Totaal aantal pageviews

zondag 22 oktober 2017

Beerput

Wat leuk om te lezen dat er meer mensen zijn die Doesburg 'op hun lijstje' hebben staan. Ik ga er ook zeker nog meer van laten zien en vertellen.

Maar nu moet er eerst even iets anders tussendoor. Dat is namelijk de tentoonstelling 'Dichter bij Maria Tesselschade', in het Stedelijk Museum van Alkmaar.


Wij waren er gisteren en dat was net op tijd, de tentoonstelling duurt nog tot 29 oktober.
Dus vandaar dat ik er voorrang aan geef. Het is een kleine tentoonstelling, maar superinteressant en bijzonder.
Op dit moment (zondagochtend, 5.30 ) stroomt het van de regen. Ik hoop dat het niet zo blijft, maar anders is dat misschien ook een goede reden om nog even het museum te bezoeken en je onder te dompelen in de zeventiende eeuw.
Hier zie je Maria Tesselschade. Tesselschade is haar tweede voornaam. Eigenlijk heet ze Maria Tesselschade Roemers Visscher.

Jan Adam Kruseman, 1852
Kijk, daar staat ze hoor. Ze leest net een gedicht voor in de Muiderkring. Haar zus Anna is er ook bij en haar vader en Vondel en Huygens en Cats en... Ze ziet er slim en leuk uit, vind ik.
Maar, het schilderij is uit 1852  en eigenlijk weten we niet eens hoe Maria Tesselschade, die leefde van 1594-1649, er uit zag.
Maar dat zij gewaardeerd werd door de culturele elite van die dagen, dat is wel duidelijk.

Ze was natuurlijk een bekende vrouw, haar tweede voornaam die nogal bijzonder is , komt door een scheepsramp bij Texel, vrij kort voor haar geboorte, waarbij haar vader Roemer Visscher (reder en graanhandelaar) flinke verliezen leed.
Als kind vond ik dat echt zo'n rare naam. Maar die bleef wel hangen.
Een rolmodel was ze ook, misschien toen ook al, maar zeker later.
Maria Tesselschade ging na haar huwelijk in Alkmaar wonen en in datzelfde Alkmaar is vrij recent een beerput geopend. Letterlijk bedoel ik hoor, in dit geval.
Daardoor kwam Maria Tesselschade nóg dichterbij.
Want uit  die beerput, in de straat waar Maria woonde,  kwamen fantastische vondsten en die zijn nu dus nog even te zien in het museum.
Je ziet al de ring op de poster. Die is echt prachtig en in mijn ogen modern. Met een diamant en dat was bijzonder in die tijd. Het kán de ring van Maria geweest zijn, haar trouwring, gekregen van haar man Allard Crombalch. Het kleine gouden ringetje is een voorzetringetje om verlies van de diamanten ring te voorkomen.

En dan dat schoentje, maat 35. Het is zeer waarschijnlijk van Maria geweest en een dergelijk schoentje is nog nooit eerder gevonden.



In een brief aan Maria Tesselschade, schreef P.C, Hooft het volgende:

Mejoffre, u heb hier uw muilen gelaten. Dit is een lelijke vergeetachtigheid. Want het was beter dat u uw voeten vergeten was en wat daar aan vastzit. De vloer, denk ik, heeft u willen houden en u bent haar ontglipt. De stenen en planken liggen te treuren omdat ze niet langer door die zoete stapjes gestreeld worden. 

De vraag is natuurlijk waarom ze haar schoenen uit had. Zoete stapjes...
Behalve de schoen en de ring zijn er nog veel meer spullen gevonden uit die tijd, glaswerk, borden, van alles. En daarvan is aardig wat te zien in die kleine zaal.
Maria's leven verliep niet heel goed, want in 1634, stierven haar man en haar dochter op één dag. Later stierf ook nog haar andere dochter en werd Maria zelf aan een oog blind.

Hoe dan ook, ik vind deze tentoonstelling echt een aanrader, maar dat had je vast wel gemerkt. Dus als je in de buurt van Alkmaar bent... of je hebt er een reisje voor over...
Er geldt een toeslag van 3 euro bij de Museumjaarkaart. In het museum is ook nog een andere tentoonstelling die ik de moeite waard vind. Daar zal ik later nog wat van laten zien, maar dat heeft geen haast, die duurt nog wel even.  Alkmaar is trouwens ook een leuke stad


zaterdag 21 oktober 2017

Een mooie dinsdag

Afgelopen dinsdag was een mooie dinsdag. Kijk maar, het stáát er:


We brachten deze dag door in Doesburg. Een tijdje geleden toen we in Zutphen waren, zag ik steeds Doesburg op de borden staan en toen wist ik ineens weer dat ik daar altijd nog eens naar toe wilde. Dat is dus nu gebeurd.
Wat een leuk en mooi stadje is dat zeg en wat was er veel te zien en te beleven. De foto hierboven maakte ik in de historische boekdrukkerij De Arend.
De scepter wordt er gezwaaid door hem:


Mijn schoonvader was vroeger letterzetter. Hij vond dat digitale helemaal niks en deze meneer ook niet denk ik.
Dus er wordt gewerkt met losse loden en houten letters. Daarvan zijn er een heleboel. Allemaal gesorteerd in prachtige letterbakken. Al het materiaal dat je er ziet is door de eigenaar verzameld.

Hij heeft er een interessante en  ruimte en drukt er heel wat af. Erg leuk om te zien. We waren de enige belangstellenden en dus nam hij alle tijd om ons van alles te vertellen.
Er waren kaarten te koop en prachtig gedrukte gedichten. Die kaarten, daar moest ik wel om lachen


Nou en dat was dan nog maar een ding van Doesburg.  Wordt vervolgd



vrijdag 20 oktober 2017

Veilig en Vitaal

Jaren geleden, onze oudste zoon Bart (36), was nog een baby, werd er aangebeld.
Er stond een man voor de deur en ik deed open.
Hij stak zijn hand uit.
'Hi, Bettie, je kent me niet, nog niet, maar ik ben een collega van Frits'. Hij stelde zich nogal onduidelijk voor.
'Nou, dat is jammer, Frits is er niet, die is  aan het werk'
Het was zo'n beetje koffietijd en toen ik het teleurgestelde gezicht van de man zag, bood ik hem een kopje koffie aan.
Daar ging hij op in. Hij ging uitgebreid zitten, terwijl ik koffie maakte.
Hij dronk een kopje en zat een beetje te kletsen.
Hij was gekleed in een spijkerbroek en een t-shirt.
En toen, zomaar ineens, vertrouwde ik het niet.
Het bedrijf waar mijn man werkte, was geen spijkerbroeken-shirt bedrijf. Iedereen was daar altijd gekleed in pak met overhemd en stropdas.
Het kwam door de kleding dat ik het opeens heel raar vond. En niet alleen raar, ik vond het ook eng.
De tuindeuren stonden open. Ik pakte mijn Bart op uit de box  en rende door de tuindeuren, met Bart, achterom naar de dichtstbijzijnde aanwezige buurvrouw op de hoek, waar ook de tuindeuren open stonden. Ik dumpte Bart bij haar  en rende terug.
Geen idee wat ik zou gaan doen. Maar ik hoefde er niet over na te denken, de man was weg. Gewoon echt weg.
En uit mijn huis was niks weg.
Ik denk achteraf dat het gewoon een soort halve gare was, die zin had in koffie. Onze namen wist hij omdat die op een lei stonden geschreven en die lei stond  voor het raam. Heel duidelijk, in een juffenhandschrift.
Bizar.
En hoewel het een andere tijd was, ook wel naïef van mij. Je  kan het ook gewoon superstom noemen.

Enfin, afgelopen zaterdag was er een Veilig&Vitaal evenement georganiseerd, bij ons in de buurt, voor de ouder wordende mensch. We vonden dat we daar maar eens moesten gaan kijken.
We kregen eerst een voorlichtingspraatje van de politie. Met filmpjes over hoe je belazerd kan worden.
Aan de deur of per telefoon.
Nou heb ik in die 36 jaar natuurlijk wel wat bijgeleerd.
Ik doe niet zo maar meer open en ik weet dat ik geen pincode of pasje moet af geven al lijkt het nog zo echt.  Ik weet dat ik niet teveel geld in huis moet hebben en ook niet op een betaalrekening.
Er werden veel tips gegeven en van de meeste dacht ik dat het logisch was en dat ik het wel wist. Maar  toch was het goed om weer eens even te horen.
Zeker voor types als ik.

Ps: Voor alle andere zaken, die we op dat evenement konden opsteken, was het meeste ons al duidelijk of hadden we al maatregelen genomen of waren we er nog niet aan toe.


donderdag 19 oktober 2017

Tulipani

'Een Hollandse film met Italiaans temperament' stond er in het blad van Cinema Oostereiland.
Dat leek me wel wat!
Lekker hoor, maandagmiddag om 14.00 uur.
Ik vind het zoveel prettiger om 's middags naar de film te gaan, dan 's avonds.
Verder stond er dat deze film een sprookjesachtige tragikomedie is. Over een Zeeuwse boer, Gauke,  die na de Ramp (1953) nooit meer natte voeten wil en op reis gaat naar Italië. Op de fiets.
Daar in Italie gaat hij tulpen kweken en groeit hij uit tot een levende legende.
Dertig jaar later wordt Anna, de dochter van Gauke, verdacht van moord en probeert een Italiaanse politie-inspecteur te achterhalen wat er is gebeurd.
Want dát er een en ander is gebeurd, dat is wel zeker. De Maffia komt er nog aan te pas en aan het eind is het hele verhaal duidelijk.

Ik vond het wel een aardige film en ik heb me niet verveeld. Maar ik vond het ook een nogal verwarrende film, doordat het verleden en het heden door elkaar liepen. Rommelig.  En tenslotte vond ik het verhaal erg onwaarschijnlijk.
Kortom, een film die je best kan hebben, maar geen hoogtepunt. Ik laat dus ook geen trailer zien.
Ps.: Gijs Naber als Gauke, de hoofdrol, vond ik wel erg leuk.

woensdag 18 oktober 2017

Heldendroom

Ik las Heldendroom, van Inez van Dullemen. Het werd me geleverd door iemand van mijn eigen boekenclub, wij ruilen altijd elkaars boeken.
Maar als ik het in de bieb had gezien, had ik het ook meegenomen want ik heb meer gelezen van deze schrijfster en ik vind haar werk erg goed.
Ook zo mooi geschreven. Prachtig taalgebruik
Het verhaal:
Onno is een ziekelijk, astmatisch jongetje. Hij groeit op in een goed gezin, met een iets oudere zus Vera en een veel jonger broertje. Een vader die rechter is en een moeder die er alles aan doet om haar kind gezond te krijgen.
Uit het oogpunt van vader, moeder, Vera, Onno zelf en Tristan, het jongere broertje,  wordt beschreven hoe het in dit gezin zo heeft kunnen lopen dat Onno koos voor zijn heldendroom, koos voor het Nazisme.
Hij kijkt neer op zijn gezin, gaat bij de jeugdstorm.
Het verhaal eindigt eigenlijk in 1945. Maar er is een slothoofdstuk en daaruit blijkt dat Onno zijn leven weer heeft opgepakt na de oorlog. Maar of dat echt zo is?
Na zijn dood vindt Vera een koffer met daarin allerlei herinneringen aan het Nazi-verleden. Het insigne van de jeugdstorm, de muts die bij zijn uniform hoorde, een liederenbundel van de Hitlerjugend en een nooit verstuurde brief aan zijn ouders waarin hij uitlegt waarom hij kiest voor wat hij noemt 'de nieuwe tijd'.

Het boek is gebaseerd op de werkelijkheid, het is de familiegeschiedenis van Inez van Dullemen. De dochter van Onno heeft haar gevraagd dit boek over het verleden van haar vader te schrijven.
Absoluut een aanrader!

dinsdag 17 oktober 2017

Snel en simpel koken

Snel en simpel koken, dat is wat ik wil als ik moet koken.
Een enkele keer kan ik wel eens plezier hebben in een ingewikkeld gerecht of baksel, maar meestal niet en het allerliefst kook ik helemaal niet.
De titel van dit boek, van Jamie Oliver sprak me dan ook zeer aan. Bovendien worden er per recept slechts vijf ingredienten gebruikt en ook dat spreekt me zeer aan.
Jamie gaat er wel vanuit dat je zout, peper, olie en azijn hebt, dat rekent hij niet tot de vijf ingredienten. 
Het boek is nog niet zo lang uit, maar al aanwezig in de bieb. Ik reserveerde het en was denk ik de eerste of de tweede.
Er zijn verschillende hoofdstukken met daarin bijpassende recepten. Salades, pasta, eieren, kip, vis, groenten, rund, varken, lam, rijst&noedels en zoetigheid.
Deze foto komt uit het hoofdstuk salades. Ik maakte hem en het was heerlijk. Ik deel het recept met jullie en daarna zal ik moeten beslissen of ik dit boek ga aanschaffen. Eigenlijk heb ik kookboeken zat, maar dit is echt een handig boek. Lenen uit de bieb zal niet al te vaak lukken ben ik bang, dus... ik denk er nog even over.
Recept.
Nodig: 1 flespompoen, 1 volle eetlepel rozenharissa, 2 rijpe avocado's, 100 gram gemengde sla en 1 bol mozzarella, 25 gram.

Oven aanzetten, 180 graden. Pompoen met pitten en al in grove stukken snijden en inwrijven met harissa. In de braadslede met 1 el olijfolie, peper en zout. 50 minuten in de oven.
1 eetlepel rodewijnazijn en 1 eetlepel olijfolie mengen met peper en zout. Avocado's schillen en in plakjes snijden en met de sla mengen met de dressing. Pompoen met twee vorken uit elkaar trekken. Verdelen over de borden met de sla en de mozzarella.

Je ziet het, heel simpel. En dan heb ik gewone harissa gebruikt. Met rozenharissa zou het vast nog lekkerder zijn. 


maandag 16 oktober 2017

Aeolex

Dus op het strand zagen we al van verre die keet staan. En een stukje verderop stond een leuke jongen.

Hij vertelde dat hij bezig is met een master aan de Universiteit van Utrecht. Hij maakt deel uit van een team. En was druk bezig

Wat er dan werd onderzocht?
Nou, duinen beschermen ons tegen de zee en zijn dus niet alleen mooi, maar ook zeer nuttig, essentieel zelfs.
Het verstuiven van zand is heel belangrijk, want de duinen kalven af en moeten herstellen.

Gemeten wordt nu hoeveel zand van het strand de duinen in waait, wanneer dat gebeurt en hoe dat bepaald wordt door eigenschappen van de wind, het strand en het zand.
En dan (staat er op een bord), zullen de meetresultaten leiden tot een sterker en dynamischer duingebied.

Ik vind het mooi, zo'n onderzoek. Echt mooi. Dat mensen bedenken hoe dat moet en wat ze willen ontdekken. En wat het op gaat leveren.
Ik lees in de krant wel eens over onderzoeken waarvan ik denk: dat gaat een hoop geld en energie kosten en wat levert het op?
Maar dit lijkt me nuttig.

'Er is ook een blog over gemaakt', vertelde die jongen.'Misschien vindt u het leuk om daar eens te kijken.  Ja, dat vind ik zeker. Dat blog vind je hier: klik
Ik vertelde dat ik ook een blog heb en toen wilde hij best op de foto.

(Waarmee meteen de vraag is beantwoord die ik al een paar keer heb gekregen, nl. of ik, als ik een foto maak van mensen, er bij vertel dat het voor mijn blog is. Het antwoord is dus ja. Bijna altijd. De meeste mensen vragen waar het voor is. En als ze dat niet doen, vertel ik het. Bijna altijd.)

zondag 15 oktober 2017

Strand, Egmond

'Nou', zei mijn man toen ik hem deze foto liet zien, 'Nou dan ben je klaar met je blog voor vandaag.
Je zegt gewoon:  Ik heb niks te zeggen, ik zag het leggen!'
Daar liep ik de rest van onze wandeling in Egmond over te hinniken natuurlijk. Ha, niks te zeggen, ik zag het leggen...
Maar het klopte niet, ik heb wel wat te zeggen. We wandelden daar heerlijk afgelopen vrijdagmiddag.

De laatste weersvoorspelling die ik had gezien, gaf aan dat het prachtig weer zou worden.
Dat werd het niet. Het was bewolkt, een klein beetje vochtig en het waaide behoorlijk. Toch was het niet bepaald stil op het strand. Ik zag schelpen, zee, vogels, paarden, fietsers, wandelaars en surfers. Het was echt grauw en grijs met een beetje kleur, soms.
(Ik had hier ooit een fotoserie genaamd Grauw & Grijs met een beetje kleur, misschien ga ik die weer eens nieuw leven inblazen).

Hoe dan ook, ik wil maar duidelijk hebben dat het strand nooit verveelt. Maar dan ook nooit. Er is altijd wat te zien, als je kijkt.
Ik ben enigszins gestresst de laatste tijd, maar op het strand wordt een mens als vanzelf rustig.
Heerlijk.
We liepen tot waar vroeger altijd een hoge mast stond. Dat is jarenlang ons doel geweest. Maar een tijd geleden was die mast ineens weg. Moesten we gokken tot waar we gingen lopen.


Nu zagen we iets anders op ongeveer die plek.
Daarover morgen meer.

zaterdag 14 oktober 2017

Werkkleding... in Medemblik

We waren eventjes in Medemblik omdat daar in een kerk een grote rommelmarkt was. En als je dan toch in Medemblik bent, wandel je (na de rommelmarkt natuurlijk),  toch een beetje rond daar.
En dan kan je de stoomtram eigenlijk niet missen.

Want als je hem niet zou zien, dan hoor je hem wel. Echt heel duidelijk.
Die stoomtram vertrekt uit Hoorn en rijdt vervolgens door het West-Friese landschap  via Twisk en Opperdoes naar Medemblik.
We hebben het ritje menigmaal gemaakt. Ook een keer met de hele school. Omdat onze school aan de spoorlijn ligt, de Wissel heet en toen werd geopend.
Maar nu niet, we waren met de auto.
Ik heb wel een paar foto's kunnen maken van mensen die bij de stoomtram horen,  in hun werkkleding, uniform

Deze meneer vertelde dat hij 's morgens zijn knopen nog had gepoetst.
En van bloggen wist hij helemaal niks. 'Ik ben uit een andere tijd hè mevrouw'.

De chef was overduidelijk niet uit een andere tijd. Maar van hem mocht ik, hoewel hij het zeer druk had en de trein moest vertrekken, toch ook nog even een foto maken.
Voor meer info over de stoomtram: klik
Er is zowel aan het begin als aan het eind van de rit veel te zien en te beleven. Leuk misschien voor de herfstvakantie. Ik denk dat wij het ook nog een keer gaan doen. Met Anna.  't Is gratis met de MJK.

vrijdag 13 oktober 2017

Wees voor zichtig met onze dochters

'We zijn voorzichtig met onze dochters. We fietsen met ze naar school, we roepen dat ze rechts van de weg moeten blijven en niet zo moeten slingeren. We brengen hun vriendinnetjes veilig thuis, zoals ook onze eigen dochters veilig thuisgebracht worden. We hangen ze waarschuwingen om als sieraden – niet voor het boze oog maar voor mannen, vooral mannen. In het leven van onze dochters is de gewelddaad vaak een man. Wie dochters heeft, ziet de wereld plots uiteenvallen in slachtoffers en daders.
We zijn voorzichtig met onze dochters.
Maar ze groeien bij je vandaan, net zolang tot ze je niet meer kunnen horen. Ze fietsen nu rond zonder jouw stem in hun rug. Pas in hemelsnaam op, zeg je in de stilte van je gebeden, pas in hemelsnaam op.
Zij zijn allang blij dat ze van onze zorgen zijn verlost. De waarschuwingen, de bezweringen, al die scenario’s. Ze willen vrij zijn en onbezorgd. Zo moeten ze door de wereld kunnen fietsen, en schuilen voor de regen zonder dat iemand met duisternis in zijn hoofd ze opwacht.
We zijn voorzichtig met onze dochters. Wees voorzichtig met onze dochters.'

Deze tekst van Tommy Wieringa, die ik net las,  geeft zo ontzettend goed aan wat ik voel, dat ik bijna niet anders kan dan het hier op mijn blog laten zien. Met een brok in mijn keel! 

Het gaat maar door

Het gáát maar door.
Van deze kaart (me opgestuurd door Mariana uit Brazilië),  had ik eerst niet eens door dat het een Roodkapjekaart was. Ik zag het pas toen ik de tekst ging googelen.
'Dus je bent mooi, wees wijs. Wolven kunnen op de loer liggen in alle vormen'.
Zoiets!
Ik vind de kaart echt een hoogtepunt in mijn Roodkapjeverzameling.Dit was nummer 123.

En Jolande stuurde mij een kaart uit/van de Efteling. Ze schrijft dat het huisje van Roodkapje en Roodkapje zelf daar helemaal zijn opgeknapt en denkt dat deze kaart daarna is gemaakt.
Dat zal best zo zijn, want ik was er vorig jaar nog en toen heb ik de kaart niet gezien.
Terwijl ik er natuurlijk altijd op let.
Het is weer super, Jolande. Ik ben hartstikke blij met Roodkapje 124. En ik blijf voor jou zoeken hoor, al raak ik nogal gefrustreerd door het gebrek aan Assepoester-kaarten.

Eergisteren ontving ik een mailtje van Carine. Ze schrijft dat ze me al een tijdje volgt, dat ze mijn blog leuk vindt én dat ze nog een Roodkapjekaart heeft, die ik niet heb. Zo leuk.
Ik stuurde mijn adres en gisteren lag de Roodkapjekaart al in de bus.



Het is een kaart die in een mapje zat, samen met twee andere sprookjeskaarten uit de Efteling.
Die kaarten kreeg ik er zomaar bij. Een kaart van een draakje én een Assepoester.
'Voor de andere kaarten heb je vast ook wel een bestemming', schrijft Carine er bij.
En ja hoor dat klopt, die héb ik.
Het draakje gaat naar Anna, die kreeg een drakenboek tijdens de Kinderboekenweek en was daarvoor ook al met draken bezig in haar hoofd.
Wie de Assepoesterkaart krijgt? Nou daar moest ik echt heel lang over nadenken. Wie zou dat nou toch kunnen zijn, hahaha.

Kijk dit zijn de bijbehorende postzegels uit dat mapje. Ze zijn uit 2010. Toen was ik denk ik net nog niet begonnen met mijn verzameling.
Deze postzegels kreeg ik er ook nog eens bij  bij van Carine. Echt heel erg leuk.
Je kunt aan de postzegels zien hoe de andere kaarten er uit zien.

Dit was Roodkapje 125. Carine, heel erg bedankt. Het was echt een verrassing.
Niet alleen ben ik blij met de kaarten en de postzegels, maar ook met het mooie gebaar. Van zowel Jolande als Carine!!!

donderdag 12 oktober 2017

Stip of streep

Ik wil stippeltjes, ik wil streepjes.
Stippeltjes, streepjes.
Ik kan niet kiezen. Toch maar stippen.
Nee toch maar streepjes.
Maar ik heb al zoveel strepen. Oh en stippels zeker niet, tsss...

Nou weet je wat: doe maar allebei! Geen gezeur meer: stippen én strepen!

woensdag 11 oktober 2017

Vondsten

In Medemblik was een rommelmarkt. Dus gingen we op een druilerige zondagmiddag naar Medemblik.
In de kerk was het en de kerk was ook het goede doel.
 Echt rommelen was er niet bij, want het was het soort markt waar alles (vooral serviezen en glaswerk en bestek),  prachtig was uitgestald.
Ik had niks nodig van die zaken.
Er waren ook veel oude handwerkspulletjes, echt leuk.
Een mevrouw vertelde dat veel uit nalatenschappen komt. Mensen laten hun spullen na aan de kerk.
Ik ben zelf meestal op boeken uit. Daar was wel een mooie overzichtelijke kraam mee gevuld, maar niet veel van mijn gading.
Eén boekje vond ik. Met een Lies Veenhoven- omslag.
Extra leuk, omdat dit een boek is uit een kleine serie en het andere deeltje had ik al.
Verder speuren dus, niet bepaald een straf. Ik vond nog een leuk nostalgisch tafelmatje.
En toen zag ik midden tussen de serviezen en dus niet bij de boeken, dit exemplaar. Ik zag het echt al van verre liggen en rende er op af.


Wow, Hans Borrebach. En dan nog wel een hele oude Hans Borrebach.
Denk ik. Helemaal zeker ben ik niet, want Uitgeverij Kluitman te Alkmaar heeft nagelaten de druk te vermelden en ook aan jaartallen deden ze niet.
Erg jammer.
Enfin ik heb het boek gekocht, zonder er zelfs maar in te kijken. Thuis ben ik natuurlijk gaan googelen op de naam van de schrijfster en ik leerde dat dit boek van Truida Kok, verscheen in 1938. Er stond een recensie in de Leidsche Courant van 26 september, dat jaar.
Nou, Hans Borrebach was van 1903, dus dat zou heel goed kunnen.
En daarmee is die tekening inderdaad een ouwetje. En anders dan de omslagen van de boeken die ik tot nu toe verzamelde.
Er zijn meisjesboeken van toen, die nu nog heel leesbaar zijn. Tot die categorie hoort dit boek niet!
Geeft niet,  het gaat mij voornamelijk om de illustraties.
En toen werd ik heel erg verrast, want binnen in.... vond ik nog drie super illustraties:




 Kijk nou, dat schoentje op die eerste tekening. En die kousen met naad op de laatste. Veel stippeltjes ook, ik hou erg van stippels.
Ja, ik ben echt heel blij. Als er weer eens een markt in Medemblik is, ga ik absoluut weer.
En als je meer Borrebach zou willen zien, kijk dan maar eens op mijn Pinterestpagina. Daar vind je mijn gehele verzameling. Klik

dinsdag 10 oktober 2017

Lot !!!!!

Lot ik wil je echt graag de zaden van de witte stokroos opsturen. Maar dan moet je wel je adres even mailen. bettievdgriend@hotmail.com

In werkkleding naar een nieuw hotel

Toen we de Rai bezochten, voor de woonbeurs, parkeerden we in de buurt en liepen er heen. Op de terugweg zag ik hem:

Hard aan het werk, maar toch bereid om even op de foto te gaan.
Mijn man informeerde wat er hier gebouwd ging worden. Hij was zeer geïnteresseerd, want dit is de buurt waar hij opgroeide. Zijn huis op iets meer dan een steenworp afstand.
Enfin, er komt hier een hotel. Een groot hotel, zelfs het grootste hotel van de Benelux. Met 650 kamers en 91 meter hoog. En op de bovenste verdieping, op 91 meter dus, komt een restaurant.
De sky-line van Amsterdam gaat er beslist door veranderen.
Maar voorlopig was men nog niet in de hoogte aan het werk, juist in de diepte.

En als ik daar dan naar kijk, word ik al bijna gestoord als ik denk aan de mensen die het overzicht moeten bewaren, die moeten regelen wat, wanneer, waar en hoe. Dat is toch buitengewoon ingewikkeld. Dat plannen, pfffff.
Gelukkig hoef ik dat niet te doen, maar ik zou er ook zeer ongeschikt voor zijn. Ook toen ik nog jonger was.
De bouw van dit hotel is in 2016 begonnen. Het is niet bepaald een kleinigheidje hè.

Ik zat even te googelen en vond een grappig filmpje. Het hotel in Lego! 'Het worden drie taartpunten' had de man in werkkleding gezegd. En dat kun je goed zien!




Nou en dat allemaal door een simpele foto voor mijn serie: mensen  in werkkleding


maandag 9 oktober 2017

Woonbeurs



Tja, de woonbeurs... wat zal ik er eens van zeggen? Het was al een paar jaar geleden dat we er waren en de laatste keer was ik niet heel enthousiast.
Je verwacht toch op zo'n beurs nieuwe, vernieuwende dingen te zien. Maar ik vond dat toen niet en nu eigenlijk weer niet.
Ik wil verrast worden, maar dat was helaas nauwelijks het geval.
Dat betekent niet dat ik niks leuks zag hoor. Ik zag echt leuke en mooie dingen. Maar veel van hetzelfde.
Hij was er wel, zat op z'n gemakje plaatjes te draaien. Wat klinkt dat goed, plaatjes draaien.  De muziek was ook leuk.

Maar ja, hij had overal kunnen zitten. daar hoefden we nou niet speciaal voor naar de woonbeurs.
Verder vond ik de bijkomende kosten nogal hoog. Ik bedoel een kaart (in de voorverkoop) kost 16 euro. Dan vind ik het vervelend als ik  voor ons tweeën 3 euro moet betalen om m'n jas op te hangen. Wij zijn door eerdere ervaringen wijs geworden en hadden ons eigen broodje mee, want die prijzen liegen er ook niet om.
In het verleden hebben wij op de beurs wel eens wat gekocht. Met een flinke korting uiteraard.
Bijvoorbeeld de Qooker. En ook ons bed, van Auping. Beide stands waren er  nu niet en dat was jammer want ik had onze kussens willen vervangen en ik had wat vragen over de Qooker
Wel  hadden we een goed gesprek met een bedrijf dat onze oude en vergeelde vloer zou kunnen schuren. Dus nuttig was het evengoed wel.

O ja en ik kreeg heel erg last van mijn kitsch-hormoon. Zo'n last dat ik een aapje kocht.
Het is echt afschuwelijk, maar ik geniet er iedere avond van in deze 'herfst=kaars-aan' tijd.


Erg hè. De andere kandelaar is antiek en een erfstuk, maar die kitsch-aap lijkt er toch echt perfect bij te passen.

 

En er was nog wat leuks. Ik ben al jaren fan van StoryTiles. Eigenlijk vanaf dat ze begonnen. We hebben er denk ik in de loop van de jaren wel een stuk of zes gekocht.
Dat vertelde ik aan degene die de stand van StoryTiles bevrouwde. Die vond dat  zo leuk dat ik zomaar een pakje kaarten van haar  kreeg, met daarop afgebeeld de zonnebloemen StoryTiles. Erg lief.
En als je meer wilt weten over Story Tiles: klik


zondag 8 oktober 2017

Kinderboekenweek

Kijk, dit boek zocht Anna uit, toen ik met haar een boek ging uitzoeken voor de kinderboekenweek.
Ze wilde het liefst dat ik alle boeken waar ze uit kon kiezen even ging voorlezen.
Ze dacht ook echt langdurig na en moest toen plassen. Wat gelukkig mocht in de boekwinkel die wij bezochten.
Maar daarna maakte ze haar keus, dit boek.
Thuisgekomen heb ik het helemaal voorgelezen en ze wilde het meteen nog een keer horen. 
Ik vond het ook geweldig. Goeie smaak heeft dat kind.

Draak Dries zit op de drakenschool, maar hij is nog niet zo goed als de andere draakjes en verdient nooit eens een gouden ster.
Op de drakenschool leren de draakjes bijvoorbeeld vuurspuwen en vliegen. Dries knalt natuulijk tegen een boom aan, maar krijgt iedere keer weer hulp van Annelies.


Dan komt het lesonderdeel 'Prinsesvangen'. En nu blijkt pas dat Annelies eigenlijk een prinses is. Maar niet eentje die in een paleis wil wonen en mooie kleren wil dragen. Nee, Annelies wil eigenlijk dokter worden.
Dan komt er nog een ridder aan te pas die de prinses moet redden en de draak verslaan.
Maar eigenlijk wil die ridder dat ook niet. Die wil ook mensen helpen.
Nou en dan vormen ze met z'n drietjes een team.
Draak Dries als een vliegende ambulance en de prinses en de ridder vliegen voortaan met hem mee. Vliegende dokters eigenlijk.


Ik vond het een superboek en dus ook een echte aanrader als je een leuk boek zoekt voor een kleuter.
Voor de tweeling heb ik nog niks gevonden. Ik weet ook niet precies meer welke boeken er allemaal zijn in hun huis. Maar dat komt nog wel.


Voor Odin vond ik een boekje waar ik al eerder over schreef. Een boekje waarin je muziek hoort, als je met je kleine vingertje op een knopje in dat boekje drukt. Odin had het heel snel door en zat echt aandachtig te luisteren naar .... Mozart. Zo lief!

Oh man wat zijn er toch geweldige kinderboeken. Zo veel ook. Ik had nog wel veel meer willen kopen, maar ik heb me beheerst!

zaterdag 7 oktober 2017

Street Art en een nieuw woord. En nog eentje.

Misschien is Street Art wel een van de mooiste vormen van oprecht eerbetoon. In dit geval aan de zo geliefde burgemeester van Amsterdam.
De eerste foto is te zien op de plek waar volgend jaar het grootste Street Art Museum ter wereld komt, namelijk in de lasloods op het NDSM terrein in Amsterdam Noord. Het is gemaakt door twee kunstenaars Telmo Miel genaamd.
De tweede foto is al wat ouder en door mij gepikt van het www.
Als ik het goed begrepen heb is het werk niet meer te zien, want verwijderd door een goedbedoelende schoonmaker.
Beide werken vertellen heel duidelijk dat de burgemeester geliefd is.
Maar misschien nog wel een mooier eerbetoon is een nieuw werkwoord: eberen.
Ik las er eerst over bij haar.
Eberen betekent: iets liefs doen voor de stad.
En dat zou je breder kunnen maken: Iets liefs doen voor je stad.
Mooie uitingen vind ik het allemaal, heel mooi!

Ps:En dan las ik deze week toevallig over nóg een nieuw woord. Graniolen.
Graniolen  staat voor het gevoel dat je bekruipt als iemand jou het idee geeft dat je oud bent. Het is een woord bedacht door Miriam Mars en ik heb echt hardop zitten lachen om het artikel. Zo grappig! Je vindt het artikel hier: Klik

vrijdag 6 oktober 2017

Werkkleding, schilders

Deze mannen in hun werkkleding schilderden de kozijnen van twee ramen in Middelburg. Hij zonder pet,  vond het maar raar dat ik vroeg of ik een foto van hem mocht maken. Hij dacht ook heel lang na en ik wilde al bijna weggaan, toen hij toch toestemming gaf.
 'Waarom dan', vroeg hij, 'komt dat dan in de krant of zo?'
Toen ik zei dat dat zéker niet ging gebeuren en dat het gewoon voor mijn blog was, vond hij het goed. Zijn maat mét pet ook.
Ik ging later nog even terug, naar de eerste, omdat de foto wel erg slecht was.
'Ha', zei de andere schilder, 'ik wist wel dat ik veel mooier ben dan jij. Bij mij was het gewoon in één keer goed'.
De heren droegen allebei een handschoen, eentje maar.
Ik denk dat het best belangrijk is. De handen blijven schoon en de huid van die handen wordt beschermd tegen verf en afbijttroep en zo. Chemicaliën.
Mij lijkt het  naar werken met zo'n handschoen. Probeer maar eens iets dat je goed kan, te doen met handschoenen aan. Een boterham smeren en in stukjes snijden bijvoorbeeld. Dat is lastig. Vind ik.


donderdag 5 oktober 2017

Trouwringen

Een tijdje geleden kwamen we langs een kleine juwelierszaak. In de etalage lagen deze trouwringen, voorzien van die handgeschreven kaartjes.
Ik raakte eerst even vertederd, vooral door Roel en Hannah die midden in de tweede wereldoorlog trouwden en er ondanks de slechte tijden toch vertrouwen in hadden.
Maar toen ik veel later deze foto's bekeek vond ik het toch voornamelijk treurig.
Ik zou het niet prettig vinden als mijn trouwring en die van mijn man, later in een winkel zouden liggen en door iedereen gekocht zouden kunnen worden.
Een trouwring is toch erg persoonlijk. Die van ons zijn niet opvallen, ze zijn smal, van wit goud en ik vind ze nog steeds mooi.
Al die jaren is die van mijn man nooit af geweest. Die van mij wel eens eventjes doordat ik heel erg eczeem had. Hij is ook wel eens van mijn vinger gesneden, door datzelfde eczeem. En weer aan elkaar gemaakt. Je ziet een sneetje op die plek en een paar krasjes.
Dat is eigenlijk wel gepast in een trouwring bedenk ik nu. Een paar (gelukkig kleine) krasjes.
Ik heb zelf de trouwringen van mijn ouders en ook nog een van een grootouder. Aan de maat te zien van een grootvader.  Ik zou daar misschien wel een sieraad van willen laten maken. Heb wel eens geïnformeerd, maar er kwam nog geen briljant idee.

Ik kocht in deze winkel, waar veel mooie oude sieraden lagen (met van die bijbehorende prachtige doosjes) trouwens wel een ring. Geen tweedehands, al dacht ik eerst dat de ring echt oud was. Maar hij was nieuw,  kwam uit Thailand en was zeker niet oud.
Nou kijk, heb ik toch nog een souvenir uit Thailand. Al is het dan op een andere manier dan ik ooit had kunnen denken! Klik

woensdag 4 oktober 2017

Verzamelen is echt leuk

Oké, ik moet toegeven dat dit kaartje een beetje twijfelachtig is. Roodkapje die met haar skatebord naar grootmoeder gaat. Ze had toch minstens een rugzak moeten hebben waarin koekjes en een fles wijn zaten. Maar ja, ik vind het toch erg leuk bedacht en dus mag ze in de verzameling.


Over deze kaart bestaat geen enkele twijfel. Blijkbaar is of was er een sprookjesbos in Valkenburg. En dit is gewoon een echt Roodkapje.
En de laatste vind ik dit keer de leukste. Lest best.



Geen Roodkapje, strikt genomen. Maar wel een echte domme wolf. Ook wat waard vind ik. 
Dit was kaart 122. Hoe lang zal het nog door kunnen gaan?