar dit boek was er hoor, in mijn bieb. Ik had gezien dat het er was, maar het stond bij de kinderboeken.
Nu is het kindergedeelte in de bieb superleuk en echt gezellig, maar als je iets zoekt, valt dat nog niet mee. Met hulp van een vriendelijke biebdame, vond ik het toch. Het stond in die kinderbieb gerangschikt op het plankje 'Liefde en Vriendschap'.
Dat was best een goeie plek want daar gaat het ook over. Liefde en Vriendschap

Het verhaal:
 August Pullman, oftewel Auggie, is een kind van tien. Maar niet bepaald een gewoon kind van tien. Auggie is een kind met een zeer ernstig afwijkend gezicht. Dat gezicht maakt andere kinderen bang en volwassenen ook. Ze staren, kijken weg. Durven geen contact met Auggie te maken. 
Hij gaat na jaren thuis les, voor het eerst naar een gewone school. 'Als een lam naar de slachtbank' denkt zijn vader. 
De school vangt hem behoorlijk goed op.  Maar het blijft moeilijk. Hij wordt gepest. Sommige kinderen (en ouders) vinden hem een freak, een monster.
Hij krijgt een vriend, Jack, maar die verraadt hem. Hij krijgt een vriendin, Summer en dat helpt natuurlijk. Gelukkig komt het ook weer goed met Jack en langzaam, heel langzaam wordt Auggie geaccepteerd.
We maken ondertussen ook kennis met zijn ouders en met zijn oudere zus Via en haar vriendinnen en haar vriendje. Voor Via is het soms lastig om een broer als August te hebben. 

Ik vond het een mooi boek. Een kinderboek. Een boek tegen pesten. Dat denk ik op school heel goed gebruikt zou kunnen worden
Maar als volwassene, heb ik toch een probleem.
Het loopt allemaal te perfect in Auggies wereld. Zijn ouders zijn perfect. Zijn zus is perfect. De school is heel goed.
In het echte leven zou het niet zo gaan,  ben ik bang. Maar ja het boek is dan ook niet voor ervaren volwassenen geschreven.
Wat ik wel knap vond, is dat het geen sentimenteel geschreven boek is. Ik huilde een klein beetje aan het eind, maar het was niet sentimenteel.

Ik zag dat er ook een film komt, of al is gemaakt, met Julia Roberts.





Als die film hier was, zou ik om dezelfde reden ontzettend twijfelen of ik hem zou willen zien.

En nu: op naar het volgende boek van de leesclub van Els

woensdag 19 juli 2017

Gouden Boekjes

Ha, ik kon weer twee nieuwe titels toevoegen aan mijn verzameling Gouden Boekjes. Het is zo'n leuke verzameling, helemaal als je ze allemaal bij elkaar ziet:

Ik ben geen fanatieke verzamelaar. Ik zou best op Marktplaats en in Boekwinkeltjes meer kunnen vinden, denk ik.
Maar dan komen er weer verzendkosten bij en ik wil er absoluut niet veel voor betalen. Toch,  soms sla ik mijn slag en vind ik er weer een of twee.
Mijn verzameling is nogal rommelig, dus daar ga ik verandering in brengen. Ik ga me alleen nog richten op de eerste 76 deeltjes. Er zijn er inmiddels zoveel meer. Echt heel veel. Ik heb ook wel een paar nieuwe, omdat ik ze zo leuk vind, maar ik ga alleen nog maar de echte oude verzamelen.
Ik heb er nu 28, dus ik heb nog wel wat te doen. Dat is leuk, dat wil ik ook. Iets te zoeken hebben in een kringloop of op een rommel/boekenmarkt


Ik heb één uitzondering gemaakt voor wat betreft de prijs. Dat is voor het boekje 'Wim is weg'.
Ik heb ook een boek over de Gouden boekjes en daaruit blijkt dat iedereen zo zijn eigen favoriete Gouden Boekje heeft. Maar 'Wim is weg' is bij vrijwel iedereen geliefd.
Het boekje was jarenlang niet te krijgen. De erven hielden een nieuwe uitgave tegen. Nu is het er weer, bij uitgeverij Rubinstein, maar dat vond ik niet echt.



Ik wilde echt de oude Wim, helaas zag je die maar zelden. Dus toen ik hem vond, heb ik er 15 euro voor betaald. Een puntgaaf boekje en ik was en ben  er erg blij mee.

dinsdag 18 juli 2017

Torrentius

'Onvoltooid Verleden Tijd, is een programma op de radio. Ik luister er graag naar, terwijl ik bezig ben met een knutsel. De radio vlakbij en voor een geschiedenisliefhebber (en dat ben ik) altijd wel wat interessants.
Het ging een tijd geleden over een schilderij uit de 17e eeuw.  En over degene die dat schilderij maakte:   Johan Torrentius.
Nelleke Noordervliet vertelde in het programma dat ze soms wel eens speciaal naar het Rijksmuseum gaat om dat schilderij te bekijken.
Ik was geïnteresseerd en dus gingen we er naar op zoek.
Maar... ik was de naam van de schilder totaal vergeten. Kon het ook niet zo snel vinden. Ik dacht dat ze het misschien bij de balie van het Rijks wel zouden weten. (Ik kwam een dag na de uitzending).
Ze wisten het niet meteen, maar gingen onmiddellijk onderzoeken en ja hoor, ze vonden het. Het was tamelijk druk, maar er werd gewoon tijd aan besteed. Zo goed vind ik dat.
Nou kijk, het ging om dit schilderij:

Stilleven met breidel
En zeg nou eerlijk: zou je daar nou nog eens speciaal voor terug gaan om nog eens te kijken?
Nou, ik zeer zeker niet. Smaken verschillen natuurlijk en ik vind het niet lelijk of zo. Maar er is zoveel te zien in het museum, ook dingen die ik wél vaker zou willen zien.
Maar het zit hem natuurlijk ook in het verhaal er achter.
Die Torrentius, dat was een bijzonder iemand.
Hij heeft heel veel geschilderd, maar dit is het enige overgebleven werk. Dat is al vreemd. Zijn werk was zeer geliefd in de hogere kringen van die tijd bijvoorbeeld bij Huygens en bij het huis van Oranje. Het werk. dat er dus niet meer is, is wel heel goed gedocumenteerd. Dus we weten precies wat er is geweest.
Dit schilderij is trouwens terug gevonden, toen het diende als deksel op een vat met krenten.

De tekst op het briefje  gaat over onmatigheid.
'Onmatigheid is slecht' schilderde Torrentius.
Maar zelf leefde hij zeer onmatig.
Hij schilderde erotische en bijna pornografische werken en leefde er op los. Losbandig.
Hij was juist mateloos.
Dat werd hem in de 17e eeuw niet gegund. Hij moest hangen.
Hij werd opgepakt en er kwam een rechtszaak. Hij werd verondersteld leider van de Rozenkruisers te zijn en dat was in die tijd een verboden organisatie.
Hij werd beschuldigd van ketterij en hij werd gemarteld. Fysiek kapot gemaakt.
Frederik Hendrik probeerde hem vrij te krijgen en dat lukte niet. Na twee jaar gevang mocht hij naar Engeland.
'Schilderkunst is magie' zei Torrentius.
En in ieder geval in één opzicht had hij daar gelijk in. Want ook nu is nog niet duidelijk hoe hij zijn werk maakte. Er is bijvoorbeeld geen spoor van olie. Het medium dat hij gebuikte is volstrekt onduidelijk.
In Engeland schijnen er nog drie werken van hem te bestaan, maar niemand weet waar.
'Mysterious Masterpieces' is een film die over hem werd gemaakt. Door Maarten de Kroon. Die film wil ik heel graag zien.
Zo zie je maar. Zo'n schilderij, waar ik in eerste instantie zo aan voorbij zou lopen,  is heel interessant als je je er een klein beetje in verdiept.
Dankzij OVT natuurlijk.

Ps.: Ik luister niet zo heel vaak naar dat programma. Het is op zondagmorgen en dan ben ik er meestal niet.  Maar ik kwam er tot mijn vreugde achter dat alle programma's tot 1992 terug te luisteren zijn. Heerlijk!

maandag 17 juli 2017

Stokrozen

Nee, ik ga niet meer zeggen dat stokrozen mijn favoriete bloemen zijn. 
Omdat als ik weer een andere bloem zie, bijvoorbeeld een anemoon of een sneeuwklokje of een roos of een ... 
dan is die weer favoriet op dat moment. 
Dus laat ik het er maar op houden dat ik gewoon erg van bloemen houd. 
En deze zijn bijzonder omdat ik ze voor het eerst in onze eigen tuin heb staan. 
De foto maakte ik 's avonds om half acht ongeveer en toen was de lucht nog zo.  


Wat is zomer toch heerlijk!


zondag 16 juli 2017

Nomen est omen

Ha, een boek over de Maastunnel. Hoewel, niet over maar er onder door natuurlijk. Geschreven door...Henk van der Maas.
Hoe bestaat het hè.
Is de man nou dat boek gaan schrijven vanwege zijn naam, of is het puur toeval.
Ik ben trouwens wel geïnteresseerd in dat boek, omdat ik bijna zeker weet dat ik er vroeger als kind wel eens door fietste, door die tunnel.
Ik heb er ook beeld bij.
Maar waarom zou ik daar als Dordtenaar hebben gefietst. Geen idee.
Of misschien omdat we op de fiets naar Oostvoorne gingen om daar vakantie te vieren.
Ik kan het helaas aan niemand meer vragen, maar dat zou het wel kunnen zijn.

Terug naar Nomen est omen. Mijn vriendin Marga stuurt mij er af en toe een op. Deze bijvoorbeeld, die Marga hoorde op Radio 1. De fruit/perenteler Erik Appelman was daar aan het woord.
En deze is ook van Marga, ze zag in de kampioen een fotootje van een garage, ergens in
Frankrijk: Garage L. Pech.
Dit vind ik eigenlijk de leukste: Boomchirurg Takkenbos.  
De laatste en weer door  Marga opgestuurd, waarvoor hartelijk dank.


Ps.: De link naar 'Goed voor oud',uit mijn berichtje van gisteren, doet het nu wel. Klik.http://www.goedvooroud.nl/

zaterdag 15 juli 2017

Weg met de rommel

Afgelopen zaterdag had ik een heerlijke dag. We gingen 'zitten' op een rommelmarkt.
Deze was in het dorp Stompetoren, op een groot weiland.
Ik vind bijna niets leuker dan met m'n eigen oude troep op een rommelmarkt zitten.
Eerst alles uitstallen en dan zo veel mogelijk verkopen of weggeven als de persoon die belangstelling toont, me aanstaat.
En dan de hele dag zitten, eerste rang, en observeren. Een praatje met de andere verkopers, kopje thee en een broodje erbij. Kletsen met kopers.  Ja echt super.
Ik had heel veel spul. Vooral veel boeken, maar ook echt veel andere dingen. Onze auto, zakte bijna door z'n wielen.
Onze schuur was ineens ruim. Ik ben er twee keer naar gaan kijken, hahaha.

Helaas... ik heb niet veel verkocht.
Dat was de algemene tendens hoor, de buren ervaarden hetzelfde. Om precies te zijn, na aftrek van de kosten, had ik 38,70 verdiend. Dat is weinig.
Gekocht heb ik ook niets trouwens, dat scheelt.

Zondag was er weer een rommelmarkt in de buurt en oh wat had ik daar graag ook willen zitten.
Maar mijn man had er geen zin in, maar dan ook echt helemaal niet. In dit opzicht ben ik van hem afhankelijk: hij moet rijden. En dan kan je niet weg hè op zo'n rommelmarkt. Je moet blijven tot het einde.

Enfin, zaterdag vertelde onze rommelmarktbuurman dat hij zijn niet verkochte spullen, meteen na afloop ging brengen naar een kringloop met een goed doel,  genaamd 'Goed voor oud'.
Die zou open zijn tot vijf uur. Dat konden we halen.
En na drie keer heel diep slikken, besloten we om alles wat over was daar te brengen.

Een paar dingetjes heb ik er nog even uitgehaald. Een sjaal bijvoorbeeld waarvan ik me ineens afvroeg waarom ik die nou toch wegdeed. De gebaksbordjes van mijn moeder en twee bloembollenglaasjes.
Daarna op naar de kringloop. Ze wilden het spul graag hebben, waren er blij mee.
Hoera... de schuur blijft leeg.

Ik heb me ter plekke nog  eens even goed laten voorlichten en ik heb respect voor de vrijwilligers (alleen maar vrijwilligers) die de zaak daar runnen. Die hun stinkende best doen voor oudere mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Letterlijk hoor, hun stinkende best,  die ouwe troep ruikt niet heel fris.
'Goed voor Oud', klik.


vrijdag 14 juli 2017

De volmaakte man

Gisteren waren we 38 jaar getrouwd. Dat is wat hè, achtendertig jaar. En we waren al langer samen. Dus we komen wel op een jaar of veertig uit.
Ook gisteren, las ik toevallig, ik weet echt niet meer waar, de volgende tekst:

Doet je man deze 8 dingen? Dan heb je echt een goeie te pakken
Hij vertrouwt op jou en hij weet wat je favoriete chocolade is. Maakt hem dat de perfecte echtgenoot? Misschien wel als hij aan deze 8 punten voldoet. Oké, ook natuurlijk als het er maar een paar zijn. Anders is het een klein beetje onmogelijk.
Laten we zeggen: als hij aan minimaal vijf van deze punten voldoet, heb je echt een goeie vent te pakken.
1. Hij vertrouwt je
En twijfelt nooit aan de dingen die je doet.
2. Hij is trouw
Hij heeft helemaal niets te verbergen. Je weet alles van hem. Zijn telefoon? Daar mag je gewoon in kijken.
3. Hij kent je smaak
Je favoriete chocolade, je favoriete film: hij weet het allemaal.
4. Hij geeft je tijd voor jezelf
Als je bij een vriendin wil gaan eten of een afspraak bij de kapper hebt, dat vindt hij allemaal prima. Dat hebben jullie allebei af en toe nodig.
5. Hij vergeet geen ‘feestdagen’
Jullie trouwdag of de dag van jullie eerste date: hij onthoudt het én hij regelt altijd een leuk cadeautje.
6. Hij lacht om je grapjes
Héél belangrijk.
7. Hij helpt in het huishouden
Hij is van de was en jij bent van de badkamer. Prima verdeling.
8. Hij helpt je altijd
‘Dat kan ik niet’, bestaat niet. Hij zorgt dat je je zeker voelt en helpt. 

Dat van de chocola checkte ik even. Dat wist hij niet. En dat van de film, dat kón hij niet weten omdat ik geen favoriete film heb. Hier in huis ben ik van de was en hij van de badkamer, maar verder...
Dus ik vind dat ik de volmaakte man heb.
Er zijn momenten dat ik dat even écht niet vind hoor, ja die momenten zijn er. Zoals ik ook zekere niet de volmaakte vrouw voor hem ben. Bij momenten.


Maar over het algemeen... doe ons er nog maar een jaar of vijfendertig bij!

donderdag 13 juli 2017

Muurtje

Nou, zoals je ziet is het eindelijk zo ver. Na de vorige mislukking, ik mag wel zeggen na de vorige bizarre mislukking, (klik), zochten en vonden we een nieuwe badkamerzaak.
Ook hier hebben we lang nagedacht en hebben we meteen bij de eerste binnenkomst geïnformeerd hoe het zat met de betaling en met de aflevering en zo. Dat zat allemaal goed.
En dus kregen we weer een aantal sessies, er kwam een plan en we besloten tot aankoop over te gaan.
Zoals je ziet, zijn ze begonnen.
Het gaat twee weken duren. De sloop is gedaan. Alles is afgevoerd.
Er was één consequentie die we niet hadden voorzien.
Op het muurtje tussen de trap en de badkamerdeur,  hebben we een aantal jaren alle flyers, folders, toegangsbewijzen enzo geplakt van tentoonstellingen en films en musea die we bezochten.
Ik vond het een leuke muur geworden en ik keek er vaak met veel plezier naar. Een soort herinneringsbehang, dát was het geworden. Kijk:


Maar omdat er iets moet worden veranderd met elektriciteit, zou dat muurtje beschadigd raken.
'Dan maar helemaal leeg', besloten we en dat is dus nu gebeurd.
Het gaat me een beetje aan mijn hart hoor, maar er is op dezelfde overloop nog een stukje muur. Dat is ook helemaal vol geplakt, maar dan ga ik daar vanaf nu maar gewoon overheen.

Dit is dag drie. Ik kan niet wachten tot het klaar is.
Vooral niet als ik me 's morgens in mijn nakie sta te wassen bij de keukenkraan, heel vroeg, want de mannen beginnen om zeven uur en dan wil ik toch echt klaar zijn, hahaha.
Ik had meerdere aanbiedingen om te douchen bij mensen hoor en dat was hartstikke lief. Maar zo gaat het ook goed en op oppasdagen gebruik ik de douche bij de kinderen. Nog eventjes...


woensdag 12 juli 2017

Artis

Het was een tijd geleden dat we in Artis waren. We kwamen er een tijd heel vaak, met Anna. Maar sinds de komst van de tweeling zat dat er eigenlijk niet meer in. Nu waren we in Amsterdam voor iets anders en combineerden dat met Artis.
We wilden het pas geopende,  nieuwe olifantenverblijf bekijken. We hebben er zelfs nog een bijdrage aan geleverd, vandaar.
En het is prachtig geworden echt. De olifanten hebben er alle ruimte gelukkig

Deze kleine wilde die ruimte graag ook nemen, maar werd door zijn moeder (en ik geloof zijn tante)  steeds weer tot de orde geroepen. Ze zetten er gewoon een poot voor. Dat was erg grappig om te zien. Ik vind olifanten leuk, al is de giraf mijn lievelingsdier.
Ook voor het publiek is het er veel leuker op geworden. Er is een pad dat door het water lijkt te lopen. En als de olifanten te water gaan, ben je er echt heel dicht bij. Het was behoorlijk warm, maar ze hadden blijkbaar geen zin om te zwemmen. Jammer. Maar ALS ze het doen...

Deze foto hangt bij het olifantenverblijf. Een foto van een foto dus.

...is dit wat je zult zien. Echt gaaf.
We stonden ook nog een tijdje bij de leeuwen te kijken. En de ruimte die zij hebben is echt zeer beperkt. Dat vind ik nogal zielig, maar ja, Artis is een hele oude stadsdierentuin. Toen het leeuwenverblijf werd bedacht, werd er nog niet zo erg rekening gehouden met ruimte voor de dieren.
Misschien krijgen de leeuwen nu wel de oude olifantenruimte, die is groter. Maar dat weet ik niet hoor.


Ik ken iemand, een groot dierenliefhebster, die niet naar Artis wil, vanwege de kleine ruimte die de leeuwen hebben. Zo ver gaat het bij mij niet. Maar ik hoop wel dat er iets gebeurt. Aan de andere kant, deze leeuwen zijn er aan gewend en ogen zeer tevreden.

dinsdag 11 juli 2017

Rijksmonument

Vorige week gingen we naar Artis. In de eerste plaats om het nieuwe olifantenverblijf te zien.
Maar bij de ingang zag ik iets wat ik leuk vond .
Twee vrouwen, druk bezig om het hek weer mooi te maken

Het was hartstikke warm en erg druk, maar daar trokken ze zich helemaal niks van aan.
Nou kom ik zeer geregeld in Artis, we hebben een abonnement, maar dat hek was  me nog nooit zo opgevallen. Ja er zitten gouden adelaars op, maar verder wil ik altijd gewoon naar binnen en naar de giraffen.


Toch beter opletten in het vervolg. Dit hek blijkt namelijk een Rijksmonument te zijn. Een Rijksmonument, toe maar!
Even googelen:
'Een rijksmonument is in Nederland een zaak die van algemeen belang is wegens de schoonheid, de betekenis voor de wetenschap of de cultuurhistorische waarde. ...'
Ja dan moet je het wel bijhouden natuurlijk, in het kader van het algemeen belang. Er zijn 62.000 Rijksmonumenten in Nederland. Waarvan meer dan de helft woonhuizen. En je kunt ze herkennen aan een klein oranje-wit schildje. Je kunt als je in een Rijksmonument woont, of als je er eentje bezit, subsidie krijgen.
Weer wat geleerd. Op naar de olifanten.
En toegegeven...


 ... het zag er weer fraai uit, zagen we toen we de dierentuin weer verlieten

maandag 10 juli 2017

Alzheimer

Ik ben best bang voor allerlei enge ziektes die mij en de mijnen zouden kunnen treffen.
Zonde van de tijd om bang voor te zijn, dat weet ik ook wel.
Maar ja, het is nu eenmaal zo en het wordt er de laatste jaren niet beter op.
Alzheimer en andere vormen van dementie jagen mij angst aan.
Ik heb helaas nogal wat ervaring op dat gebied, dus onverklaarbaar is die angst niet.
Enfin toen ik bij Izerina las over dit boek, '100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen', heb ik het meteen besteld in de bieb.
Het is een boek met een inleiding en 100 hoofdstukken. In ieder hoofdstuk wordt een vraag besproken of een raad gegeven én verklaard en aan het eind volgt een korte samenvatting.
In het begin las ik alles en later alleen nog die samenvattingen. Heel duidelijk.
Aan het eind van het boek nog eens een supersamenvatting  van alles en dan heb je je eigen antialzhemerplan.

De meeste tips zijn zeer bruikbaar en makkelijk uit te voeren.
En zoals de zegswijze luidt: Baat het niet, dan schaadt het niet.
Ik ga zeker een aantal zaken gebruiken. Een heleboel waren trouwens al bekend, niet zozeer tegen Alzheimer, maar voor een goede gezondheid.
Een paar voorbeelden:
69. Doe iets nieuws
73. Hou van noten
27. Eet curry's. (Die was nieuw voor mij en die ga ik zeker toepassen, mmmm)
47. Wees goed voor je hart
11. Eet iedere dag bessen,
13. Controleer je bloeddruk
80. Zorg voor een goede nachtrust (ai, ik schrijf dit om 5 uur in de ochtend)
98. Hou je taille in de gaten (ik hou haar in de gaten hoor, maar er zal meer moeten gebeuren)
56. Leer van taal te houden (onderzoek heeft aangetoond dat linguistische vaardigheden zorgen voor     grotere,slimmere en sterkere hersenen)

Enfin, het lijkt mij niet dat er onzin in dit boek wordt beschreven, maar ik denk nou ook weer niet dat ik geen Alzheimer krijg als ik alles doe wat er in staat.
Alle 100 tips ga ik je hier niet geven, moet je zelf maar lezen.
En dan ga ik nu maar eens aan m'n ontbijt. Met kwark,  blauwe bessen,  haver en een beetje gember.
Is nog lekker ook!

zondag 9 juli 2017

Retour en Bourgogne

Deze film die eergisteren in premiere ging, had ik al een paar weken geleden gezien. Hij werd dus al eerder vertoond in ons filmhuis, voor de leden van de filmclub. Meestal schrijf ik er dan meteen een stukje over, als het nog vers in mijn geheugen zit, haha. Maar dat vergat ik deze keer. Misschien omdat we vooraf een glaasje wijn erbij kregen.
Pas nu ik in alle kranten recensies lees, denk ik er weer aan. Dus alsnog.

Het verhaal:
Een jonge man keert terug uit Australië in zijn geboortestreek Bourgogne, omdat zijn vader op sterven ligt. Hij is vijf jaar weggeweest van huis. In die tussentijd is zijn moeder gestorven (hij kwam niet op de begrafenis), is zijn jongere broer Jeremie volwassen geworden en is zijn zus degene die de wijngaard voortzet.
De terugkomst vindt niet helemaal in harmonie plaats. De jonge broer is bijvoorbeeld heel boos dat de oudere broer Jean niet op de begrafenis was van hun moeder.  De zus Juliette heeft het best moeilijk met de wijngaard, maar ze doet het uitstekend.
Enfin, gaandeweg wordt duidelijk waarom Jean er niet was en waarom hij zijn familie in de steek liet.
En er moet natuurlijk bedacht worden hoe het nu allemaal verder moet.

Ik vond het een aardige film, niet meer en niet minder. Aardig, maar wel met prachtige beelden van de wijngaard in de verschillende seizoenen.
Ik hou daar wel van, van mooie plaatjes. dus ik grijp de gelegenheid aan om wat eigen druivenfoto's te laten zien. Niet gemaakt in Frankrijk, maar in Portugal overigens. Maar hee, een druif is een druif toch?



zaterdag 8 juli 2017

Parool

Grappig vind ik dit zadeldekje. Ik zag het en bedacht dat ik echt dol ben op Het Parool. 
Het leuke van Het Parool vind ik onder andere, dat er ook wel eens iets grappigs in is te lezen. Dat heb ik met de Volkskrant (die ik trouwens tegenwoordig alleen nog op zaterdag lees) nou nooit.
Onder andere dus hè. Het is verder ook een krant met hele goede columnisten. theodor Holman, James Worthy, Guus Luyters...
De krant won dit jaar dan ook twee internationale prijzen: European Newspaper of the year en World's Best Designed Newspaper
De jury's prijzen Het Parool vanwege 'een betoverende vormgeving die nieuwsverhalen verleidelijk maakt om te lezen'. De krant is 'vernieuwend en heeft een smoel en een missie'.
Nou wat die missie is, dat weet ik niet. Ik vind het gewoon een fijne krant. Die ik naast de regionale krant, heel graag lees.

Hoe lang zal het nog duren dat er kranten bestaan. Papieren kranten. Ik denk dat ze gaan verdwijnen. Onze kinderen bijvoorbeeld, lezen geen van drieën nog een papieren krant. Ze lezen wel kranten, maar niet op papier.
Ik zou het heel jammer vinden. Echt heel jammer. Ik kan ontzettend genieten van een verse krant die op me ligt te wachten.
Het Parool zal het lastig vinden om het hoofd boven water te houden denk ik.
Ze geven ons als abonnee drie kaarten waarmee we iemand gratis vier weken Het Parool cadeau kunnen doen. En dat doen ze dan ook weer in stijl.

Het is wel een echte Amsterdamse krant. Dus eh... iemand in de buurt die een abonnementje voor vier weken wil? Mail me en ik stuur je de kaart op. bettievdgriend@hotmail.com

vrijdag 7 juli 2017

Met Anna naar het Zuiderzeemuseum

Zo leuk dat Anna nu groot genoeg is voor zo'n uitstapje. Ik vind het Zuiderzeemuseum fantastisch en met Anna is het helemaal leuk.

Het is al leuk om er met de boot naar toe te varen (vanaf het parkeerterrein). Vervolgens kun je er bijvoorbeeld vissen, nog eens varen in een roeiboot met opa, je eigen touw draaien, helpen met netten breien.
Anna kijkt rond, zegt niet veel, maar neemt alles in zich op, echt alles. Zo maar een paar dagen later, komt er dan ineens een verhaal.
Wat ze meteen vertelde toen ze thuis was, was dat ze snijbiet had gegeten. 'Bij iemand thuis mama! In het Pietendorp'.


Snijbiet. Ik geloof niet dat ik het ooit heb gegeten en ik weet zeker dat ik het nooit heb gemaakt. Maar Anna vond het lekker en ik eigenlijk ook. Uiterlijk lijkt het op spinazie, maar de smaak is anders.
Die pannetjes, ach ja, die had mijn moeder ook, heel vroeger.
De mensen in het Zuiderzeemuseum, zoals deze vrouw en de nettenbreier bijvoorbeeld, leven zich helemaal in in de tijd van hun huisje. Echt leuk is dat.

Dit museum (in Enkhuizen) is echt heel erg leuk, voor jong en oud!

donderdag 6 juli 2017

Rumoer in de stad.

We gingen eigenlijk naar het Haagse Gemeentemuseum, om de Mondriaan/De Stijltentoonstelling te zien.
En misschien wel om deze gebakjes te proeven.
Ha, maar Mondriaan bereikten we niet en de gebakjes dus ook niet. Want toen we boven waren zagen we dat er ook nog een andere tentoonstelling was, deze:
Rumoer in de stad, de schilders van tachtig.

Toevallig houd ik heel erg van deze periode in de kunst, dus we gingen precies de andere kant op. Zonder ook maar een seconde te twijfelen. Mondriaan komt nog wel eens.
Oh man, wat hing daar toch weer prachtig werk.

Isaac Israels (1865-1934), Dienstmeisjes op de Leidse Gracht.
Of dit schilderij, ook van Isaac Israels

Koffiepiksters, ca. 1893
    En van Breitner

George Hendrik Breitner, De Waspit, ca 1893
Ik wist niet eens wat een waspit was.
Het is een meisje uit de lagere klasse, dat moet werken in een fabriek om het hoofd boven water te houden. Werken voor je brood is niet erg, maar deze meisjes werden uitgebuit, aan het eind van de 19e eeuw en begin 20e eeuw. Wonen in sloppenwijken. Absurd lange werktijden en zeer weinig loon. Een waspit, moest urenlang staande kaarsen gieten.
Koffiepiksters moesten op stoffige zolders, slechte bonen uit geïmporteerde koffiebonen pikken.
Israels en Breitner schilderden deze arbeidsters en maakten het niet mooier dan het was.

In 1887 vond er in de Tweede Kamer een verhoor plaats van fabriekseigenaren en arbeiders.
Vraag: Gij moet dus bakken met stearine overgieten in vormen en de kaarsen afsnijden? Dat is uw werk gedurende 36 uren? Van zitten kwam dus niets in?
Antwoord: Neen, mijnheer
Vraag: Kreeg gij 's nachts geen rustuur?
Antwoord: Van twaalf tot een
Vraag: En gedurende dien tijd, kondt gij dan wat op den grond gaan liggen?
Antwoord: Ja, dat zocht ik maar een zachte plank op.

Er was nog veel meer moois te zien. Veel meer. Ik denk dat ik nog wel een keertje ga kijken. Het is zo dichtbij, het kost niets (met de museumjaarkaart) en het is prachtig.
Meer info: klik

woensdag 5 juli 2017

Met een kleinkind naar het museum

Er gebeurde in dat Gemeentemuseum in Den Haag iets leuks.
Zoals ik al eerder vertelde, gaan we er op onze oppasdag vaak even heen en dan nemen we Odin mee. Ja, of je nou in de duinen gaat wandelen of naar en in het museum. Odin maakt het niet uit. Hij kijkt en kletst en kijkt en kletst.
In het museum met hem is leuk. Als wij er zijn, vaak op woensdagmorgen, zijn er meestal alleen oudere mensen zoals wij en die vinden het vaak leuk om even contact te maken met Odin. En hij vindt het ook leuk.
Dus eigenlijk hoef ik niks te doen, gewoon voor mijn eigen plezier rondkijken.
We waren in een zaaltje waar een schilderij hing met een paard en wagen erop.
Een mevrouw keek naar onze kleinzoon en begon tegen hem te praten. 'Hee hallo kleine jongen, heb je wel gezien dat er daar een paard is. Kijk maar, aan de muur: een paard'.
Ze wees het paard aan. En nog een keer. Odin volgde haar vinger, zag het en kraaide enthousiast: paat,  paat.
Ik bekeek dit gebeurtenisje met veel plezier. Wat ik zei, ik liep alleen voor mezelf te kijken. Odin werd helemaal niet verwaarloosd hoor, helemaal niet. Maar het was gewoon nog niet in me opgekomen om hem op dingen te wijzen. Om zijn belangstelling te wekken voor iets in het museum. Ik bedoel, hij is net anderhalf. Eigenlijk gek, want buiten wijs ik wel steeds dingen aan
Maar wat die mevrouw deed, werkte.
Ik heb haar bedankt, gezegd dat ze me op een idee bracht. Dat vond ze leuk.
En de volgende keren ga ik hem af en toe eens iets aanwijzen. Wat een les was dat.

dinsdag 4 juli 2017

Peperbus

We zijn best vaak in Amsterdam en we hebben heus wel eens een peperbus gezien. Ik heb ook wel eens bedacht dat ik het een leuke manier van reclame maken vind. Een oude manier ook. Je ziet ze soms afgebeeld op oude schilderijen.



Vorige week zagen we deze, waarbij ik wel moest lachen om de teksten als 'I am pisswet' en 'My hair went totally in the war'.

Tja en daarna was het hek van de dam, zomaar ineens en stonden we bij iedere peperbus die we zagen stil, om een foto te maken. Geen probleem, we hadden de tijd aan ons zelf.


Hier moet nog maar even wat geplakt worden, maar alle andere peperbussen zagen er mooi uit.

Ik weet niet of het nog zo is, maar zo'n peperbus was vroeger ook in gebruik als transformatorhuisje, als transformatorzuil. Er schijnen er nog een paar in gebruik te zijn. Wel slim.
Nieuwe peperbussen worden wat kleiner in Amsterdam, zodat zo'n ding nog maar één parkeerplaats in beslag neemt.



maandag 3 juli 2017

Zeeland

'Je zou wel ambassadeur van Goes kunnen worden', reageerde hier iemand. En inderdaad, ik schreef best veel over Goes. Omdat het voor mij redelijk nieuw was. Maar ambassadeur voor Goes, nee. Ambassadeur voor Zeeland. Nou en of.
Want Zeeland is fantastisch. Vooral West-Zeeuws-Vlaanderen natuurlijk, maar verder ook hoor.
Echt, ik zou er weer willen wonen. (Dat gaat niet gebeuren overigens, want te ver van de kleinkinderen. Maar anders...)
We waren ook nog een dagje in Middelburg.
Zo leuk, vanuit Groede fietsen naar de boot in Breskens. Met de fiets overvaren naar Vlissingen en verder met de fiets naar Middelburg. Mooi tochtje.
en Middelburg is echt heel mooi.
En je hebt er het Zeeuws Museum. Ik liep er even naar binnen om te informeren of er sinds ons vorige bezoek een nieuwe tentoonstelling was.
De man achter de balie lachte een beetje en vroeg of ik de verbouwing boven dan al had gezien. Dat had ik niet, waarop hij lekker een beetje ging opscheppen.
Maar er was ook een nieuwe tentoonstelling. 'Een hele mooie, mevrouw, van wandkleden'.
Hij moest weer lachen toen hij mijn gezicht zag. Want wandkleden... is niet echt iets waar ik snel warm voor loop.
'Ïedereen komt er enthousiast van terug hoor', zei een andere medewerkster. 'Gaat u nou maar even kijken'.
We deden eerst een rondje Middelburg en gingen toen inderdaad even kijken. Leve de Museumjaarkaart.
Wandkleden... ik had miljarden kleine kruissteekjes voor ogen. En inderdaad, die kleden hingen er ook:


Maar de verrassing zat 'm in totaal andere wandkleden. Kijk goed:


Modern, strak en mooi. Maar vooral: helemaal gemaakt van schelpen. Ontzettend leuk.

Razor, Clam, Carpet

Mussel Carpet

Shell Carpet

Nou oke, ik stop met Zeeland.
Voor een poosje dan hè, want in september gaan we weer. Er zal vast weer van alles te zien zijn en te beleven.
Het zal weer anders zijn. Alleen al doordat Anna, Noor en Jet en hun ouders er in dezelfde periode ook zijn.
We zullen hopelijk ook dan weer kunnen genieten van die prachtige Zeeuwse zonsondergangen.
Want sommige dingen veranderen nooit!






zondag 2 juli 2017

Terneuzen.


Terneuzen...ik heb er een mooie tijd gehad.
Mijn hele middelbare schooltijd, waar ik met heel veel plezier op terug kijk.
Mijn eerste baan toen ik na vier jaar Middelburg weer terug kwam.
Mijn eerst eigen flat. Nou ja van alles.
Ondanks die herinneringen was ik  blij toen ik weg ging uit Terneuzen. Ik vond er helemaal niks aan.

Toch... als ik in de buurt ben wil ik altijd even kijken.

Naar de plek waar de boot vertrok naar Hoedekenskerke, aan de overkant. Vandaar ging je dan met de bus naar Goes en dan met de trein naar de rest van Nederland. Ik vond het altijd fijn op die boot.


Tsjonge wat was het heerlijk fietsen langs de zeedijk. Waar je uren op de pier zou kunnen zitten en kijken.


Waar je de schepen zowat aan kunt raken


Ik schreef al eens eerder dat alle leuke dingen weg zijn, al toen ik er nog woonde was dat zo.
Het haventje vooral. Mijn school was er vlak achter en in de pauze kon je er langs lopen en soms garnalen eten, zo van de vissersboten.
 
Toch... de zeedijk is nog steeds de zeedijk, en de Westerschelde is nog steeds de Westerschelde Vroeger interesseerde dat me niet erg. Ze waren er gewoon, maar nu...

En nou ja, ik ben ook gewoon een sentimentele dwark.
Ik wil altijd even langs mijn oude huis.
Toen wij er kwamen wonen was dat de laatste en de nieuwste straat in Terneuzen. Daarachter was niks meer.  Als je kijkt wat er sindsdien allemaal is bijgebouwd, dan is dat onvoorstelbaar.  De straat waar we woonden, was toen best mooi, er woonden alleen maar Philipsmensen zoals mijn vader.
Nu stelt het niks meer voor.

Ik zie het stadhuis, waar ik getrouwd ben. De vijver waar we schaatsten. De school waar ik werkte en die niet eens meer zo heet als toen.
De huizen van mijn vriendinnen zie ik. Ik weet nog waar de leraren van school woonden.
De kroeg waar ik heel vaak geweest ben. In het begin stiekem. Café de Graanbeurs, oftewel Lange Frans.
De Noordstraat, de enige winkelstraat. Er zijn als ik goed geteld heb nog vier winkels over uit die tijd. Waaronder Sonora, de platenzaak waar ik mijn allereerste plaatje kocht, voor 3,95. (drie gulden vijfennegentig)
Porgy&Bess is er ook nog, de meest bekende Zeeuwse kroeg.

En verder vooral constant herinneringen aan mijn ouders.
Als ik weer in de buurt ben, zal ik weer gaan. Dat weet ik zeker.

En aan het eind van zo'n trip naar het verleden doen we ook altijd hetzelfde. Hier:

Leuk bord hè. Zo'n oud ANWB-bord.
Weet iemand waar het staat en wat we daar deden? Marga, jij mag niet meedoen!

zaterdag 1 juli 2017

Schapentweeling

Natuurlijk konden we die week in Zeeland niet oppassen.
Maar ik dacht toch aan onze kleinkinderen.
Voor Odin was ik een sjaal aan het breien.
Anna schreef ik een brief, een echte.
En de schapentweeling in de wei achter ons huisje herinnerde me aan onze eigen tweelingkleindochters.


Het is zo grappig om 's morgens de gordijnen open te doen en recht in de snuiten van dit tweetal te kijken.

Ze zijn hartstikke lief en zeer alert.
We komen hier al jaren en ik weet niet hoe oud ze zijn, maar ze zijn er, sinds wij hier komen,  altijd al geweest.

Misschien is het helemaal geen tweeling hoor. Maar ik heb wel echt een tweeling-tic, dus ik ben er van overtuigd.